Het mooie van moderne politiek is dat je nergens meer last van hebt. Geen kennis, geen overtuiging, geen geheugen. Alleen een account.
Neem Hanneke van der Werf, Kamerlid voor D66, met Buitenlandse Zaken in haar portefeuille. Dat klinkt indrukwekkend. Oorlog, vrede, geopolitiek. Serieuze dingen. Dingen waarvoor je vroeger geacht werd een mening te hebben.
’s Ochtends verschijnt er een draadje op X over Iran. Grote woorden, keurige zinnen, morele verontwaardiging. Enkele uren later wordt haar gevraagd wat ze daarvan vindt.
Sorry, je overvalt me een beetje.
Ze weet het niet. Ze kan het niet samenvatten. Ze heeft geen idee. Dat is geen verspreking. Dat is het hele model.
Dit Kamerlid heeft geen standpunten, ze heeft output. De mening bestaat, maar niet in haar hoofd. Die woont bij een communicatiemedewerker, ergens tussen de perslijn en de contentkalender. Zij is slechts het bijbehorende profiel.
En dat is blijkbaar voldoende. Niemand belt de Kamervoorzitter. Niemand vraagt of dit misschien een probleem is. Want dit is hoe het werkt. Politiek is geen denken meer, maar plaatsen. Geen overtuiging, maar consistentie in toon.
Wie inhoud verwacht, is ouderwets. Wie geheugen verlangt, is naïef.
Het parlement is veranderd in een doorgeefluik van vooraf goedgekeurde teksten, uitgesproken door mensen die vooral niet moeten afwijken. Denken is risicovol. Begrijpen is optioneel. Het belangrijkste is dat er iets staat en dat het deugt.
Dus ja, het licht brandt. De camera staat aan. De microfoon werkt. Alleen: er is niemand thuis.
En dat is misschien wel het meest verontrustende van alles: dit is geen incident. Dit is de norm.
Max von Kreyfelt
En lieve mensen,
mijn woorden steunen u.
Steunt u mij?
max1909.backme.org
