MediaVrijheid

Het is woensdag en de kinderen in de straat genieten van de eerste vakantieweek. Mijn buurmeisje heeft al 87 keer gevraagd wanneer ze weer mee mag op de motor. Ze heeft het nog dagelijks over de eerste keer. Vandaag moet ik nog even koffie halen en zeg tegen Miryam dat ze mee mag. Ze vliegt naar binnen en met 1 minuut staat ze weer buiten met lange spijkerbroek, leren jasje en laarzen. Ze kent de regel. ( Ik moet ze overigens nog vragen om aan mijn vrouw uit te leggen hoe ze dat doet binnen 1 minuut 🙂 De helm van mijn vrouw past haar perfect dus ook dat is geregeld. Op naar de Kaldi om een doos van mijn favoriete koffie te halen. Die past precies in mijn tassen en als het is opgeborgen vraagt Miriam of we nog een rondje gaan rijden. Tuurlijk is mijn antwoord.

Na een klein rondje rondom Helmond rijden we op de Europalaan richting centrum. Wanneer ik 45 rij waar 50 mag komt er een motor-agent langs me rijden. Hij begint tegen me te praten maar onder me ronken 6 open sitepipes en uit mijn kuip klinkt de rauwe gitaar van Joe Bonamassa.  Ik maak dus een gebaar dat ik hem niet kan verstaan. ( Neeeeee, niet met mijn middelvinger … ). Hij gaat direct voor me rijden en het signaal “volgen” gaat aan. Op de Hortsedijk rijdt hij over de fietspad en parkeert op de stoep (Tja, vrijstelling RVV 🙂. Ik hoop dat die vrijstelling nu ook even voor mij geld als ik hem volg.

“Ik wil u even aanspreken op uw verantwoordelijkheid” klinkt het nadat hij zijn helm heeft afgedaan en intimiderend voor me is gaan staan. Zijn rechterhand rust op zijn pistool waardoor hij eruit ziet als John Wayne. Ik haal mijn rijbewijs uit mijn binnenzak en reik het hem aan maar hij lijkt daar, tot mijn verbazing, geen interesse voor te hebben. Vervolgens steekt hij een verhaal af over het gemis van een motorbroek-met-protectie bij mijn bijrijdster. Ik laat hem rustig uitpraten en als hij klaar is vraag ik hem vriendelijk hoe hij zich dat heeft voorgesteld: “Moet ik met iedere bijrijder even, met de auto, naar de motorzaak om een broek uit te zoeken van 350 euro, als ze die al hebben in deze maat, om een rondje te gaan rijden? Ik heb er op toegezien dat ze een lange spijkerbroek, leren jas, leren laarzen en een passende helm op heeft.“. Volgens de agent past de helm niet goed. Hij vind hem te groot. Ik laat Miryam een keer NEE en JA schudden om te laten zien dat de helm prima past maar echt overtuigd lijkt meneer agent niet. Wellicht omdat de helmfabrikanten wel een heleboel maten hebben maar de buitenschaal veranderd weinig van grootte. Hierdoor is het waarschijnlijk niet zichtbaar dat dit toch wel een extreem klein helmpje is. Toch laat hij het verhaal “HELM” hierbij en komt terug op de broek. Vele malen in herhaling vallend vertelt hij over verschrikkelijk verwondingen die dit arme kind kan oplopen als ik een ongeluk krijg en “dat hoeft natuurlijk helemaal niet MIJN schuld te zijn“. Als ik tussendoor opmerk “met 45 km per uur?” kijkt hij me alleen maar geïrriteerd aan. Tja, hoe heb ik dan ook het lef om ZIJN 4e herhaling te onderbreken … Niet netjes van mij.

Als hij eindelijk tevreden is over zijn betoog mag ik iets zeggen. Ik maak daar natuurlijk graag gebruik van met dezelfde woorden: “Ik wil u even aanspreken op uw verantwoordelijkheid …“. Zijn gezicht betrekt en voorspelt onweer. Ik laat me echter niet van mijn stuk brengen: “Het is uw verantwoordelijkheid om toe te zien dat de burger de wetten en regels naleeft. Kunt u mij vertellen waar het staat dat mijn bijrijdster een motorbroek-met-protectie aan moet hebben?“. Hij is duidelijk verrast met mijn vraag en na even nadenken komt er stamelend uit: “Artikel 5“.

Tuurlijk … het roemruchte “kapstok-artikel”; ik had het kunnen weten: “Het is een ieder verboden zich zodanig te gedragen dat gevaar op de weg wordt veroorzaakt of kan worden veroorzaakt of dat het verkeer op de weg wordt gehinderd of kan worden gehinderd.“. Als de diender het niet meer weet en zijn gelijk wil halen wordt dit artikel erbij gehaald. Dat wordt ze ook geleerd. De uitdrukking “kapstok-artikel” wordt op de politieschool gebezigd. En LET OP: op basis van een artikel 5 kan de politie zelfs ter plekke je rijbewijs innemen. Hoewel het achteraf wordt getoetst door de Officier van Justitie en, indien nodig, de rechter ben je het toch minimaal een kleine 2 weken kwijt.

Ik stel voor dat hij me een bekeuring geeft, op basis van artikel 5, zodat we kunnen checken of justitie en de rechtspraak het met hem eens is. Hij vind dat echter “niet nodig“. Hij wilde het bij een “waarschuwing” laten. Ik kan het niet laten om hem nog een laatste vraag te stellen: “Wat heeft u nu bereikt in de afgelopen 15 minuten?“. Hij kijkt weer iets vrolijker en geeft warempel antwoord: “Ik hoop dat ik u iets meer verantwoordelijkheid heb bijgebracht“.

“Nee, helaas. Het enige wat u werkelijk heeft bereikt is dat deze kleine meid weer een stukje minder waardering en respect heeft gekregen voor uw uniform. ZIJ zal in de toekomst NIET solliciteren bij de politie en ik heb gelezen dat er een tekort is aan agenten met een Marokkaanse afkomst. Veel mensen met een Marokkaanse afkomst zien de politie als “hun vijand”, las ik in de krant. Goh, hoe zou dat nu komen?“

Het is alom bekend dat de telefonie-leveranciers steeds zaken verzinnen om de klant meer geld uit de zak te kloppen. Telkens struikel je over wijzigingen die onverwachts weer extra geld kosten. Keer op keer maak ik deze kleine wijzigingen mee en het lijkt wel of ik mijn rekening nooit op het standaard bedrag mag afrekenen. Telkens is er wel iets wat “buiten de bundel” valt.

De meest klassieke in het verleden was wel de uitvinding van de “voice-mail”. Telefoonaanbieders hadden een voorstel gedaan om kosten te berekenen voor de “poging” van een gesprek. M.a.w. als er niet wordt opgenomen worden er toch kosten berekend. Destijds keurde de OPTA dit niet goed. Het moest bij het oude blijven: pas kosten in rekening brengen indien er een verbinding tot stand gebracht (opgepakt) werd. De telefonie-aanbieders reageerden vrijwel direct met de “voice-mail” die vanaf dat moment ook even standaard voor je aangezet werd. Zelfs al zette je die zelf uit dan bleek die een tijd later gewoon weer aan te staan. Het “probleem” van “niet oppakken” was voor de aanbieders opgelost 🙂

Zo heb ik als jarenlange Vodafone-klant al veel van deze “wijzigingen” meegemaakt en telkens kost het me geld. Ik noem het dan ook voortaan OPLICHTING. Ik denk dan aan de “speciale” tarieven aan boord van een boot terwijl je aan beide kanten van het water een bundel hebt of de SMSjes die ze sturen, zogenaamd voor een klant-tevredenheids-enquete, waarvoor ze ijskoud geld rekenen.

De laatste nieuwe oplichtingstruc is de “Alles-in-een-op-reis-dagbundel“. Als je gebruikt maakt van je toestel in het buitenland kost je dat 2 euro per dag (50min-50sms-50mb). Men zet die, “voor JOUW gemak”, alvast even aan … Geniet je toch mooi van die prachtige voordelen van dat grote internatiale netwerk van Vodafone, toch?

Nu rijden wij een rondje op de motor en komen een paar kilometer door België. Dat is al snel gebeurd als je in Noord-Brabant woont :-). Beide goed opgelet dat het DATAverkeer (mobiele gegevens) UIT staat. Anders heb je gelijk extra kosten aan je broek. Maar dat bleek tevergeefs. De volgende dag stond er 2 x 2 euro extra op de rekening wegens de “Alles-in-een-op-reis-dagbundel“.

Ik ga (natuurlijk) bellen met Vodafone om verhaal te halen. We hebben tenslotte onze telefoon helemaal niet gebruikt in België dus zijn die kosten niet terecht. Het antwoord van Vodafone was verrassend: “U heeft beide een SMS ontvangen in België“.

Bij mij alleen maar vraagtekens dus ff checken: Ja, inderdaad. We hebben beide een SMS van Vodafone ontvangen. De bekende “Welkom in …”-SMS die je altijd krijgt. Maar deze keer kost me deze “gratis” voorlichting van Vodafone dus 4 euro.

Ik noem dit PURE OPLICHTING en heb natuurlijk direct die “Alles-in-een-op-reis-dagbundel“s, die ik zelf overigens nooit heb aangezet, uitgeschakeld. Maar ik realiseer me ook meteen dat ik WEER ben beetgenomen door Vodafone.

Eigenlijk had ook dit blog ook de titel “het wordt persoonlijk (deel 7)” kunnen dragen want de gelijkenis is treffend. Wanneer ik op kom voor gerechtigheid, kritische vragen stel en een verhaal schrijf op MediaVrijheid en De Weblog van Helmond volgt een persoonlijke aanval van Woonpartners. In plaats van constructief met kritiek om te gaan richt Woonpartners de pijlen op de persoon.

Op 13 juni jl. ontvangen we een brief van de Advocaat van Woonpartners. Volgens deze raadsheer verblijven wij zonder recht of titel in de woning en dienen deze per direct te ontruimen. Natuurlijk Ontbreken de standaard dreigementen niet: “Blijft vrijwillige medewerking van u of één van u uit binnen een week na heden, dan zal zonder nadere aankondiging worden overgegaan tot het nemen van de geëigende rechtsmaatregelen tegen u allen. De kosten daarvan zullen zoveel mogelijk op u worden verhaald. Ik vertrouw er evenwel op, dat u het zover niet zult laten komen.“.

Vervolgens bestaat de brief uit beweringen die (aantoonbaar) niet kloppen dus komt het sterke vermoeden op dat deze zaken niet de werkelijke reden zijn. Ik antwoord dan ook naar de raadsman en leg hem uit dat zaken totaal anders liggen. Verder laat ik duidelijk blijken dat ik een “ontruimings-procedure” met vertrouwen tegemoet zie. Tegelijk stuur ik een e-mail naar woonpartners waarin ik aangeef verbaast te zijn over hun aanpak. Ik stel voor dat we een afspraak maken om (buitengerechtelijk) tot een vergelijk te komen. Woonpartners gaat erop in en stuurt me een uitnodiging.

Op 24 juni om 11:00 worden we ontvangen op het prachtige kantoor door Maureen en Marieke. Bekende gezichten van de info-avond van Woonpartners waarbij ik eerder aanwezig was. Volgens Maureen is er echter geen enkele link tussen deze info-avond en de procedure die men nu voert.

Het gesprek verloopt echter niet best. Er is geen sprake van een open gesprek om samen er uit te komen. Maureen vraagt me wat WIJ willen. We antwoorden dat niet zozeer de vraag is wat wij willen maar wat Woonpartners wil; zij hebben tenslotte een advocaat ingeschakeld om ons uit de woning te zetten waar we al 6 jaar wonen. Vreemd genoeg blijft Woonpartners bij haar standpunt dat ze eigenlijk niks met ons te maken hebben. Ze handhaven hun mening dat wij zonder hun toestemming in de woning wonen; dit ondanks jaren huur betalen, feitelijk wonen in hun woning en alle correspondentie gericht aan mij persoonlijk. Maureen handhaaft tevens haar standpunt dat wij, wat hun betreft, géén huurders zijn. Bij mij komt de vraag op wat we hier dan doen. Vreemd genoeg betoogt Maureen dat zij van mening is dat wij Woonpartners onder druk zetten. Dat is werkelijk de wereld op zijn kop: In een aangetekend schrijven laat een duur advocaten-kantoor weten dat we moeten verdwijnen en dus “op straat” staan maar WIJ zouden zaken onder druk zetten. Zeer vreemde visie op de gebeurtenissen, naar onze bescheiden mening.

Dan vraagt Marieke of wij het gesprek opnemen. Mijn vrouw bevestigd dit en men laat duidelijk blijken hier niet van gediend te zijn. Wij hadden dat moeten melden, aldus Marieke, duidelijk niet op de hoogte van regels hieromtrent. Ook blijken ze beiden, keer op keer, geen kennis van het dossier of de wetgeving te hebben wat behoorlijk frustrerend werkt. Het gesprek is duidelijk bedoeld om ons te intimideren.

Het gesprek eindigt dan ook zoals het begonnen is: zonder oplossing of ook maar enige bereidheid vanuit Woonpartners om in te binden of tot een oplossing te komen buiten de rechter om. Teleurgesteld gaan we huiswaarts. Thuisgekomen stuur ik uit fatsoen de opname van het gesprek door. Hierop komt op op 28 juni een laatste reactie: de visie van Woonpartners om tot een vergelijk te komen en de gerechtelijke procedure te stoppen is “mits u allen onvoorwaardelijk en schriftelijk instemt met de ontruiming van de woning“. Uiteraard is dat een totaal belachelijke stellingname. Ik antwoord nog een laatste keer per e-mail:

“Ik laat hiermee een klein gedeelte van mijn bewijsvoering zien in de hoop dat u het dreigement van een rechtszaak niet doorzet. Ik zie namelijk die casus met zeer veel vertrouwen tegemoet. Ik zou deze zaken ook doorsturen naar uw advocaat. Dan kan hij ook vooraf beoordelen hoeveel kans van slagen deze kwestie heeft namelijk, mijns inziens, nihil. Een procedure kost slechts tijd en verbetert onze relatie niet. Ik vind het nog steeds beter om gezamenlijk naar een oplossing te zoeken, in goed overleg. De mogelijkheden zijn er. 

Ik benadruk nogmaals dat ik tegen deze kwestie aankijk met alle redelijkheid. Ik ben bereid om tot een oplossing te komen die ons beiden past en waar we beiden beter van worden. Ik weiger echter te buigen voor dreigementen gebaseerd op leugens en andere onwaarheden. De feiten spreken voor zich en zijn overduidelijk.“

De bal ligt bij Woonpartners.

(Vervolg)

Vanavond weer genoten van de wedstrijden op het EK. Ik ben wellicht een van de weinigen die er niet zo mee zit dat Oranje niet mee doet. Ik hou van het spelletje en kijk met een ander oog. 2 prachtige wedstrijden vandaag en natuurlijk de overwinning van Ijsland. Niet zo verrassend voor ons Nederlanders natuurlijk.

In de nabespreking zat Guillaume Elmont, oud-judoka en performance-trainer bij Ajax. Hij had een prachtig verhaal over de fysieke training die, sinds kort, bij voetballers wordt gegeven. Niet alleen krachttraining maar vooral stevigheid. Stevigere stand, balans en fysieke weerbaarheid. Hij verteld dat het niet geheel nieuw is want in Duitsland doen ze dat al een jaar of tien.

Ook Jaap Stockmann, hockey-keeper, doet een duit in het zakje: zeker het valbreken is belangrijk en daardoor kun je met judo heel veel leren.

Ik zit stiekem vreselijk te genieten en ik zal je vertellen waarom. Het idee is namelijk niet 10 jaar oud en uit Duitsland. 20 jaar geleden was ik jeugdtrainer van Mierlo-Hout D1. Dit selectie-elftal speelde destijds op het hoogste niveau en deze kereltjes hadden het vreselijk moeilijk tegen de grote amateurploegen en zelfs jeugdteams van de BVO’s. Zeker fysiek kwamen ze tekort. Ik voelde als trainer dat ik daar iets mee moest.

Omdat ik zelf in mijn jeugd ook judo had gedaan en daarvan veel profijt heb gehad in mijn voetbaljaren als keeper nam ik contact op met Harrie de Greef van de judo-vereniging. Hoewel Harrie maar een paar jaar ouder was als ik had ik vroeger al les van hem gehad. Ik vroeg hem of ik met mijn selectie een paar trainingen mocht doen in de dojo. Tot mijn vreugde stemde Harrie ermee in zodat we verschillende trainingen afwerkte op de mat. Valbreken, stevige stand en ook loop, fysiekere aanpak. De oefening met de bokszak blijft me altijd bij: Harrie hield de zak een beetje vast en de mannen moesten er langs lopen en de schouder erin gooien. Dat ging best goed, het eerste rondje.  Maar toen Harrie de zak een zetje gaf rolden de kereltjes over de mat heen. De volgende ronde letten ze wel beter op en stonden en liepen al een stuk beter.

Ik heb hier niet alleen hele leuke herinneringen aan maar kan ook met overtuiging en een klein lachje zeggen: het is geen Duits idee maar een Nederlands en zeker 10 jaar ouder als bij de NPO vermeld wordt. Ik lees dat Harrie inmiddels gestopt is wegens zijn gezondheid. Fantastische kerel want ondanks dat zijn vader de judo-vereniging had opgericht en mijn eerste trainer Hans Spermon was is Harrie altijd het gezicht gebleven van mijn jeugdige judo-carrière. Nogmaals van hier uit: Bedankt Harrie de Greef.