MediaVrijheid

Opmerkelijk om dit weer te moeten lezen: Teeven: ook verdachte geen VOG

In de ochtend werd dit voor het eerst door onze staatssecretaris geroepen. Vrij algemeen en niet specifiek gericht op iemand. Ook in het artikel van de NOS is het nog zeer algemeen benoemd; geen sprake van doelgroepen of bepaalde criminaliteit.

In de avond werd het al specifieker: het gaat natuurlijk over kinderverkrachters die willen gaan werken in de kinderopvang! Tja, hier in Helmond hebben ze daar een woord voor: AMEHOELA!

Ja, het bekt natuurlijk wel leuk als het over kindermisbruik gaat. Kom niet aan onze kinderen! Zo denkt natuurlijk iedereen. Maar ik vind het zo verschrikkelijk goedkoop en populistisch. Het gaat natuurlijk helemaal niet om die paar verdachten van kindermisbruik die wellicht nog niet veroordeeld zijn en dan een VOG (Verklaring Omtrent Gedrag) aanvragen om te gaan werken in de kinderopvang.

Waar het om gaat is dat Justitie wederom een stuk autoriteit naar zich toe wil trekken zonder inmenging van de rechterlijke macht. Gewoon lekker zelf bepalen zonder dat onze rechtstaat dit controleert, zoals het zou horen.

Citaat uit dit artikel van de NOS: “In de praktijk word ik geconfronteerd met gevallen waarbij ik, gelet op de aanwezige politiegegevens, afgifte van de VOG zou willen weigeren,”, schrijft Teeven in een brief aan de Tweede Kamer. Maar dit mag wettelijk niet en dus is Teeven gedwongen een VOG af te geven.

Kernwoorden zijn natuurlijk “Maar dit mag wettelijk niet” en dat is maar goed ook. Een wetsvoorstel in die richting zal ook niet op steun in de 2e kamer kunnen rekenen want die moeten toetsen of het in strijd is met wet en regelgeving. En dan ontdekken we dat NIEMAND gestraft mag worden zonder een proces.

En trouwens, als je echt iemand van kindermisbruik verdenkt, mijnheer Teeven, sluit hem dan gewoon op in voorarrest; dat wordt overigens OOK getoetst door een Rechter(commissaris)  maar dan kan ie niet gaan werken in een kinderdagverblijf.

Wellicht moet dhr. Teeven dit artikel eens lezen: De rechter is het zat. Met name het volgende citaat is van toepassing op onze staatssecretaris: De ondervraagde magistraten noemen wetsvoorstellen van de bewindslieden op Veiligheid en Justitie ‘broddelwerk’, gebaseerd op ‘gesundes Volksemfinden’, gestuurd door ‘populisme’, met het gevaar dat het land verwordt tot ‘een bananenrepubliek’. We ontvingen honderden van dergelijke reacties, in even zovele varianten (klik hier voor een bloemlezing van de uitspraken).

Ik maak me steeds meer zorgen om de instelling van onze maatschappij. Steeds meer en meer menen mensen iets over je te zeggen te hebben maar nemen daarbij geen enkele verantwoordelijkheid. Ik moet ook vaststellen dat onze overheid, lees onze ambtenaren, hierbij met stip op nummer één staan.

Ook de Politiek gaat de laatste 2 decennia meer en meer die richting in. Mijnsinziens is dit begin negentiger jaren begonnen met , bijvoorbeeld, de privatisering van het ziekteverzuim. Het probleem werd te groot en in plaats dat onze volksvertegenwoordigers hier werkelijk iets aan doen werd het probleem naar de werkgevers geschoven. Deze ontwikkeling is een klassiek voorbeeld van wat ik bedoel. De overheid bepaalt nog steeds even veel, misschien zelfs wel meer, maar de verantwoordelijkheid ligt bij de ondernemingen.

Ook andere zaken zoals spoorwegen, energievoorziening en telecom worden “geprivatiseerd” maar er kan natuurlijk geen sprake zijn van ondernemen op een normale manier als je in de wurggreep van de regelgeving blijft.

Meer en meer worden verantwoordelijkheid en autoriteit los gekoppeld. Vooral bij de overheid heeft dat desastreuze gevolgen. Vanmorgen maakte ik het nog mee dat de gemeente in een zaak het griffierecht moet betalen voor een bewindvoeringszaak van een van haar burgers. De gemeente merkt gewoon op dat ze helaas een achterstand hebben. Dat dit dus een verschrikkelijke impact kan hebben op de case deert zo’n ambtenaar helemaal niet. Zijn stapeltje wordt gewoon op volgorde afgewerkt en of dit 4, 8, 12 of 16 weken duurt is niet zijn zorg.

In het kielzog van dit soort regelgeving gaan ook bedrijven en zelfs zelfstandige beroepen en burgers hetzelfde doen. Denk hierbij maar eens aan een accountant: Een bedrijf kan bijna niet meer zonder. Deze beroepsgroep heeft jaren gestudeerd en mogen toch als vaklui bij uitstek worden bestempeld. Ze vragen hiervoor ook behoorlijke bedragen. Maar als puntje bij paaltje komt dan dragen ze geen enkele verantwoordelijkheid. Maken ze fouten of zelfs kapitale blunders dan is de ondernemer nog altijd verantwoordelijk én aansprakelijk.

Ik heb al meer opgemerkt dat het dikwijls erop neerkomt dat iedereen fouten mag maken maar ik betaal de prijs hiervoor. Ik heb al zaken meegemaakt waarin onomstotelijk werd vastgesteld dat Politie, Rechtbank, Gemeente, Belastingdienst, Boekhouder, etc, etc, fouten maken maar mij kost het geld.

Hierdoor wordt een zaak van gerechtigheid dikwijls gedegenereerd tot een zaak van kosten en baten. Meermaals heb ik een beroep en zelfs een cassatie gelaten voor wat het was omdat, zelfs indien je in het gelijk wordt gesteld, de kosten alleen maar hoger worden. In het geval van de cassatie werd me gewoon medegedeeld dat de overheid heeft bepaald dat je hooguit 2000,– kostenveroordeling krijgt toegewezen terwijl ik geen advocaat kan vinden die het onder de 8000 wil doen. Als de case om 3600 euro handelt heeft dat dus geen enkele zin.

Ook de Belastingdienst kan er wat van. Na 3 jaar discussie over verkeerde en totaal onterechte aanslagen geeft de Belastingdienst toe dat ze fout zaten. Alle aanslagen werden teruggedraaid en alles leek opgelost. Achteraf bleef er echter een fiks bedrag staan onder het mom van BOETE. Ondanks dat de aanslagen FOUT zijn moet de burger deze wel betalen in afwachting van de uitspraken op het bezwaar en beroep. Niet of te laat betalen betekent gewoon BOETE. Zo kwam het voor dat een bedrijf op alle punten gelijk kreeg m.b.t. de aanslagen bleef zitten met een 25% boete a 40.000 euro. Raar maar waar gebeurd.

We moeten uiteindelijk naar een simpeler en eerlijker bestel. Prima als iemand autoriteit laat gelden maar neem dan ook de verantwoording. En als men de verantwoording niet wil nemen, dan ook geen autoriteit. Als de overheid de verantwoording hierin neemt en voorop loopt volgt het bedrijfsleven wellicht weer vanzelf.

Vandaag een manifestatie tegen de afschaffing van MRB-vrijstelling op Oldtimers. Zelf wordt ik daar ook behoorlijk mee gepakt. Ik heb een auto en een motor voor dagelijks gebruik. Daar betaal ik al MotorRijtuigenBelasting (MRB) voor. Mijn Harley uit 88 zou dit jaar vrijgesteld worden maar die hebben ze al eerder door de neus geboord. Ik betaal dus momenteel voor 3 voertuigen maar kan er maar 1 tegelijk rijden. In de garage heb ik nog 2 Suzuki’s uit 82 en een Kawasaki uit 86. Deze zijn vrijgesteld van MRB.

Als deze voorstellen er door komen moet ik dus voor 6 voertuigen belasting gaan betalen. Toch heb ik nog vers in het geheugen dat de Politici plechtig beloofden dat weliswaar het gebruik duurder zou worden maar het bezit absoluut niet. Inmiddels weten we dat ook deze belofte wederom gebroken wordt. Beloftes van Politici zijn zo vluchtig als mijn scheten; ze stinken alleen veel erger.

Vandaag dus maar op de motor naar Den Haag. Eerste verzamelpunt was Mc Donald’s te Rosmalen. Om 08:30 waren we daar aanwezig. Onder het genot van een bakkie veel bekenden gesproken. Er leek hier al best veel animo te zijn.

Rond 09:30 vertrokken we via de A2 richting Den Haag. We, de motorrijders, werden gevraagd wat begeleidingswerk te doen en dat deden we natuurlijk graag. Het was tenslotte maar 1 stoplichtje net voor de snelweg. Dat hadden we al snel met 3 man geblokkeerd zodat de stoet ongehinderd verder kon rijden. Grappig was dat er een politieauto met 2 geüniformeerden in mijn rij stonden maar dat weerhield mij er niet van mijn motor recht voor hun neus te zetten en hen een vriendelijk doch dringend stopsignaal te geven. Ze bleven gedwee op hun plaats 🙂

Oldtimers van allerlei makelij en even zovele bestuurders van divers pluimage zijn helaas niet zo gedisciplineerd als een kudde motorrijders. Even streng roepen dat ze moesten doorrijden gepaard met dwingende handgebaren hield de stoet enigszins bij elkaar. Onderweg vroeg de lead-auto ons degene die dubbel gingen rijden en dreigden te vertragen erop te wijzen dat dit niet de bedoeling was. Ook dat werd door de motoren feilloos uitgevoerd zodat, in ieder geval onze stoet, niet voor opstoppingen zorgde.

Aangekomen in Den Haag was het weer prijs: overal cirkelden Motoragenten die echter weinig of geen overleg met elkaar hadden. Een gedeelte werd naar het Louwman-museum begeleid wat ook het einddoel zou zijn. Een ander gedeelte werd echter het Malieveld op geloodst. Toen we de agent vroegen waarom dit was zei hij met een stalen gezicht dat er een nood-verordening van kracht was. Inmiddels weten we dat dit een leugen was.

Net als met de R.O.T.S. manifestatie vorig jaar werden we weer naar een terrein geloodst met het nodige machtsvertoon zonder enige wettelijke basis. Het devies was, zoals gewoonlijk, dat we maar moesten luisteren naar de sterke arm der wet. Dat diezelfde handhavers daar gewoon keihard bij staan te liegen begint ook al gewoon te worden.

Het Malieveld stond in no-time vol. En de Oldtimers bleven maar komen, rijen achter elkaar. Leuk om te zien dat er toch enige actiebereidheid is in dit landje. De bestuurder van onze lead-auto vroeg ons om de deelnemers die naar het Louwman-museum waren geloodst op te halen. Dan zou in ieder geval het kolossale van de manifestatie niet worden verdoezeld. Ook dat deden we natuurlijk graag en we waren snel op en neer naar de 2e parkeerplaats. Dit alles werd nauwlettend gadegeslagen door de rijkelijk aanwezige agenten maar er werd niet ingegrepen.

Na anderhalf uur vonden wij het welletjes. Ik vond mijn statement voldoende en was toe aan een bak koffie. Op het veld of daarom heen was , ik zou bijna zeggen uiteraard, niets te bekennen. Nu maar hopen dat er geen schikkingen van het CJIB op de mat vallen in de komende tijd.

Op 5 september jl. schreef ik er in dit bericht al eerder over: we hebben een klacht ingediend omtrent het optreden van de Politie. Vandaag, na 22 weken, is er een uitspraak in deze procedure: de klacht is GEGROND.

Ook in deze kwestie ging het blijkbaar weer over en namens dhr. Ivo Opstelten. De beleidsnota wordt meermaals genoemd en de Brief geïntegreerde aanpak outlawbikers werd zelfs als bijlage (en excuus) bijgevoegd. Onze inzet was dan ook aan te tonen dat de Politie buiten haar boekje gaat in het uitvoeren van dit beleid.

Zoals gezegd ging de politiechef, op advies van een onafhankelijke commissie, hier in mee en noemde de klacht gegrond. Ik zal jullie niet vervelen met de volledige inhoud van deze uitspraak want, zoals gewoonlijk, is dit document weer eens zeer lijvig geworden (28 pagina’s). Ik zal er een paar zaken uitlichten:

“Ik volg het advies van de klachtencommissie. U mag van de politie verwachten dat er transparant wordt opgetreden. Daarbij had de politie u niet in het ongewisse moeten laten en had de politie u duidelijkheid moeten geven ….. Tevens hadden uw vragen door de politie beantwoord moeten worden. Uw klacht beoordeel ik als gegrond.”.

Uit de onderzoeks-rapportage blijkt nog het volgende:

“Afdelingschef Xxxxxx heeft klagers uitgelegd dat het zo gegaan is zoals hij het uitgelegd heeft en dat hij het betreurde dat deze gebeurtenis zo verlopen is. Verder heeft hij verklaard dat er geen onderzoek naar klagers Raaijmakers of de 1% MC gaande was.”.

Met betrekking tot het onwettig doorzoeken werd opgemerkt: “Immers werd een beleidsnota van minister Opstelten, die geen wetskracht heeft, gebruikt om onwetmatig in de privacy of levenssfeer binnen te dringen.”.

Dat zijn toch wel opmerkingen die onze minister zich aan mag trekken, dacht ik zo. Wellicht die onbezonnen beleidsnota toch maar eens een keer opnieuw bekijken want hier blijkt wéér dat zijn volgelingen dit beleid bijna net zo onbezonnen uitvoeren.

Tot slot wilde ik jullie het volgende niet onthouden: In de rapportage geeft de klachtbehandelaar een beknopte weergave van het gesprek wat we met hem gevoerd hebben. Deze gespreksnotities besluit hij met: “Klager was met dit gesprek niet tevreden. Het vertrouwen van klager in de politie is niet hersteld.”.