MediaVrijheid

Doodziek word ik er van. Op meer en meer plaatsen loop je tegen het fenomeen ‘geheimhouding’ aan. De stadswacht die niet aanbelt maar later een anoniem briefje stuurt. Vragen naar de betreffende persoon is zinloos; je krijgt het niet. Bij zowat elke interactie met de overheid wordt om je ID gevraagd maar diezelfde overheid is in toenemende mate zelf minder bereid hun identiteit prijs te geven. De reden wordt niet verstrekt, ook dat al niet.

De voor mij nieuwste versie van dit gebeuren las ik het Mag-a-zine, een periodiek van de Motorrijders Actie Groep, de MAG. Een verslaggever gaat naar Limburg voor een algemene controle. Allereerst bij de Rijks Dienst voor het Wegverkeer RDW. Ik kom niet verder dat de eerste paar alinea’s. Nota bene heeft het de kop ‘Hartelijk ontvangst’. Het citaat wat mij stoort is “wij mogen je eigenlijk maar summier van informatie voorzien. Ons dus maar niet letterlijk quoten en liever geen foto’s met ons herkenbaar publiceren wil je?” In hun eigen beeldmerk staat verdorie ‘Centrum voor voertuigtechniek & informatie’, een gotspe! Er wordt met de gestelde voorwaarde ingestemd! Ik ontplof, wil het verdere verhaal niet meer lezen

Deze houding van de overheid nota bene op de openbare weg ben ik spuug- en spuugzat! De houding van de verslaggever vind ik ook een brevet van onvermogen. Waarom dat wantrouwen van de overheid naar de burger? Waarom niet staan voor wat je doet en dat ook willen uitleggen? Ze worden verdorie met publiek geld betaald mag ik dan ook weten wat je doet en waarom? Waarom legt de verslaggever zich hier zo gemakkelijk bij neer? Juist de pers zou kritisch naar de overheid moeten kijken in een democratische rechtstaat! Ik zie geen verslag van de bezwaren die de verslaggever maakt, hij probeert niet eens uit te leggen waarom hij vragen stelt bij die vertrouwelijkheid!

Men zegt dat de geschiedenis zich herhaalt en in dit licht geloof ik dat. Professor Ybo Buruma heeft een bepaalde periode in de Nederlandse strafrecht geschiedenis de ‘autoritaire periode’ genoemd en die is inderdaad weer terug en niet alleen in het strafrecht! Het is overduidelijk dat de overheid met een groeiend wantrouwen de burger bejegent. Wat mij betreft is dat wederkerig. Ik vertrouw de overheid voor geen meter en ze hebben niets goeds in de zin. Elke keer dat ik mezelf moet identificeren en de overheidsfunctionaris wil hetzelfde niet naar mij doen verklaar ik hem of haar mijn vijand, het goede zal dan aangetoond moeten worden om mij van dat standpunt af te krijgen.

Mijn vermoeden is dat ik veel vijanden ga maken…

We horen het dagelijks voorbij komen in de discussie over onze privacy: “Als je niks te verbergen hebt dan heb je niks te vrezen.“. Ik ben van mening dat dit een enorm KUL-argument is en daarom nog maar eens aandacht hiervoor:

De Correspondent had daar enige tijd geleden al een leuk artikel over. Maar toch blijven daar bij mij maar 2 zaken echt van hangen:

Allereerst is de “bewaarder” van onze gegevens niet echt te vertrouwen. Enerzijds wordt er regelmatig misbruik gemaakt (lees de van Persie affaire) en anderzijds wordt telkens weer duidelijk dat gegevens bij derden terecht komen die er niet bij mogen (lees medisch beroepsgeheim geschonden).

Ten tweede: je weet vandaag niet niet wat morgen illegaal zou kunnen zijn. Het meest droevige voorbeeld uit de geschiedenis is natuurlijk de Jodenvervolging waarbij de Duitsers dankbaar gebruik maakten van de administratie van de burgerlijke stand. Maar ook kun je je afvragen wat er over 30 jaar met het “Wiet-pas-bestand” zou kunnen gebeuren.

De Correspondent vergeet echter één hele belangrijke reden: Het is niet wederkerig. Daar waar de overheid steeds meer wil weten over haar burgers en vastlegt in gigantische databanken wil ze zelf steeds minder prijsgeven. Ik zal een paar voorbeelden geven:

Waar vroeger nog veel luister-amateurs konden meegenieten van de mobilofoons van Politie en Brandweer kan men dat , op dit moment, helemaal niet meer. Er moest en zou een beveiligd communicatie-systeem komen want die meeluisterende burger was toch maar vervelend. Waarom? Als je niks te verbergen hebt dan heb je toch niks te vrezen?

Steeds meer documenten van de Overheid zijn “geheim” zonder dat eigenlijk duidelijk is waarom. Zelfs adviezen van Politie voor evenementen-vergunningen worden als “vertrouwelijk” geclassificeerd zodat de burger vaak geen idee heeft wat er speelt. Als je dan een WOB-verzoek indient krijg je een aantal veelal zwartgemaakte pagina’s toegestuurd. ( lees MH17 Wob, onleesbare documenten ).

Waarom eigenlijk? Als je niks te verbergen hebt dan heb je toch niks te vrezen?

Zomaar een tweetal voorbeelden maar als we even nadenken kunnen we allemaal 10 voorbeelden noemen. Doordat de Overheid steeds meer weet van de burger en de burger steeds minder kijk heeft op de Overheid ontstaat er een scheefgroei. KENNIS IS MACHT en dat is het meest angstige.

Tot slot moeten we niet vergeten dat de woorden “Als je niks te verbergen hebt dan heb je niks te vrezen” van de Nazi Minister van Propaganda Joseph Goebbels kwamen. Dat, op zich, moet al waarschuwing genoeg zijn.

Wie niets te verbergen heeft, heeft veel te vrezen.

Wat hebben deze nou gemeen, zul je zeggen. Meer als je denkt. Ze worden GEBRUIKT om angst te zaaien. Angst en verdeeldheid in ons anders zo tolerante landje. De berichten lijken veel op elkaar als je er op gaat letten.

Een incident met een verdachte, zoals er zovelen per jaar zijn. Maar de politie ontdekt dat de betrokkene lid is van een motorclub en brengt de zaak breed in het landelijke nieuws. Je hoort er dagenlang over en telkens komt het terug. Het lidmaatschap lijkt veel belangrijker als het vermeende vergrijp. De burger moet denken “zie je wel“.

Een vechtpartijtje zoals er elk weekend in elk stadscentrum ergens in een kroegje plaatsvindt. Niks schokkends, zou je zeggen. Maar deze keer is het vechtpartijtje in een AZC. Daardoor is het landelijk nieuws en heeft iedereen er wel iets over te melden. Elke TV-zender besteed er aandacht aan en wederom geeft politie maar al te graag commentaar.

In München schiet een verwarde persoon om zich heen. Op een filmpje van een omstander roept hij meermaals “ik ben een Duitser” maar de pers benadrukt zijn Iraanse afkomst. Terwijl de politie vrijwel direct toegeeft dat het zich NIET handelt om een terrorist bezigt de TV 13 keer in een paar minuten “terrorist” en “terroristische aanslag“.

Het resultaat is groeiend onbegrip en angst. Zelfs betrokken groepen zien niet meer dat de ander hetzelfde overkomt als hen. Een biker zet in zijn kwade protest op Facebook: “dus voor een demonstratie heb je geen vergunning nodig.oh sorry wij zijn NEDERLANDERS he en moeten voor alles een vergunning aanvragen maar buitenlanders mogen hier alles ZONDER vergunning“. Een moslim-vrouw roept boos naar de politie: “Waarom moeten jullie ons altijd hebben. Pak die motorbendes maar eens een keer aan …“. Mijn buurman vertelt over een nieuwe aanslag in Frankrijk. Het spookt in ieders hoofd. Herhaling, herhaling, herhaling. TV, kranten, social media. Men krijgt er geen genoeg van. Het momentum is er en we maken elkaar steeds banger. Bang voor elkaar. Bang voor de “buitenwereld”. We draaien maar weer 3 sloten om op de voordeur en zetten de TV weer aan. Nog meer ellende, herhalingen van ellende en politici die er wat van menen te moeten zeggen. Herhaling, herhaling, herhaling.

Maar wat is er nu eigenlijk aan de hand? Volgens officiële cijfers loopt de misdaad al jaren terug. De straten zijn nog nog nooit zo veilig geweest. De ruim 100.000 vluchtelingen staan in schril contrast met de ruim 200.000 uit voormalig Joegoslavië in de jaren 90 en de ruim 300.000 Surinamers in de 70’er jaren. Niemand leek er toen problemen mee te hebben. Vrijwel niemand heeft ooit een probleem gehad met een lid van een Motorclub. Wat men ervan weet komt van TV, krant en internet en men trekt daar conclusies uit. Vijftig jaar geleden droegen de meeste vrouwen in Nederland nog een hoofddoek. In oude klederdracht zijn alle vrouwenhoofden bedekt. Niemand die het in zijn hoofd haalde daarover te klagen. Over de RAF (Duitsland), IRA (Noord-Ierland) en ETA (Baskenland) hoorden we sporadisch een klein berichtje. Toch zijn deze 3 groeperingen voor vééél meer aanslagen en doden verantwoordelijk.

We raken een redelijk perspectief kwijt. We laten ons bang maken. terwijl er veel ergere zaken aan de hand zijn waarvan men onze aandacht wil afleiden. Zoals het volgende financiële debacle waar we op af stevenen. Zoals de diefstal van onze spaarcenten (pensioenfondsen) waarmee politici de volgende crisis nog even willen afwenden. Zoals de komende afschaffing van het contant geld waardoor we volledig afhankelijk worden van de bankiers. Zoals de zorg voor onze ouderen die meer en meer te wensen overlaat. Zoals de ziektekosten die alleen voor de grote zakkenvullers een uitkomst blijkt te zijn.

Overwin de virtuele angst, sla de handen ineen en steek de koppen bij elkaar om tot oplossingen te komen voordat het werkelijk te laat is.