Weer wordt ik gecensureerd. En weer heb ik geen idee waarom. Was het de discussie waarin ik aan deelnam over de “superioriteit van vrouwen“? Of misschien de reacties op de talloze propaganda tweets van zogenaamde IDF militairen, Israëlische zeloten en zionisten, genocide aanhangers of voorstanders van de doodstraf voor een enkele bevolkingsgroep?
Is het omdat ik mijn account @MediaVrijheid heb genoemd i.p.v. mijn eigen naam; dat is tenslotte de naam die overal bekend is. Ik heb mijn eigen foto erbij staan en een duidelijke link naar https://wie.josephraaijmakers.nl/ .
Echt anoniem is dat toch niet ondanks dat sommige X-gebruikers die niet doorklikken of begrijpend lezen dat af en toe beweren.
Mijn plaatjes
Ik heb oprecht geen idee en krijg daar ook geen antwoord op. Het blijft een mysterie en mijn vraag wordt niet beantwoord. Was het een plaatje dat ik plaatste als antwoord op overduidelijke Israëlische propaganda?
Misschien was het mijn reply op de onaflatende beweringen dat Christenen onvoorwaardelijk achter het beleid van Israel en/of Joden moeten staan? De totale onzin dat Onze Lieve Heer arm in arm met de zionisten voor een heilig land van Joden en zonder Islamieten staat? Of misschien wel mijn verbazing dat Joden met een hoofdletter geschreven dient te worden en Christenen en Islamieten met een kleine letter volgens mijn spellingchecker?
Misschien is het mijn standaard reply op de constante beschuldigingen van antisemitisme die mij naar het hoofd worden geslingerd?
Mijn blogs
Was het mijn verwijzing naar een blog? Misschien wel de blog over ANGST en SCHULD die ik onlangs nog eens plaatste als antwoord op de angstzaaiende onzinnige propaganda?
Misschien was het een filmpje wat ik plaatste onder de zoveelste kulpraat van Maarten van Rossum?
Ik heb oprecht geen idee want de tweet waar het om gaat wordt niet genoemd. Geen uitleg waarom ze dit hebben besloten. Slechts:
Mijn omgeving, mijn mening
Ik heb geen idee. Het is de zoveelste keer dat ik van Social Media wordt gebanned. Gelukkig kan ik mijn mening hier geven, op mijn eigen blog, mijn eigen website in mijn eigen omgeving. Voor zolang als dat duurt want de DSA heeft ook akelige vormen van censuur opgenomen die zelfs een volledig zelfstandige website zonder enige vorm van proces kan elimineren.
Elon Musk beloofde dat X weer vrij zou zijn. Vrij van censuur en vrij om je eigen mening te ventileren. Zonder de betutteling van Facebook, Instagram, Snapchat, TikTok e.a. Zonder de onzin meldingen over “fakenews” als het in strijd is met het narratief. Zonder de commentaren en leugens als je een bericht plaatst met een afwijkende mening. Het zou een plek moeten zijn van vrijheid van meningsuiting. Loze belofte?
Voorlopig heb ik duizenden lezers per dag zonder Social Media Accounts en met een overduidelijk shadowban op Google. Zal dan toch wel niet allemaal onzin zijn wat ik schrijf? Schrijf je in op onze nieuwsbrief om niets te missen. Hier blijf ik zeggen wat ik denk, zolang als het kan.
Knesset stemt voor de doodstraf. Zelfs het CIDI(Centrum Informatie en Documentatie Israël) noemt dit een gevaarlijke ontwikkeling:
De Knesset heeft gisteren ingestemd met een nieuwe wet, die het opleggen van de doodstraf een stuk eenvoudiger maakt. Het Israëlische parlement maakte deze keuze, ondanks de internationale druk. Het gaat om een zeer omstreden wet, ingediend door een nog meer omstreden persoon: minister Ben Gvir. Het instemmen met dit soort wetten is een gevaarlijke ontwikkeling, die de Israëlische rechtsstaat bedreigt.
Doodstraf
Formeel was het al mogelijk om de doodstraf op te leggen in Israel, hoewel de praktijk laat zien dat het bijna nooit gebeurt. Het bekendste vonnis is natuurlijk het proces tegen Adolf Eichmann, die in 1962 is opgehangen. Maar deze nieuwe wet breng hier een radicale verandering in. De wet heeft meerdere problematische aspecten.
De wet schrijft voor dat bij daders van dodelijke terreurdaden de doodstraf verplicht opgelegd moet worden. Het gaat dus eigenlijk om een verplichte straf. Rechters kunnen hier wel van afwijken, maar alleen in speciale gevallen. Dat is al een zeer verontrustend aspect, waarmee de wetgever eigenlijk op de stoel van de rechter gaat zitten.
Een tweede aspect is het feit dat er geen hoger beroep mogelijk is tegen het vonnis. Bovendien moet het vonnis binnen 90 dagen uitgevoerd worden. Dat is zo mogelijk nog verontrustender. Er moet de mogelijkheid zijn om het vonnis te herzien. Daarnaast is het ook zo dat niet alle rechters in hoeven te stemmen met het vonnis.
Palestijnen
De wet is daarnaast zo opgesteld dat in de praktijk alleen Palestijnen de doodstraf zullen krijgen. De wet is vooral gericht op de militaire rechtbanken. Israeli’s die wonen op de Westelijke Jordaanoever worden hier niet berecht. Formeel is het ook mogelijk om de doodstraf op te leggen aan Israëli’s in burgerlijke rechtbanken. Maar de straf volgt alleen als de dodelijke terreurdaad gericht is op het ontkennen van het bestaan van de staat Israel. Joodse inwoners van Israël die dodelijke terreurdaden uitvoeren zullen hier niet onder vallen.
Overigens is het zo dat de daders van 7 oktober 2023 niet vallen onder deze nieuwe wet. De wet gaat alleen gelden voor nieuwe gevallen. Er zit nog een nieuwe wet in de pijpleiding die ervoor moet zorgen dat ook de daders van 7 oktober 2023 de doodstraf kunnen of zelfs zullen gaan krijgen.
Rechtse druk
Het wetsvoorstel komt uit de koker van de partij van minister Ben Gvir. Hij stelde dat dit één van de belangrijkste wetten ooit is. Hij noemde het ook een historisch moment van rechtvaardigheid. Bovendien bedreigde hij de coalitie openlijk. Als premier Netanyahu niet zou instemmen met de wet, dan zou hij de coalitie laten vallen. Eerder sprak premier Netanyahu nog wel zijn zorgen uit over de wet, maar de meest scherpe kanten zijn er nog van afgehaald. Het laat zien dat de Israëlische politiek eigenlijk onder controle staat van zeer rechtse partijen, waarmee premier Netanyahu in zee is gegaan.
Na de goedkeuring van de wet openden minister Ben Gvir en zijn partijgenoten zelfs de champagne.
Het idee is dat deze wet terreur beter zou kunnen bestrijden. Die wens is wel te begrijpen, gezien de vele terreurdaden. De grote vraag is of deze hardere aanpak het geweld gaat stoppen. De wet volgt op vele rapporten, waaruit blijkt dat de behandeling van Palestijnse gevangen zeer verslechterd is. Ook dat gebeurt onder het bewind van dezelfde minister Ben Gvir. Dat is ten eerste een groot probleem voor de Palestijnse gevangenen. Zij worden vaak verdacht van zeer ernstige misdrijven, maar de behandeling moet wel humaan blijven. Daarmee onderscheidde Israël zich juist. Het nu mogelijk maken van de doodstraf is een sluitstuk van een zeer gevaarlijke ontwikkeling.
Erosie rechtsstaat
De wet leidde tot veel kritiek van Europese bondgenoten. Zij maken zich grote zorgen over de koers van Israël. Dat is in dit geval terecht. Tekenend is dat de Amerikaanse regering niet kritisch was op het voorstel. Maar de vervreemding van andere westerse bondgenoten is gevaarlijk, ook voor Israëls strategische belangen in de toekomst.
Daarnaast is het ook gewoon heel zorgelijk dat deze wet door het Israëlische parlement heen komt. Dat laat zien dat de rechtsstaat ernstig onder druk staat. De wet bevat te veel elementen die ingaan tegen rechtsstatelijke waarden. De kans dat ook onschuldige Palestijnen hier de dupe van worden is groot.
De laatste hoop is nu gevestigd op het Israëlische Hooggerechtshof. Gezien de problematische aspecten van de wet lijkt de kans groot te zijn dat het hof een stokje gaat steken voor deze wet. Dat zou heel goed zijn. Maar ook de positie van het Hooggerechtshof staat al lange tijd onder druk. Maar dat wetten zoals deze door het parlement heen komen bewijst alleen maar het belang van het hof.
Ik kreeg een aantal reacties waarom ik al zolang niks geschreven had. Is er iets? Ja en nee. Sowieso ben ik erg druk geweest met andere zaken: 3 bezwaar zaken, 2 beroeps zaken en nog wat pre-gerechtelijke procedures. Allemaal bestuursrecht; ik zit niet stil. Ik ben geen toetsenbord-tijger of anonieme reaguurder. Ik voeg met enige regelmaat de daad bij het woord en verzet me.
Ook speelt er iets anders: Ik probeer steeds meer naar de verbanden te kijken. Alles wat er in de wereld gebeurt lijkt, op het eerste gezicht, toeval en niet verbonden met elkaar maar als je dieper naar de achtergronden kijkt zijn er wel degelijk verbanden. Daarover praten is heel moeilijk, voor de meeste mensen. Gesprekspartners haken af. Maar vaak is de logica weg als je het grotere verband niet wil of kan zien.
Voorbeeld:
Afgelopen week zat ik een documentaire van Tucker Carlson te kijken: The Bibi files. Geweldig interessant want het legt een aantal verbanden bloot die, voor mij, nog onbekend waren. Het feit dat, voorafgaand aan 7 oktober 2023, Benjamin Netanyahu in eigen land politiek onder enorme druk stond. Een vergelijkbare situatie als George W. Bush vlak voor 11 september 2001. Toegegeven: geen bewijsbaar causaal verband maar opvallend. Denk aan, de overigens prachtige film, Wag the Dog.
Terug naar het onderwerp van deze hersenscheet: Terwijl ik naar The Bibi files kijk komt een naam voorbij: Arnon Milchan. Ik ken die naam ergens van dus ik zoek zijn wikipedia-pagina op:
In 2011 schreven Meir Doron en Joseph Gelman een biografie over Milchan. In het boek wordt beschreven hoe Milchan tot minstens de jaren 1980 in dienst van de Israëlische inlichtingendienst Lekem spionageopdrachten uitvoerde, in wapens handelde en technologieën en materialen verzamelde voor het nucleair wapenprogramma van Israël. De Israëlische president Shimon Peres verklaarde in 2010 in een interview dat hij Milchan had gerekruteerd toen hij nog voor het Ministerie van Defensie werkte.
Door zijn samenwerkingen met Warner Bros, en later het 20th Century Fox van Rupert Murdoch, en door aandeelhouder te worden van onder meer Puma AG, verkreeg hij een nettowaarde van meer dan 5 miljard dollar. Milchan was als (executive) producer verantwoordelijk voor meer dan 130 films, waaronder JFK.
O ja, daar heb ik hem eerder voorbij zien komen: In een documentaire uit 2021 over de connectie van Israël met de moorden op de gebroeders Kennedy. Samen met Olliver Stone maakte hij een film (JFK) waarin de verdachtmaking van de CIA voorop stond. Volgens de documentairemakers was dit enkel en alleen om de Israël connectie buiten verdenking te houden.
Toeval?
Ik kom (te)vaak rijke zionisten tegen in dit soort “complot-theorieën” maar zoals gezegd is het bijzonder moeilijk om daarover te praten. Je wordt eigenlijk direct weg gezet als een antisemiet als je erover begint of ook maar enige link legt. Ik herinner me nog de storm die ik over me heen kreeg toen ik een stukje wijde aan George Soros.
En toch blijf ik dat vreemd vinden.
Ik spreek namelijk helemaal geen oordeel uit over Joden, Israëlieten of zionisten in het algemeen. Ik heb het over enkele superrijke mensen van hooguit Joodse afkomst die telkens terugkomen als je op onderzoek uitgaat. Ikzelf trek het niet door naar de Joden in het algemeen maar anderen doen dat wel, gek genoeg. Mijn kritiek op Israël, George Soros, Rothschild of welke andere Joodse gigant wordt door derden telkens uitgelegd als Jodenhaat.
Ik ben zelfs van mening dat, het feit dat deze elite zich telkens verschuilen achter het Joods zijn, veel meer belasting bij die paar miljoen Joden op deze wereld neerlegt als ik of mijn uitspraken. Dus wie is er nou schadelijk bezig?
Ik wil over bepaalde gedragingen van bepaalde elite praten zonder dat altijd de link gelegd wordt naar het Jodendom. Ik zou graag willen dat men dit hetzelfde leest als mijn kritiek op bijvoorbeeld President Xi Jinping of Premier Rob Jetten. Deze kritiek maakt niet dat ik een Chinezen hater, Nederlander hater of zelfs homo hater ben of zou kunnen zijn. Ik probeer zelfs om geen kritiek op de persoon te uiten maar alleen kritiek op de gedragingen. Spreek gedrag aan en niet de persoon, is mijn credo. Maar dat wordt tegenwoordig steeds moeilijker (gemaakt).
Maar … wederom terug naar het onderwerp: Arnon Milchan die, aangetoond werkzaam is voor de Israëlische veiligheidsdienst en invloed uitoefent op de filmindustrie, onderwijl bekend is als wapenhandelaar en in die hoedanigheid Israël heeft voorzien van materiaal voor hun illegale nucleaire wapenprogramma. Daarbij komt zijn naam meermaals voorbij in het corruptie-schandaal van Netanyahu. Deze man is niet alleen (invloed)rijk maar bepaald dus, in grote mate wat wij te zien krijgen en waar we in moeten geloven.
Herinner je de vragen van FVD’er van Houwelingen over de geheime diensten in de journalistiek aan de minister? Daar kregen we geen antwoord op!
Dag 28: Iran wordt gebombardeerd, de Straat van Hormuz is dicht, olie staat op $126 per vat en John Mearsheimer — niet bepaald een complotdenker maar een van de meest gerespecteerde geopolitieke denkers ter wereld — zag het vijftienpuntenplan van Trump en dacht dat het een grap was. “I thought it was a joke. I couldn’t believe this was a serious plan.”
Dat is waar we staan. De VS eist onvoorwaardelijke overgave van een land dat ze nooit kunnen verslaan, terwijl Iran de halve olietoevoer van de wereld in gijzeling houdt en zestienjarige meisjes in Teheran hun support voor de Iraanse overheid blijven betuigen terwijl Israëlische en Amerikaanse raketten op de menigte neerdalen. Maar dat laatste hoor je nergens, want Iraniërs komen in onze media alleen voor als zielig, of als dreigend — nooit als hoogopgeleide, zelfverzekerde en goed geïnformeerde mensen met een eigen mening.
De vraag: wiens schuld is dit?
Je weet het antwoord al. Trump. Natuurlijk Trump. De NOS weet het, Nieuwsuur weet het, de Volkskrant, NRC, zelfs de Telegraaf — ze zijn het allemaal met elkaar eens. Trump heeft geen plan, geen exit-strategie en geen idee wat hij doet.
En dat klopt ook.
Maar het is ook de meest comfortabele conclusie die je kunt trekken, want als dit een Trump-probleem is, hoef je verder nergens over na te denken. Het is lekker ver weg, het zijn die domme Amerikanen, MAGA gekkies en andere hillbillies en wij staan erbij en kijken ernaar. Precies zoals minister Berendsen “begrip toonde” voor de aanvallen en het daar vervolgens bij liet.
Maar herinner je je generaal Wesley Clark? In oktober 2001, een maand na 9/11, hoorde hij van een collega van het Ministerie van Defensie (onder Pete Hegseth trots tot een ‘Ministry of War’ dat lak heeft aan oorlogsrecht en de Geneefse Conventies, gedoopt) dat het Pentagon plannen had om zeven landen in vijf jaar aan te pakken: Irak, Syrië, Libanon, Libië, Somalië, Soedan én Iran. Zeven landen. Vijf jaar. Het duurde langer, maar ze zijn allemaal aangepakt — behalve die laatste. Iran stond al 25 jaar op het lijstje. Een lijstje dat alle oormerken van de gedroomde oorlogen van neocons heeft. Een lijstje waaraan Obama vrolijk meewerkte, de Bushes, maar ook Biden.
Het maakt niet uit wie in het witte huis zit.
AIPAC, de grootste buitenlandse —en nogal pro-Israëlische politieke lobbyclub die op onnavolgbare wijze niet als politieke lobbyclub geregistreerd staat— en dus probleemloos $100 miljoen in de Congressional races van 2024 kon investeren. Miriam Adelson (technisch geen AIPAC, maar van dezelfde Zionistische donor-klasse) die $120 miljoen in de herverkiezing van Trump kon stoppen. Maar vergis je niet, Kamala haalde met haar Future Forward Super PAC meer $500 miljoen op en haalde in totaal ruim een miljard dollar op, meer dan het dubbelen van de Trump-campagne.
Netanyahu lobbyde maandenlang voor deze oorlog. Al sinds 1995 al eigenlijk. Denk “Clean Break”. “If not stopped, Iran could produce a nuclear weapon within weeks” lispelt hij al meer dan 30 jaar met overtuiging de camera’s in. Het grootste deel van die 30 jaar als president van een land dat zelf —volledig illegaal en tegen alle internationale afspraken in— wél nucleaire wapens bezit.
Dit is geen Trump-oorlog. Dit is een oorlog die al heel lang op de planning stond.
En elke oorlog begon met een belofte. Irak: “massavernietigingswapens.” Geen WMDs gevonden. 300.000-500.000 doden. ISIS als bonus. Libië: “bescherming van burgers.” Slavenmarkten in 2024. Afghanistan: “terrorisme bestrijden.” Twintig jaar, $2.300 miljard en de Taliban gewoon weer aan de macht. Oekraïne: “Rusland verslaan met sancties.” Rusland draait op volle capaciteit; Europa krijgt een (goh) energiecrisis. Iran: “nucleaire dreiging wegnemen.” Scientific American, het IAEA én de eigen Amerikaanse inlichtingendiensten zeggen: Iran was nowhere close to a nuclear bomb.
Elke keer hetzelfde. We moeten DIT doen om DAT te bereiken. DIT wordt altijd een veelvoud van DIT — langer, duurder, bloediger, ingrijpender. En DAT wordt nooit bereikt, of juist het exacte tegenovergestelde.
Ken je dat ergens van?
De energietransitie zou energie goedkoop maken. Gratis zon, gratis wind, feest. We sluiten het gasveld van Groningen — niemand gecompenseerd, maar hé, we hebben in ieder geval geen eigen gas meer. Geweldig.
Nord Stream opgeblazen? Eerst deed Rusland het zelf (werkelijk?), toen bleek het toch Oekraïne te zijn, of de VS en nu praten we er gewoon niet meer over.
De lockdowns zouden “even twee weken” duren om de zorg te ontlasten. Het werden twee jaar, de zorg werd niet ontlast en ondertussen verloren miljoenen mensen hun bedrijf, hun spaargeld of hun vertrouwen in de overheid.
De vaccins zouden “veilig en effectief” zijn en transmissie stoppen. Ze stopten de transmissie niet, Pfizer gaf toe dat ze er nooit op getest hadden en wie dat destijds zei was een complotdenker.
Censuur zou ons beschermen tegen desinformatie. Het resultaat: een overheid die bepaalt wat waarheid is en een bevolking die niet meer mag twijfelen.
Altijd hetzelfde recept.
We moeten DIT doen om DAT te bereiken. En altijd blijkt DIT veel groter dan beloofd en DAT nooit te komen. Of het nu een oorlog is of een vaccin, een sanctiepakket of een energieplan — het mechanisme is identiek en het heeft niks te maken met links of rechts, Trump of Biden, Republikein of Democraat, VVD of GroenLinks.
Dus nee, dit is geen ver-van-je-bed-show en geen Amerikaans probleem. De Straat van Hormuz levert 20% van de wereldwijde olie. Die is dicht. De gasprijs is verdubbeld op de Nederlandse TTF-markt. De IEA noemt dit “the greatest global energy and food security challenge in history.” Olie, gas, kunstmest, voedselproductie, transport, industrie — alles hangt samen en alles wordt duurder. Voor jaren.
Macht begrenzen
Het wrange is: we hebben alle instrumenten ooit zelf uitgevonden om juist dit te voorkómen. Grondwetten, checks and balances, internationaal recht — de Amerikanen baseerden hun trotse Declaration of Independence deels op ons eigen ‘Plakkaat van Verlatinghe’ uit 1581. Prachtige documenten, ooit bedoeld om macht te begrénzen. Inmiddels verworden tot decorstukken in een systeem waarin een handvol mensen de beloftes doet, de oorlogen start, de winst pakt — en de rekening bij jou en mij neerlegt.
Dat verandert niet met een andere president. Dat verandert alleen als je het patroon durft te zien. Als je het systeem kritisch durft te benaderen. En het hardop durft te benoemen.
Want wie profiteert ervan dat jij denkt dat je er niks aan kunt doen?
