MediaVrijheid

De discussie is zelden zo scherp geweest en dat alles dankzij een, en dat erken ik zelf, stompzinnig tokkie-filmpje. Maar de discussie is los en ik heb er geen minuut spijt van. De discussie is zo nodig. De reaguurders en onwetenden verwensen me alles wat lelijk is. Er zijn werkelijk mensen die menen dat ik gevangenisstraf, lijfstraffen en zelfs de kogel verdien. Een en al lof voor een aanhouding vanwege één middelvinger. Een vriend reageert op Facebook “Zelfs een Fuck You naar het systeem kan niet zonder de roep om repressie en geweld?“. Veel steun van vrienden, bekenden en mijn trouwe lezers. Dank daarvoor.

Maar even to-the-point: Eenvoudige belediging volgens artikel 266 WvS en een mogelijke verzwaring omdat het een ambtenaar betrof (art 267 WvS). Overigens is de boete nog zeker niet definitief want ik heb een verzet aangetekend op basis van artikel 266 lid 2: “Niet als eenvoudige belediging strafbaar zijn gedragingen die ertoe strekken een oordeel te geven over de behartiging van openbare belangen, en die er niet op zijn gericht ook in ander opzicht of zwaarder te grieven dan uit die strekking voortvloeit.“. En precies dat heb ik gedaan: een oordeel gegeven over de behartiging van openbare belangen. Volgens dezelfde artikelen is Hans Teeuwen strafbaar. Een ambtenaar en een bevriend staatshoofd wordt in één artikel genoemd namelijk 267 Wetboek van Strafrecht. Iedereen lacht om Hans en vind dat Erdogan maar beter kan afsterven, die dictator daar in het verre oosten. En Hans zal niet vervolgd worden omdat lid 2 van toepassing is. Hoewel onbeschoft spreekt hij in het kader van een openbaar belang.

Overigens is “eenvoudige belediging” niet strafbaar omdat het geuit wordt naar een ambtenaar. Eenvoudige belediging is strafbaar naar iedereen. Het kan alleen een strafverzwarende omstandigheid zijn indien je een belediging uit naar een “een ambtenaar gedurende of ter zake van de rechtmatige uitoefening van zijn bediening“.

De discussie is nooit zo levend geweest. Wat mag en niet mag. Wat hoort en niet hoort. De moraalridders vieren hoogtij. Ik moest vreselijk lachen om een commentaar op facebook: “Volgens mij is dit politie controles en niet “politie afzeik” pagina.“. Deze moraal-ridder wil niet dat je onvriendelijke dingen zegt over politie maar volgt wel de pagina “Politiecontroles regio Helmond e.o.” waar hij dit vermelde. Niks negatiefs over de politie maar hij wil wel weten waar ze staan om ze te kunnen ontlopen. De hypocrisie straalt ervan af.

Zijn we allemaal Charlie weer vergeten? Hoe belangrijk is het dat je mag zeggen wat je denkt? Vrijheid van Meningsuiting. Hoe belangrijk is dit en wanneer is dat van toepassing? Is het voldoende dat er zich iemand aan stoort? Of is het al voldoende dat je net niet “netjes” vind. Dat is namelijk wat de agent zei, “ik vind dat niet netjes“. Hij arresteerde me omdat hij een middelvinger “niet netjes” vond. Overigens voor alle duidelijkheid: Ik was al aangehouden toen ik voor de eerste keer FUCK YOU riep. Mijn lot was al bezegeld omdat de agent een middelvinger niet netjes vond.

Hoe vaak steken we een middelvinger naar elkaar op? Met zoveel verschillende betekenissen:

• Bekijk het maar!
• Mooi niet!
• Whatever!
• Niet leuk!
• Ben ik niet van gediend!
• Vind ik NIET leuk!

Zijn dat allemaal beledigingen? Is het een belediging als ik met mijn middelvinger laat merken dat ik niet van de (schijn)vriendelijkheid van een agent gediend ben.

Ik denk terug aan de rechtszaken: De aangifte smaad en laster tegen de Minister, de politie en de klacht aan het Ministerie. De Hoofd-Officier van Justitie, Bart van den Nieuwenhuizen, schreef in zijn sepot-bericht: “Bovendien is het opzet van het beleid van de minister niet primair gericht op het opzettelijk iemands eer of goede naam aantasten. Derhalve is er sprake van onvoldoende bewijs van het plegen van een strafbaar feit.“. M.a.w.: Het is geen belediging als de betrokkene zich beledigd voelt. Het is pas dan belediging als je de intentie hebt iemands eer of goede naam aan te tasten. DAT mes snijdt, wat mij betreft, aan 2 kanten.

Het filmpje is viraal gegaan en op diverse websites zoals GeenStijl, Dumpert en zelfs het door mij zo gewaardeerde weblog van Helmond wordt er aandacht aan besteed. Ik realiseer me dat mensen geen enkele context zien van mijn uitspatting en allerlei vreemde conclusies trekken. De trouwe lezers van MediaVrijheid kennen natuurlijk de context.

Dit verhaal is niet als excuses bedoeld; ik heb geen spijt. Ik geloof niet in excuses. Ik geloof in verantwoording nemen en dat zal ik ook moeten doen. Ik hoop alleen dat de reaguurders ook dit verhaal geheel lezen:

Ik kan terug kijken op een rijk leven als man, vader, werknemer, ondernemer, werkgever en veteraan. Maar het meest ben ik een Biker, in hart en nieren. Rijden en de lifestyle zijn mijn leven. Ik ben afwisselend werkzaam als jurist, ICT’er en internationaal chauffeur. Ik heb 15 jaar als werknemer gewerkt en daarnaast deed ik vakbondswerk. Op enig moment besloot ik te gaan ondernemen, eerst als jurist en later in de ICT. Mijn dienstplicht heb ik vervuld in Libanon. Helaas voor de reaguurders hoort een uitkering niet bij mijn leven. Ik heb voor het laatst een ZW en WAO uitkering gehad na een ongeval in 1993. Na 16 maanden revalidatie verdiende ik weer op eigen benen zodat de uitkering overbodig werd.

In 2010 ben ik toegetreden tot de Veterans Motor Club. Met bijzonder veel trots overigens. Een club die, in tegenstelling tot de media berichtgeving, geen enkele vorm van criminaliteit kent en vele trotse leden telt. Allemaal een uitzending onder moeilijke omstandigheden en we vinden zeer veel steun bij elkaar. Ondanks dat ik op 2 oktober jl. ben uitgestapt zou ik nog steeds voor driekwart van deze club mijn leven geven. Als ik bloed dan bloed ik nog steeds groen.

Door het OMG beleid van onze overheid, waarin de Veterans MC wordt genoemd, wordt het medio 2012 steeds moelijker om een clubleven te leiden. In eerste instantie geloofd niemand binnen de club dat dit beleid tegen hen gericht is. Er is immers niets wat zou duiden op de insinuaties van politiek, justitie en politie in de pers. Maar als de Gemeente Cuijk in 2013 een vergunning weigert voor een  internationaal motortreffen van veteranen maken we de gang naar de rechter. Deze wordt gewonnen: op last van de bestuursrechter in ‘s-Hertogenbosch MOET de vergunning worden afgegeven.

Er zullen nog vele zaken (+20) volgen waarvan er overigens NOOIT een verloren wordt. Wel krijgen we een aantal keren “niet ontvankelijk” te horen mede doordat onze overheid de zaken steeds anders insteekt en juridisch ingewikkelder maakt. Ik doe alle rechtszaken zelf. Hoewel de club in eerste aanleg niet gek is op media wordt uiteindelijk besloten om hier en daar, mondjesmaat, de pers op te zoeken, meestal middels een persverklaring. Ook deze persverklaringen schrijf ik altijd persoonlijk en de club vraagt me tevens om bij persmomenten het woord te voeren. Regionale uitzendingen (Breda) en nationale TV (Pauw) besteed er uiteindelijk aandacht aan.

Maar er verandert NIETS. Het clubhuis in Breda wordt na 3 gewonnen rechtszaken uiteindelijk toch gesloten omdat in de 4e en 5e zaak zowel de civiele als de bestuurs- rechter zich “onbevoegd” verklaard. Ook de bekende zaak omtrent het Defilé op Veteranendag in Den Haag eindigt in 3x “niet ontvankelijk”. Ondertussen is het voor leden van de club steeds moeilijker. Banen staan op het spel, kentekens worden ingetrokken, clubhuizen worden bedreigd, evenementen worden verboden en uiteindelijk mogen we op veel plaatsen in Nederland niet eens meer onze clubkleuren dragen.

Ook wordt het beleid persoonlijker naar mij gericht, wellicht omdat ik woordvoerder ben in pers en rechtbank. Een goed voorbeeld daarvan is de 6 delige serie op MediaVrijheid “Het wordt persoonlijk“. In totaal wordt ik 3 keer aangehouden, een keer op Stratumseind, een keer op de HDdag in Apeldoorn en een keer in mijn eigen tuin.. Er volgt na een nachtje cel echter nooit iets uit. 1 keer vrijspraak en 2 keer geseponeerd. De rechter doet echter nergens inhoudelijk uitspraak omtrent het optreden van politie. Dat wordt gemeden.

17 bezwaren dien ik in tegen de belastingdienst waarvan er 6 voor de bestuursrechter eindigen. ALLE zaken worden gewonnen of “cijfermatig gevolgd” zonder dat de fiscus toegeeft dat ze fout zitten. Voor alle burgers die denken dat Motorclubs alleen strafrechtelijk lastig gevallen worden heb ik nieuws: het is zeer zelden strafrechtelijk. Vrijwel altijd is het bestuursrechtelijk en soms civielrechtelijk.

Maar het wordt erger: agenten en rechercheurs benaderen mijn klanten. “Weet je dat je zaken doet met een criminele organisatie?“. Het kost me in korte tijd 5 goede klanten. Het FIOD benaderd mijn verhuurder. Adriaan van den Heuvel krijgt te horen: “Weet je wel dat er in je bedrijvencentrum een criminele motorclub huist. Je weet zelf wel, dat is alleen maar witwassen en criminaliteit.“. Adriaan belt me op en in een persoonlijk gesprek vraagt hij me het pand te verlaten (beide opgenomen). De omzet van mijn prachtige bedrijfje is hierdoor ruim gehalveerd en de winst daalt tot ver onder het bijstandsminimum.

Ik besluit de club te verlaten. Maar dat wil niet zeggen dat politie zich daarvan iets aantrekt. Staandehoudingen en lullige bekeuringen blijven.

5 jaar strijd, met ziel en zaligheid. 5 jaar ondanks alle provocaties van overheid, politie en justitie, ben ik netjes gebleven. Ik heb altijd alle aanwijzingen opgevolgd en verweer gevoerd via de weg die we met elkaar hebben afgesproken: de Rechtspraak. 5 jaar geduldig want als de overheid iets heeft dan is het tijd. Traineren is hun specialiteit. Klachtenprocedures die wettelijk binnen 6 weken moeten worden afgewikkeld duren gewoon 8 maanden.

In die context moet je 5 mei 2016 zien. Met die mindset ga ik een stukje rijden met mijn vrouw op 5 mei, de dag van de vrijheid. Het ritje eindigt in Helmond op de markt waar het gezellig is. Ik drink een paar biertjes. Mijn zoon brengt mijn motor naar huis. Ik weet dat de sterke arm der wet ALTIJD scherp op me let dus dat is beter zo. Ik wandel naar huis. Een motoragent komt tegemoet. Hij herkent me van de vele acties. Hij was bij mij in de straat toen ik opgepakt werd. Toen mijn zoon werd opgepakt voor het filmen. Overigens, zoals gezegd, vrijspraak en sepot als einde. Hij zwaait; dat maakt me kotsmisselijk. Het is sarcastisch en provocerend. Hij is mijn vriend niet. Hij is onderdeel van het apparaat dat mijn leven half kapot gemaakt heeft. Hij heeft, als onderdeel van dat apparaat, mij vijand gemaakt en niet andersom. Ik steek mijn middelvinger op als reactie.

De agent draait om, vordert mijn ID en ik overhandig het hem. Hij deelt me direct mede dat ik ben aangehouden. Geen staandehouding en boete; nee; direct aangehouden en mee naar het bureau. Als mijn vriend gaat filmen en grapjes maakt noemt de agent hem kinderachtig. Kinderachtig? Is dat kinderachtig? Deze agent gaat me opsluiten voor een middelvinger en hij vindt mijn vriend kinderachtig.

Dan gaat er een knopje om. 5 jaar frustratie kookt over en alle zelfcontrole gaat overboord. Ik denk aan de arrestaties die steevast eindigden in een zogenaamd sepot bij “gebrek aan bewijs”. Gebrek aan bewijs, BULLSHIT. Gevolg is dat je dan “verdachte” blijft en de aantekening op je justitiële documentatie (strafblad) blijft. Deze keer niet. GEEN gebrek aan bewijs. FUCK YOU, hier nog een keer. Steevast geef ik elke agent die ik vanaf dat moment tegen kom een FY. Ik maak geen verschil. Het is niet één agent die me zo enorm gefrustreerd heeft. Het is het hele korps, het hele systeem. En geloof me, HET LUCHT OP!

Nogmaals: Dit verhaal is niet bedoeld als excuses. ik heb geen spijt. Ik geloof niet in excuses. Ik geloof in verantwoording nemen en dat zal ik ook moeten doen. Maar ik vind het verbazend dat er mensen zijn in Nederland die moord op burgers door de politie goedkeuren en tegelijkertijd een kogel willen geven aan supporters die geld gooien naar bedelaars en een burger die zijn middelvinger laat zien. De balans is dan totaal zoek.

Een dag later. Mijn blog ontploft ongeveer nadat GeenStijl gelinked heeft. Even is het zelfs off-line. Dank aan de crew van Sohosted; blijft een prima provider. Ik lees de commentaren op GeenStijl. Kan er wel mee lachen. Ik leer veel over mezelf. Tokkie, steuntrekker, intelligentie van een eencellige tandeborstel, etc, etc. Prachtig te lezen hoe de anonieme reaguurders los gaan op aangeven van GeenStijl. Maar zoals gewoonlijk kijken ze niet verder als hun neus lang is. Ze hebben direct hun oordeel klaar en missen de gehele context. En immer bang om achter hun anonieme toestenbord uit te komen.

Op Facebook lees ik het commentaar van Piet Hoog, een trouwe lezer. Hij klinkt teleurgesteld. En wellicht terecht. Ja, ik ben even los gegaan. Ja, ik heb me even niet gedragen. Ja, dit is niemand van me gewend. Altijd rustig naar het gezag. Strijdbaar maar fatsoenlijk. Op straat en in de rechtbank. Altijd aan de missie denken. Altijd het grotere plaatje willen zien. Vind ik het jammer dat ik een trouwe lezer als Piet Hoog teleurgesteld heb? Een beetje maar ook eigenlijk weer niet. Ik had dit even nodig. Na jarenlange politie- justitie- en fiod-terreur heb ik mijn geduld verloren. Maar het voelt goed. Psychologisch lucht het op.

Elke marketing-deskundige zal bevestigen: er is geen slechte reclame. Als 10% van de GeenStijl- en dumpert-lezers mijn blog verder leest heb ik genoeg bereikt. Dan is misschien wel een “missie geslaagd”.

Ik heb geen terreurdaad gepleegd. Ik ben niet met een Swift op de Koninklijke familie ingereden. Ik heb niemand fysiek verwond. Ik heb geen verzet gepleegd en de aanwijzingen van het gezag opgevolgd. Inderdaad: handboeien waren niet nodig en dat hadden de dienders ook ingeschat. Ik heb niets crimineels gedaan. Ik heb geen bevriend staatshoofd beledigd. Ik heb geen vluchteling geweigerd. Ik heb geen strafblad en de laatste aantekening op mijn justitiële documentatie stamt uit mijn jeugd. Ik heb “slechts” herhaaldelijk FY geroepen.

Ik ben een mens en ben niet perfect. Overigens zonder me te verontschuldigen. Ik geloof niet in excuses. Ik geloof in verantwoording nemen en dat zal ik ook nu moeten doen.

P.s.: Ik schrijf mijn blogs echt zelf 🙂

Het filmpje is al viral gegaan maar dat geeft natuurlijk niet het hele verhaal weer. Vandaar dat ik het hele verhaal hier maar weer eens opteken:

5 mei, Bevrijdingsdag, dag dat we de vrijheid vieren. Op de markt staat een bandje te spelen en het weer is fantastisch. Een biertje erbij en goed gezelschap en het is heerlijk toeven. Ik had ook al snel een beetje teveel genuttigd dus belde ik mijn zoon om de motor veilig naar huis te brengen. Dat was alvast geregeld.

Om een uur of zeven is het welletjes. Ik loop maar eens naar huis voordat ik niet meer kan lopen. Samen met mijn meisje lopen we rustig door de Heistraat. Een motoragent komt tegemoet en kijkt duidelijk naar me. Hij zwaait naar me of we al jaren bevriend zijn. Waarom? Geen idee. Wellicht heeft hij mijn vestje gezien en gedacht te zwaaien naar een mede-biker. Weet ik veel. Ik ben er, in ieder geval, niet van gediend. Ik zwaai dan ook terug, met mijn middelvinger.

Ogenblikkelijk draait de motor om en de agent gebied me te stoppen, nog vanaf de motor. Marielle trekt aan mijn arm: “Kom op. Ga mee naar huis. Geen discussie.“. Ik wil ook doorlopen maar de agent wordt dwingender en pakt mijn arm vast. “Ik vorder je ID.“. Ik krijg het “bekende verhaal” gevoel en besluit om eens niet moeilijk te doen. Ik pak mijn rijbewijs en overhandig het. Hij bekijkt het en doet een stapje terug. Met zijn mobilofoon wordt contact gelegd. “Mag ik mijn rijbewijs terug?“. “Nee, je bent aangehouden.“. “Waarvoor? Voor het middelvingertje? Of heb je een andere reden?“. De agent antwoord: “Voor belediging.“.

Belediging. Door mijn hoofd schieten de rechtszaken die we gevoerd hebben tegen de politie en de minister. Het stelselmatig documenten verspreiden met leugens en beledigingen. Het stelselmatig smaad en laster verspreiden. De rechter vond het allemaal niet echt belangrijk. Smaad, laster, belediging. Het is allemaal of niet bewezen dan wel niet ontvankelijk. Maar aan de andere kant is één middelvingertje wel voldoende?

Mijn maatje is intussen aan het filmen. De agent noemt hem kinderachtig. Dat maakt me boos: “Kinderachtig? KINDERACHTIG? Hij is kinderachtig? Je neemt me mee naar het bureau voor een middelvingertje en HIJ is kinderachtig? Hier! FUCK YOU!“.

Ik word melancholisch, sarcastisch, ironisch. Ik ben er zo klaar mee. Deze diender is er met zijn collega’s verantwoordelijk voor dat ik het afgelopen jaar 3 keer ben vastgezet, om niets getuige de sepots en vrijspraken. Dat mijn bedrijf naar de klote is en mijn inkomsten tot onder het minimum zijn gedaald. De haat is niet genetisch bepaald of zo; de haat komt uit de ervaring die ik heb met deze dienders. FUCK YOU! Ik ben klaar met jullie. Wat wil je doen? Het ergste dat je kunt doen is me een bed aanbieden en dan ga ik erop vooruit. Dat heb ik namelijk al een paar jaar niet meer. FUCK YOU! Ik ben niet bang. Ik buig niet en je kunt me ook niet breken. FUCK YOU! Mijn middelvinger(s) gaan als automatisch elke keer weer omhoog. FUCK YOU! Mijn tirade stopt niet. FUCK YOU! Wat wil je doen. Krijg ik nu een nekklem? FUCK YOU!

Een politie-auto met 2 collega’s arriveert. Blijkbaar mag ik niet achterop mee naar het bureau. Om alle twijfel overboord te gooien dat het persoonlijk is krijgen de zojuist gearriveerde dienders exact dezelfde behandeling: FUCK YOU! Hier: DOUBLE FUCK YOU! Duidelijk niet persoonlijk. De FUCK YOU is gericht aan het apparaat; aan het systeem dat alleen maar dienders beschermt en de hand boven het hoofd houdt. De FUCK YOU is gericht aan de uniformen die alleen maar lijken te onderdrukken. Het is niet persoonlijk. FUCK YOU! Jullie kunnen me niet meer raken; niets meer van me afnemen.

De omstanders stromen in grote getale toe. Blijkbaar is het lachwekkend want iedereen staat te schaterlachen. Ik vind het niet lachwekkend. Ik vind het triest. Ik loop gedwee mee naar de auto. Een laatste FUCK YOU naar het publiek. Tot straks.

Op het bureau wordt ik ontdaan van vest, riem, schoenen en alle andere zaken. In een betonnen celletje komt de motor-agent nog even kort bij me staan met een onvriendelijke dreigende blik. 2 collega’s vlak achter hem. “Komt nu de nekklem? Of gaan jullie me nu een pak slaag geven? FUCK YOU!”. De celdeur gaat dicht, zonder een woord.

Even later gaat de celdeur open. “We gaan je even voorgeleiden aan de hulp-officier.“. Een paar deuren verderop wordt ik naar binnen geleid. Aan de muur hangt een scherm en daarop is een politie-agent te zien. Uit de speakers klinkt: “Weet u waarvoor u bent aangehouden?”. “Waarschijnlijk omdat ik een middelvinger heb opgestoken naar het “bevoegd gezag”. En dat heb ik gedaan. FUCK YOU!“. Mijn middelvingers gaan als gedwongen weer omhoog. “En ik maak geen verschil. Vandaag krijgen ALLE agenten een FUCK YOU van me. U ook. Hier: FUCK YOU!“. De video-conferentie wordt verbroken. Deze agent heeft er blijkbaar genoeg van. Tja, voordeel van video; die kun je stoppen op elk gewenst moment. Maar heeft deze hulp-officier gedaan wat ie doen moest? Op mijn rechten gewezen? Vertelt wat er komen gaat? Nee, niet echt.

Ik ga weer terug naar de cel. Een rechercheur maakt me wakker. “Ik moet je verhoren.“. Verhoren? Waarvoor? Omdat ik een middelvinger op heb gestoken. Jij ook een? Hier: FUCK YOU. Wil je er 2? Hier: DOUBLE FUCK YOU! Ik discrimineer niet. Alle politie-agenten krijgen de middelvinger vandaag: FUCK YOU! De celdeur gaat weer dicht.

Ik wordt wakker van mijn blaas. Oei, oei, het bier wil eruit. Ik druk op het belletje in de cel. Er gebeurd niks. Nog eens; en nog eens. In totaal bel ik 9 keer maar krijg geen gehoor. Ik besluit mijn blaas maar in de hoek van de cel te ledigen. De foldertjes gooi ik erin zodat ze het zien. Anders glijden ze er misschien over uit. Ik kijk naar de plas die door de voegen langzaam de deur bereikt. Het stroomt onder de deur door de gang in. Ik leg mijn hoofd weer op mijn armen en probeer verder te slapen als er plotseling geluid uit de stalen speaker komt: “u had gebeld?“. Hahaha. Te laat. Ik heb al in de hoek gepist. FUCK YOU! Weinige seconden later gaat de celdeur open en 2 agenten staan stomverbaasd naar de rivier te kijken. “Dat gaat u geld kosten!“. Whatever. FUCK YOU!

Na een kort dutje gaat de deur weer open. “Wakker worden!“. “Als u dit even opruimt mag u gaan.“. Hahaha, wat denk jezelf? Ik draai om en leg mijn hoofd weer op mijn armen. Dan blijven we nog maar even. Het blijkt bluf. Ik mag toch gaan, ook zonder opruimen. “Wil u hier even tekenen.“. “Waarvoor?“. “We hebben onderzoek gedaan op uw telefoon“. “Waarom?“. “Omdat we dat kunnen en mogen in het kader van het onderzoek.“. “Welk onderzoek?“.  Whatever. FUCK YOU!

Op de gang krijg ik mijn spulletjes terug. Al de zakken van mijn vest zijn geledigd. Ik wil even een en ander controleren. “Hee, mijn portemonnee is LEEG!“. “Wat wil je daarmee zeggen?“. “Dat mijn portemonnee leeg is.“. “Ja, maar wat wil je nu zeggen?“. “Dat mijn portemonnee leeg is“. De overduidelijk geïrriteerde agent pakt al mijn spullen bij elkaar en gooit ze in een zak. Hij loopt weg en snauwt me toe: “VOLGEN! Die zooi zoek je maar buiten uit.“.  Bij de voordeur van het bureau gooit hij de zak op het bordes. “En nou oprotten!”. De deur valt achter me dicht nog voordat ik de zak heb opgepakt. Ik ben blij dat ik mijn horloge al heb aangedaan. Mijn telefoon is gelukkig beschermd door een rubber hoesje. Rustig doe ik mijn riem om en doe al mijn zaken weer op de juiste plek in mijn vestje. Ik loop weg zonder om te kijken naar de MuziekCafé. Biertje happen. FUCK YOU!