MediaVrijheid

Vandaag reed ik richting een kruising. Rechts aan de kant stond een man op leeftijd en een klein ventje. Het zou zomaar opa en kleinzoon geweest kunnen zijn maar dat is pure speculatie. Plotseling stapten ze hand in hand de weg op en ondanks dat ik stevig moest remmen stond ik ruim op tijd stil. Toch schrok de man en werd duidelijk boos. Met het wel bekende vingertje wees hij naar de haaientanden op het wegdek. Blijkbaar ontleende hij daar rechten aan en vond dat ik maar op moest letten. Ik wilde eigenlijk diep van binnen de discussie aan gaan maar schudde slechts met mijn hoofd en maakte een ‘whatever’ gebaar. Deze man begreep er duidelijk weer eens niks van.

In toenemende mate zie ik mensen deelnemen aan het verkeer die de regels dus duidelijk niet kennen. Het wordt pas echt gevaarlijk als ze de regels denken te kennen maar dus duidelijk fout zitten. Triest wordt het als deze mensen hun kleine kinderen dus het verkeer verkeerd uitleggen. Dit was duidelijk hier het geval.

Maar niet alleen de mensen zijn hiervoor verantwoordelijk. Ook de wegbeheerder acht ik voor een gedeelte verantwoordelijk. Zie hier het voorbeeld rechts. Dit is, mijns inziens, een verwarrende situatie gecreëerd door de wegbeheerder. Uit dit soort situaties kan een welwillende burger verkeerde conclusies trekken. Ik zal het uitleggen: hier is duidelijk sprake van een zebrapad of voetgangersoversteekplaats (VOP). Iedere bestuurder behoort elke voetganger hier ongehinderde DOORGANG te verlenen indien de voetganger aangeeft middels het zebrapad over te willen steken. Langs het zebrapad staan haaientanden. Haaientanden geven VOORRANG weer en voorrang is alleen van toepassing tussen BESTUURDERS. Een voorangsteken vóór een vop is dus uitermate verwarrend en leid tot verkeerde conclusies.

Ook de opa van hedenmorgen had mij voor moeten laten gaan. De haaientanden zijn voorrangstekens en dus NIET van toepassing op voetgangers. Even een paar basisregels op een rij:

1. Verkeerstekens gaan vóór verkeersregels
2. Doorgangsregels gaan vóór voorrangsregels
3. Doorgangs-regels en -tekens zijn voor alle verkeer
4. Voorrangs-regels en -tekens zijn voor bestuurders

Met deze basisregels in je geheugen wordt het verkeer al een stuk eenvoudiger.

We laten de kwestie rond Cafe de Put in Wagenberg natuurlijk niet los dus vandaag heb ik nog maar eens de gemeente Drimmelen gebeld en gevraagd om commentaar. Aan de lijn kreeg ik de heer Marcel van ’t Zand, ambtenaar openbare orde en veiligheid.  Hij gaf toe tenminste een van de 2 brieven aan Cees Ermes te hebben geschreven.

De vraag was natuurlijk de standaard vraag: “Met welke wettelijke basis heeft u verboden dat ‘colors’ in Cafe de Put mogen komen.“. Het gedraai begon direct: “Wij hebben dat niet verboden. Wij hebben geadviseerd.“. En daar gaan we weer: de gemeente bepaalt maar weigert daarvoor verantwoording te nemen. Volgens deze ambtenaar is het de verantwoording van de uitbater van het cafe. Daarmee probeert de gemeente de weg naar de rechter volgens bestuursrecht af te snijden.

Natuurlijk was voor mij daarmee de kous niet af. Ik vraag verder: “Maar u heeft de heer Ermes een laatste waarschuwing gegeven en gedreigd met passende maatregelen te komen als hij niet voldeed aan uw eisen. Is dat verantwoording nemen of moet ik dat als afpersing zien?“.  Ik wees hem nog op een aantal strafbare feiten: aanzetten tot haat, machtsmisbruik, aanzetten tot discriminatie, smaad, laster. De heer van ’t Zand zei dat hij die brief had opgesteld en verstuurd onder de verantwoordelijkheid van het college en dat hij geen enkele verantwoordelijkheid wenst te nemen hiervoor. Nog zo’n klassieker: De ambtenaar heeft geen eigen verantwoordelijkheid (Pikmeerarrest?). Dat hebben in 40-45 veel Nederlandse ambtenaren ook gezegd. Bij zo’n antwoord krijg je natuurlijk buikpijn als je militairen persoonlijk voor de rechtbank ziet staan die uitvoerden wat de politiek beslist heeft.

Ik ging nog even door: “U realiseert zich dat er een plaat op de deur hangt JUDEN UNERWÜNSCHT ?“. Hij reageerde verbaast en antwoordde: “Dat zal toch niet….“.  Toen de vergelijking tot hem doordrong werd hij boos. Hij wenste het gesprek niet voort te zetten. Toch kreeg ik nog even zijn aandacht: “vertel a.u.b. in uw eigen woorden eens waarom wij niet welkom zijn.“.

Hij antwoorde: “U kunt zich toch voorstellen dat, indien er mensen in en om de sporthal zijn, dat deze zich niet gemakkelijk voelen met het zien van deze ‘colors’. Dat het deze mensen een ‘onveilig’ gevoel geeft.“. Ik antwoordde deze keer zelf licht geïrriteerd: “Mijnheer van ’t Zand; als dit al zo is waarom voelen de mensen zich dan niet veilig? Komt dat door ons gedrag of door de propaganda van de overheid?.“.

Hij werd boos om het woord ‘propaganda’ want dat riep weer associaties op waarmee hij niet vergeleken wilde worden. Ik antwoordde nog dat niet WIJ daarvoor verantwoordelijk zijn maar juist de overheid maar dat kwam maar half binnen; hij had de hoorn er al op gelegd.

Wordt vervolgd ……

Politie meldt lidmaatschap motorclubs nadrukkelijk in persberichten. Dat vermelde Dutch Bikers al enige maanden geleden. Ik ben dus niet de enige die dat heeft vastgesteld. Maar men vermeld er niet bij dat dit alleen bij negatieve berichten moet gebeuren.

Persbericht gisteren: Vertraging door ongeval op A270 bij Nuenen. Welliswaar een kort bericht maar helaas niet erbij vermeld dat 2 leden van de Veterans MC als eerste aanwezig waren. Dat zij de ongevals-site beveiligd hebben, eerste hulp verleend hebben aan het slachtoffer en de hulptroepen op de juiste accurate wijze hebben ingelicht waardoor er zeer snel de juiste hulp kon worden geboden.

In afwachting van de hulptroepen werd de nek van het slachtoffer op de juiste wijze gefixeerd terwijl member nummer 2 het toegestroomde publiek rustig hield en de site consolideerde zodat hulptroepen direct aan de gang konden.

Nadat de hulpdiensten gearriveerd waren werd snel aan de OVD een sitrap uitgebracht en persoonlijke gegevens achtergelaten. Omdat je, vanaf dat moment, niets meer kan doen als in de weg staan, zoals de in volle getale toegestroomde ramp-supporters, werd de ongevals-site verlaten.

Maar ja, dat is niet interessant om te vermelden in de pers.

Dit verhaal had net zo goed Lift 2.0 of “Hoe laat ik me meeslepen in andermans competitie” kunnen heten maar voor ons was het snelwegtherapie en daar blijft het dan ook bij.

Het is 14:00 geweest. Na een paar bakjes koffie en hugs vertrekken we bij de bunker richting huis. Haren – Helmond is 254 kilometer en met flitsmeister voor de raam en een lichte extra druk uitgeoefend met het rechtervoetje is dat 2 uurtjes rijden. Mijn meisje moet echter plassen dus een stop wordt ingelast op de A50 bij Apeldoorn. Ik stap ook maar even uit want hoewel alle alcohol van de jaarwisseling uit mijn maag en zelfs bloed is schijnt mijn hoofd dat nog niet te weten. Een fruitdrankje biedt dan toch vaak uitkomst.

Over de parkeerplaats loopt een stelletje compleet met rugzakken. Ze lijken aan automobilisten een lift te vragen maar om nog onduidelijke reden lopen ze onze auto voorbij. Waarschijnlijk zijn mijn colors en een woeste blik van een zware nacht daar debet aan. Ik spreek ze zelf maar aan: “Waar moeten jullie heen?“. Hij antwoord dat hij bij Arnhem Duitsland in wil want ze zijn op doorreis. Daarbij laat hij een kaart zien en druk wijst hij op de wegen. “Stap maar in dan vinden we wel een geschikte plek.” is mijn antwoord en voor we het weten is de achterbank leeg en stappen ze achterin.

Onderweg naar Arnhem vertellen Hedwig en Martijn dat ze meedoen aan een liftwedstrijd naar Milaan. Aan de hand daarvan stel ik vast dat hun routeplan niet echt solide is. Bij Arnhem al Duitsland inrijden wordt waarschijnlijk veel losse liftjes door het roergebied. Ik stel voor dat ze over Venlo via de 61 naar het zuiden gaan. De beslissing is snel gemaakt en het plan is om ze aan het begin van de autobahn 61 af te zetten om ze een betere start te geven. Via de A50 en A73 rij ik eigenlijk op de automatische piloot de A67 op en 2 afslagen verder er weer af. Vervolgens 2 grote rotondes en dan is daar grensovergang Schwanenhaus, het begin van de 61. Maar waar voorheen de machtige duitse autobahn begon was nu slechts een nieuwe 2baans weg te zien. De grensovergang is geen schim meer van wat ik me herinnerde. Blijkbaar ben ik al te lang van de vrachtwagen af.

Zo lang is dit blijkbaar nog niet want Google Streetview laat nog altijd het plaatje wat ik me herinner zien. Afijn, hier kan ik ze niet achterlaten dus we besluiten door te rijden naar de eerste raststatte. De laatste jaren is er eentje bijgebouwd tussen Venlo en kreuz Kerpen, dat wist ik nog.

De duitse autobahn voelt goed. Mijn 18 jaar oude Audi A4 diesel met zijn verbrede slofjes is ooit gemaakt voor deze weg en dat voel je. Met een kleine 160 km/u glijd mijn 850 euro bolide over de weg. Marielle vraagt hoever Rheinböllen ook weer is en herinneringen van de vele ritten naar Italië gaan door mijn hoofd. Ik antwoord “2,5 uur met de vrachtwagen vanaf venlo dus dat zal rond de 200 km zijn.“.  Marielle kan blijkbaar de schweine-haxe proeven in haar mond als ze me vraagt nog een eindje door te rijden. Ik voel me ook in mijn element dus we gaan door. We besluiten door te rijden naar de Hockenheimring. Daar is een rastatte vlak voor de autobahn 5 richting Basel en dat is een perfecte plek voor Hedwig en Martijn om de reis voort te zetten. Van Venlo tot het einde van de 61 is met de vrachtauto 4 uur maar het is leuk om te constateren dat de reistijd ongeveer gehalveerd wordt gaandeweg.

Onze lifters hebben inmiddels info binnen over de concurrentie. Het stel waarmee ze in een persoonlijk duel zijn verwikkeld heeft een lift van Frankfurt richting Karlsruhe. Deze automobilist moet naar Stuttgart en mijn ervaring zegt me dat hij ze dan rond Karlsruhe, vlak voor of na de 8 richting Munchen, zal gaan afzetten. Raststatte Brohtal ligt voor de hand. Dan komen ze voor op “ons” stel en dat kunnen we natuurlijk niet over onze kant laten gaan. Ik bedenk me en deel ze mede dat ze mee kunnen tot Baden-Baden. Dan is het nog zo’n 180 km autobahn 5 in een rechte streep naar Basel. Enthousiast stemmen onze passagiers natuurlijk in.

Bij de benzinepomp van de raststatte aangekomen staat het concurrerende stel net bij een auto. Gierend van het lachen springen onze reizigers uit de auto en begroeten de 2 maar niet zonder ons hartelijk te bedanken. We parkeren de auto en zoeken naar het toilet. Pakken nog even wat te drinken en lopen naar buiten. Onze nieuw verworven kennissen zijn echter al in geen velden of wegen meer te bekennen. Blijkbaar hebben ze al een aansluiting gevonden. Gelukkig maar want de temperatuur ligt maar net boven nul.

Wij zetten de terugweg in maar onderweg ontdekken we dat Autohof Rheinböllen gesloten is. Helaas maar voor ons mag het de pret niet drukken. Op Rastatte Mosel eten we een traditionele schweinegulash mit nudeln en om 23:40 passeren we de grens in Venlo alweer. Daar blijkt dat de oude 61 inmiddels gewoon doorloopt in de A73, een aanzienlijke verbetering. Het is net 2 januari als we thuis aankomen. Wat 254 km was werd uiteindelijk 1165 km. Maar ik had nog best naar Milaan door gekund. Het voelde heerlijk.