MediaVrijheid

De pers geeft veel aandacht aan motorclubs, dat moge inmiddels duidelijk zijn. Zowel de schrijvende pers als de TV en de bloggers op het internet kunnen maar niet ophouden met berichtgeving over dit onderwerp. Toch heb ik het idee dat de beweegredenen erg uiteenlopen.

Soms zijn er goede en informatieve artikelen bij maar daar moet je wel even naar zoeken. Meestal zijn het helaas berichten die alleen maar de sensatielust dienen en wellicht alleen maar om de kijk- en lees-cijfers geplaatst zijn. Een blik op de TAGS laat dikwijls meteen zien met welke intentie een artikel geplaatst is.

Zelf wordt ik de laatste weken bijna dagelijks benaderd door de pers. De redenen zijn verschillend. Soms als bestuurslid van de 1% Foundation of blogger op Mediavrijheid, dan weer als member van een motorclub, veteraan of simpelweg biker.  Ook loopt het uiteen van een eenvoudig verzoek om commentaar tot een uitnodiging voor een landelijk TV-programma. Mijn optreden in PAUW heeft daar natuurlijk ook aan bijgedragen.

Hoewel ik niet zoveel behoefte heb aan al deze (vooral negatieve) aandacht maak ik wel gebruik van deze telefoontjes en e-mailtjes om mijn ongenoegen te uiten over veel artikelen. Ik probeer journalisten te wijzen op hun eigen verantwoordelijkheid om berichtgeving te toetsen en om hier en daar ook eens een kritische vraag te stellen. Het stoort me dat men heel vaak alleen maar herhaalt wat politie, OM of burgemeesters hen voorkauwt  zonder daar enig journalistiek onderzoek op toe te passen.

Een aantal keren al merkte een journalist op dat het eigenlijk “onze” eigen schuld is. Motorclubs doen er het zwijgen toe en treden nooit of veel te weinig naar buiten om de berichtgeving tegen te spreken. Die opmerking maakt me boos. Boos omdat ik het eigenlijk beu ben altijd maar te roepen dat een motorclub geen “bende” of “criminele organisatie” is. Volgens mij was de rechtspraak hier ook heel duidelijk over. Ook ben ik het beu om steeds maar te moeten herhalen dat, in mijn eigen club, een en ander helemaal niet speelt. Beu om steeds maar te herhalen dat ik niet namens andere motorclubs kan praten maar dat ik, gezien de leugens die men over mijn club verspreid, ook niet veel vertrouwen heb in de waarheid van de berichtgeving over andere motorclubs.

Toch blijf ik met volharding journalisten aanspreken op hun eigen verantwoordelijkheid. De vrije pers in dit land is (of behoort te zijn) het geweten van bestuurders. Als we allemaal roepen dat Poetin gebruik maakt van “staatsmedia” moet men zelf ook maar eens laten zien dat men niet klakkeloos roeptoetert wat de overheid alhier voorschotelt. Ik verwacht van de “vrije pers” een kritische houding en een simpele controle.

Deze week heb ik meermaals een kritische noot laten horen aan diverse journalisten:

• Stop met de begrippen zoals “criminele organisaties” of “bendes”. Het zijn MOTORCLUBS en er is, ondanks verwoede pogingen daartoe, nog nooit een motorclub als “criminele organisatie” aangemerkt.
• Ook als je weer eens een lief artikel schrijft over een “onschuldige motorclub” impliceer je daarmee dat er “schuldige motorclubs” bestaan. We leven in een democratische rechtstaat waar eenieder onschuldig is tot schuld bewezen is.
• Als de overheid bericht dat motoren van leden van motorclubs tussen de 60.000 en 70.000 euro waard zijn kun je ook even een blik werpen op MARKTPLAATS. Je zult dan snel ontdekken dat je tussen de 6.000 en 18.000 euro een hele aardige Harley Davidson kunt aanschaffen.
• Als je signalen ontvangt dat leden van motorclubs TIENDUIZENDEN euros aan contributie per jaar moeten betalen dan kun je even informeren wat daarvan waar is. Ik kan je dan vertellen dat de gemiddelde contributie zo’n 600 euro per jaar (50 p/mnd) is en dat 100 per maand het hoogste is wat ik ooit vernomen heb.
• Als er weer eens een burgemeester roept om “maatregelen” dan zou je, als oprechte (onderzoeks)journalist, diezelfde burgemeester eens kunnen vragen WELKE MAATREGELEN hij daarmee bedoelt. Wellicht komt dan direct de “verborgen agenda” al naar boven. Klakkeloos populistische opmerkingen van politici herhalen heeft weinig nieuwswaarde.
• Als de politie, in hun zogenaamde “empirisch onderzoek” schrijft dat men 601 (bij hen bekende) leden en/of “verwanten” van motorclubs heeft onderzocht en dat daarvan 82% antecedenten heeft dan mis je, als journalist, de kwaliteit “begrijpend lezen” indien je schrijft dat 82% van de leden van motorclubs crimineel zijn. Geef de FEITEN weer.

Hierboven staan maar een paar aanbevelingen die elke zichzelf respecterende journalist zich aan zou moeten trekken. Doe iedereen een lol en DOE JE WERK! Jullie zijn geen rechters die “indien niet weersproken” een SCHULDIG-verklaring kunnen afgeven. En bedenk dat zelfs een rechter bij verstek (als iemand niet komt opdagen) een eis kan en moet afwijzen indien deze hem als onredelijk voorkomt. Diezelfde “redelijkheid en billijkheid” mogen we ook verwachten van journalisten van de VRIJE PERS.

Een goede journalist heeft een verantwoordelijkheid t.o.v. de burger. De lezers (en kijkers) moeten ervan uit mogen gaan dat feiten gecontroleerd worden en dat men in Nederland geen “staatsomroep” of door de staat gecontroleerde berichtgeving kent.

Vele motorclubs hebben geen vertrouwen meer in de media en dat is, naar mijn bescheiden mening, geheel terecht. Wellicht kun je met gedegen journalistiek onderzoek een stuk van dit vertrouwen terugwinnen en daardoor ook bereiken dat woordvoerders van motorclubs je te woord staan als je werk dat wenselijk maakt.

Strakke analyses en heldere betogen laat ik graag over aan Joseph Raaijmakers. Onze voorganger! Een jaar geleden bemerkte ik al dat de jubel aangaande het verenigingsverbod van Martijn er een was met een dubbele bodem. Niet omdat ik blij ben dat deze smeerkezen geen platform meer hebben: Integendeel zelfs. Maar het ging om de achterliggende strategie. Het maatschappelijk laten ‘inweken’ dat het dus mogelijk is om grondwettelijke vastgelegde rechten (het recht op vereniging en vergaderen) door de rechter teniet te laten doen.

Enig hoongelag viel mij ten deel. ‘Jij denkt toch niet dat’ en ‘dat is ze al eerder niet gelukt dus waarom nu wel’ . Beste leute…onze opponent is almachtig, gewiekst en meedogenloos. Men manipuleert en dirigeert. Dit is nog maar het begin. Het draaiboek is nog maar pas geopend, en de strijd is nog maar met begonnen. Maar laten we alsjeblieft een ding niet uit het oog verliezen: dit gaat natuurlijk om de MC’s….maar feitelijk gaat het om onze vrijheid. Die is in het geding. Want elke vorm van verzet van ‘het volk’ zal bestreden worden. En als er geen wettelijke basis voor is dan maken ze die wel. Poetin is een amateur, Kim Yong Un een prutser! De ware dictators zijn door ons zelf verkozen…dat maakt het nog meer dan tragisch.

De laatste maanden wordt vaak de vergelijking gemaakt tussen de joden- en zigeuner-vervolging in de jaren 30 en 40 van de vorige eeuw en de hedendaagse hetze tegen motorclubs. Is dat terecht? Is het zwaar overdreven? Is het bagatelliserend en/of kwetsend naar de nabestaanden? Is het moeilijk te vergelijken? Zijn er parallellen? Eigenlijk kan ik alle vragen bevestigend beantwoorden. Natuurlijk zijn er parallellen. Maar evenzogoed is de vergelijking shockerend. Wellicht is dat soms ook zo bedoeld.

Ik denk dat de mensen die deze vergelijking maken op geen enkele manier het onbeschrijflijke leed wat de Joden is aangedaan willen bagatelliseren. De holocaust is de allerzwartste bladzijde in onze geschiedenis en ik denk dat niets vergeleken kan worden met de miljoenen vermoorde mede-mensen. Ik zou willen zeggen gelukkig niet.

Aan de andere kant wordt de vergelijking ook niet gemaakt met de holocaust maar juist de jaren die hiertoe geleid hebben, de jaren 30. De stelselmatige propaganda waardoor bij de burger de haat groeide voor een groep mede-mensen. De onaflatende berichtgeving waardoor een zondebok werd gecreëerd voor problemen die niets met deze groep te maken hadden. Is het toeval dat beiden tijdens een “crisis”  plaatsvonden?

Op geen enkele wijze willen mensen de nabestaanden van de holocaust kwetsen. Maar daar waar de omvang niet te vergelijken is, denk ik, is het verdriet van de nabestaanden van de 9 bikers in Waco, Texas er niet minder om is. Voor hen is het onbegrip en het verdriet wel vergelijkbaar. Voor hen is het even pijnlijk dat deze zinloze moorden door de politie en de overheid verdedigd worden.

Persoonlijk heb ik de vergelijking ook wel eens gemaakt gezien mijn artikelen over de Dokwerker ( en Dokwerker vervolg ) maar zeker niet op een bagatelliserende wijze. Eigenlijk alleen op de wijze waartoe deze herdenkingen bedoeld zijn: herinner zodat het nooit meer gebeurd!

Ook bij mij roepen affiches zoals deze, aangetroffen op de deur van een bikercafe en aan de ingang van een markt, associaties op met het verleden. Associaties die ik ook veel liever niet zie; niet aan herinnerd wil worden. Maar het gebeurt en ik kan het gevoel dat ik hierbij heb niet verdringen.

Maar wat is wel te vergelijken? Ik zal een paar parallellen noemen: In beide tijdperken was er sprake van een crisis. Ook was er sprake van een overheid die deze crisis koste wat kost vlot probeert te trekken. En daarbij helpt een zondebok. Daarbij helpt angst. Daarbij helpt een gemeenschappelijke vijand.  Want, om maar een voorbeeld te noemen, aan de misdaadcijfers ligt het NIET. Die lopen al jaren terug. Aan de directe impact bij de burgers ligt het ook NIET. Wie kan er werkelijk, uit eigen ervaring, zeggen dat hij last heeft van motorclubs?

Michael Moore, een onderzoeksjournalist in de VS, concludeerde al 13 jaar geleden in zijn film “Bowling for Columbine” dat de belangrijkste reden voor het geweld in Amerika lag bij de bewust gecreëerde angst bij de burgers. Deze angst wordt stelselmatig veroorzaakt door overheid en media omdat angst goed is voor de economie. Bange mensen zijn betere consumenten.

Natuurlijk wordt deze man sindsdien verguisd en voor gek uitgemaakt, zeker na zijn vervolg “Fahrenheit 9/11”. Maar ook in Nederland kennen we dit soort mensen. denk maar eens aan Micha Kat. Hij werd onlangs nog i.s.m. mediamagnaat Peter R. de Vries voor gek versleten.

Een andere parallel is dat de aandacht wordt afgeleid van de werkelijk belangrijke issues. De crisis, de intenties van het Nazi-regiem, de onderdrukking van burgers, de indoctrinatie van mede-mensen. Deze parallellen zijn ook nu aanwezig. Onze overheid steekt het niet onder stoelen of banken dat men de opsporingsbevoegdheden wil uitbreiden. Natuurlijk voor UW VEILIGHEID maar zoals ik al eerder in dit blog de woorden van Benjamin Franklin herhaalde “Those Who Sacrifice Liberty For Security Deserve Neither“.

Een hoogleraar criminologie schrijft en zegt dat de werkelijke criminaliteit de ambtenaren-criminaliteit is; dat corruptie en machtsmisbruik de werkelijke misdaad is. Hoe leid je daar de aandacht vanaf? Ik ben zelf niet zo’n boekenlezer dus wederom verwijs ik naar een fantastische rolprent over dit onderwerp “Wag the Dog“. Met fantastische vertolkers zoals Dustin Hoffman en Robert de Niro is het niet alleen een prachtige film maar ook een onderwerp dat aandacht verdient en vele ogen opent. Deze film vertelt het verhaal van een President die politiek in de problemen komt en de wijze waarop hij de aandacht daarvan probeert af te leiden. Het Witte Huis heeft zelfs een tijd gepoogd deze film te verbieden.

Tenslotte nodig ik iedereen uit om eens goed naar de logica van het huidige beleid te kijken: onze overheid probeert de burger wijs te maken dat alle motorclubs criminelen zijn. Dan kijk nog maar eens goed naar de voorgaande artikelen “Onschuldig maar toch wederom vastgezet” en “Freedom in the Netherlands“. Hier wordt pijnlijk duidelijk dat men slechts wil dat ik mijn vest met colors uit doe. Ik mag er wel zijn maar moet alleen mijn vest uittrekken. Als het met misdaadbestrijding te maken heeft dan zou men het toch toe moeten juichen dat wij “criminelen” dit zo herkenbaar dragen? Dat maakt het toch alleen maar makkelijk voor onze “crime-fighters”?

Het antwoord ligt voor de hand: het gaat niet om criminaliteit-bestrijding. Het gaat erom de burger te laten geloven dat we crimineel zijn en vervolgens de colors uit het straatbeeld te laten verdwijnen. Dan LIJKT het of men wat opgelost heeft! Je ziet ze niet meer dus is er een probleem opgelost. JIJ laat je toch niet zo gemakkelijk voor de gek houden? Of wel?

Waar het om gaat is VRIJHEID, GELIJKHEID en BROEDERSCHAP. Oude woorden uit de Franse Revolutie maar nog steeds toepasbaar op onze maatschappij en op onze motorclub. Daar staan we voor. Daar vechten we voor. En ik wil IEDEREEN oproepen om de gebeurtenissen met argusogen te volgen. Vergeet niet dat er de laatste jaren vele politici opzij zijn gezet, vervolgd zijn EN veroordeeld. Dat moet wel veel meer zijn als in mijn club want daar is GEEN veroordeling geweest in de laatste 5 jaar dat ik lid ben.

En wellicht is het niet op alle punten vergelijkbaar maar denk aan de jaren 30/40 van de vorige eeuw en herinner wat daar gebeurde. Herinner met de bedoeling te voorkomen dat het ooit nog eens gebeurd. Dat schaad niemand en kan veel ellende voorkomen.