De meest wezenlijke emoties zijn angst en schuld en deze heftige menselijke emoties worden heden ten dage maximaal uitgebuit door leiders en media. Vrijwel dagelijks worden we met “feitjes” geconfronteerd die je bang maken en van alles verwijten. Angst in de vorm van een virus, een oorlog, klimaat-verandering maar ook een schuldgevoel aanpraten over slavernij, de holocaust en onze omgang met het milieu. Niet alleen de confrontatie met deze feiten zijn van belang maar misschien meer nog het weglaten van allerlei tegenstrijdige feiten.
Het belangrijkste voor jou, op dit moment, is dan ook jezelf bevrijden van deze angsten en vooral je, voornamelijk door anderen aangeprate, schuldgevoelens. Beide emoties zijn niet alleen zeer slechte raadgevers maar maken je dikwijls ook onmachtig en besluiteloos. Een hele normale menselijke reactie op deze emoties is dan ook kijken naar, en vragen aan, je autoriteit voor oplossingen. Ik ben van mening dat juist dit de reden is voor het verspreiden van angst en schuldgevoel.
Ik wil je een aantal feitjes aanleveren om je te verlossen van deze angst en schuld:
Angst
Als eerste natuurlijk de gevaarlijke virussen. In 2009 probeerde de WHO (VN) de wereld bang te maken voor de Mexicaanse griep. De wakkere pers maakte hier eigenlijk meteen gehakt van. Er was niets aan de hand. In 2020 deden ze het weer maar nu was de media onder controle en geïnstrueerd.
Tedros persoonlijk claimde dat 3,4% van de besmette mensen zou komen te overlijden (IFR).
Achteraf bleek de IFR tijdens de eerste golf ver onder een half procent te liggen namelijk 0,27%, in ieder geval in de orde van grootte van de jaarlijkse griep. Cijfers omtrent latere varianten bleken nog veel lager (0,0062%). Er was en is nooit een werkelijke reden tot angst geweest. Maar wat essentieel bleek, en in 2009 al was aangehaald, is dat de ernst van de ziekte niet meer van belang is bij de bepaling en definitie van een pandemie:
Oorlog
Terwijl NAVO en de VS overal ter wereld vuurtjes aansteekt en oppookt moesten wij bang worden voor de Russen. Niet dat Poetin ooit enige dreiging uitte richting de EU hoor; integendeel: Rusland bleek een betrouwbare handelspartner en leverancier van goedkoop gas voor ons land. Maar de “Wolfowitz doctrine” leek meer en meer vat te krijgen op Europa.
In 2022 werd uitgebreid in onze media belicht dat Rusland de grenzen van Oekraïne was binnengevallen. Eindelijk hadden westerse leiders een “zie-je-wel” geprovoceerd. Maar alle aanleidingen die hier aan vooraf gingen verdwenen in vergetelheid, tenminste in het geheugen van onze politici:
- Schending afspraken NAVO na uiteenvallen van de Sovjet-Unie (not-one-inch)
- De door het westen geïnitieerde en gesteunde Oranjerevolutie (2004)
- Poging om Oekraïne bij de NAVO te trekken (2008)
- De door het westen geïnitieerde en gesteunde Revolutie van de Waardigheid (2014)
- De onafhankelijkheid van de Krim, Donetzk en Loegansk naar aanleiding van de machtswissel in 2014 en de onderdrukking van deze provincies door het nieuwe regiem van Kiev.
- 8 jaar burgeroorlog in Donetzk en Loegansk (2014-2022)
- Minsk-akkoorden (2014) die nooit geëerbiedigd zijn door het westen en (toegegeven) valselijk waren overeengekomen door westerse leiders (Merkel & Hollande) om Oekraïne de kans te geven zich, met behulp van NAVO en EU, te bewapenen tegen Rusland.
- Referendum (2016) waar de Nederlandse burger zich overduidelijk uitsprak tegen samenwerking met de corrupte staat Oekraïne.
- Diverse hulpvragen van Donetzk en Loegansk gericht aan Rusland tijdens de 8 jaar durende burgeroorlog.
Duidelijk wordt dus dat niet alleen door het overdreven belichten van de “inval van Rusland in 2022” een beeld wordt gecreëerd maar vooral door het NIET belichten van alle andere aanleidingen.
Klimaat
Eigenlijk al sinds de jaren 70 en mede door inbreng van de Club van Rome is een plan uitgerold om bij de wereldburger een schuldgevoel te creëren omtrent ons klimaat. In eerste instantie, heel ironisch, werd gewaarschuwd voor een catastrofale daling van de temperatuur. Er werd zelfs beweerd dat bij het aanbreken van het nieuwe millennium we te maken zouden krijgen met een IJstijd.
Er was inderdaad een lichte daling van de temperatuur sinds de 40’er jaren maar al snel bleek dat die weer herstelde en licht omhoog ging. Geen enkele reden voor alarm dus en heel even was het dus ook geen thema meer. Totdat men over “Global Warming” begon. De temperatuur steeg immers weer een paar jaartjes een heel klein beetje. Genoeg voor een voormalig vicepresident om een docu te maken geheel in de trend van het Club van Rome alarmisme, angstzaaierij en schuldgevoel verspreiden.
Geen wetenschapper, geen academische ondersteuning maar een uitgerangeerd politicus die, naar achteraf blijkt, alleen aan cherrypicking doet zonder onderbouwing of causaliteit. Maar het werkte: De wereld kreeg te maken met een ongelooflijke nieuwe trend. Maar Global Warming was niet langer sustainable dus werd het Climate Change. Laat het vervolgens nog even kracht bijzetten door een emotioneel kind en de wereldburger is om. Een geheel nieuwe industrie is geboren en het allemaal de schuld van die achterlijke burger die “zijn eigen wereld aan het kapot maken is“. Angst en schuld in één wikkeltje verpakt, how convenient! Dit blijkt het ultieme chantagemiddel.
IJsberen
Geen enkele wetenschapper die twijfelt wordt meer gehoord, geen enkel onderzoek wat iets anders aantoont wordt meer serieus genomen, hoe goed de credentials van de academici vooraf ook waren. Wetenschappers die andere zaken aantonen worden gewoon ontslagen, op een zijspoor gezet en gedemoniseerd. We kennen allemaal het beeld van de arme “uitstervende” ijsbeer op de ijsschots; het werd het symbool van klimaatverandering.
Susan Crockford onderzocht de ijsbeerpopulatie uitgebreid en kwam tot hele andere conclusies. Haar carrière was voorbij. Tja, vloeken in de kerk. Maar zelfs als langzaam doordringt dat de temperaturen weer een paar jaar aan het dalen zijn momenteel wil het nog niet keren. Miljarden worden over de balk gesmeten. Stikstof, CO2, windmolens en zonnepanelen blijven boven gezond verstand gaan. De gekte wil maar niet gaan liggen. De angst en schuld zitten diep bij de wereldburger. Hoe lang nog?
Schuld
Buiten de schuld die ons wordt aangepraat over het klimaat zijn er nog de diepere schuldgevoelens; historisch, diep geworteld en bijna dagelijks gepropageerd: de holocaust … We zijn allemaal verantwoordelijk voor het grote leed dat de Joden is aangedaan; 6.000.000 moorden op de meest gruwelijke wijze.
Maar ik voel me daar helemaal niet schuldig aan of verantwoordelijk voor. Het is ruim 80 jaar geleden en er is geen enkele verantwoordelijke meer in leven. Waarom sjouwen we die ballast dan nog steeds? Waarom moet Netanyahu nog elke toespraak hierover beginnen. Alsof de huidige genocide op de Palestijnen ook maar in de verste verte iets met de holocaust te maken heeft. De spanning tussen Iran en Israël heeft ook niets te maken de nazi concentratie-kampen. Alsof de Israëlische raketten op Iran ook maar enige binding hebben met de 2e Wereldoorlog.
Of zou men de herinnering aan de holocaust met opzet in leven houden? Om juist hiermee te schermen als er lastige vragen komen. Je vraagt je af of we een wetswijziging in Nederland in 2024 nodig hadden om Joodse mensen extra te beschermen. Zouden hooggeplaatste en steenrijke Joodse zakenmensen hier baat bij hebben? Volgens oud-minister Shulamit Aloni van Israël wel:
Het is een truc die we gebruiken. Als iemand uit Europa Israël bekritiseert, dan brengen we de Holocaust ter sprake. Wanneer in dit land [de VS] mensen Israël bekritiseren, dan zijn ze antisemitisch.
Zouden werkelijk Joodse zakenmensen onze wereld controleren? Of is dat een antisemitische complottheorie? Jonathan Krispijn vroeg het een paar dagen geleden in Davos (World Economic Forum Annual Meeting) aan een Joodse miljardair:
Ik heb geen idee hoe betrouwbaar de bijdrage van deze man of zelfs deze man zelf is maar het is illustrerend voor wat veel mensen waarnemen, voelen en beweren. Ook David Icke maakt een rake opmerking omtrent dit onderwerp:
Slavernij
Ook moeten we, volgens velen, een schuld inlossen aan voormalige slaven. Ons slavernijverleden, zoals het zo makkelijk genoemd wordt. Maar dat is niet mijn verleden! Dat is zelfs honderden jaren geleden. Hoe ben ik of jij daar verantwoordelijk voor? In welke realiteit is dat mijn schuld? Het ironische hiervan is wel dat, als je dieper in dat slavernijverleden duikt, al snel blijkt dat een overgroot groot deel van de slavenhandel indertijd onder de controle was van Joodse handelaren. Hebben die excuses gemaakt? Betalen die reparatie-betalingen?
Natuurlijk niet, hoor ik al menigeen zeggen. Maar het is even realistisch om het Joodse volk hiervoor verantwoordelijk te houden als de afstammelingen van de VOC, zo lijkt mij; of allebei NIET? Ook is lachwekkend dat zwaaien met een VOC vlag direct als racistisch en zelfs antisemitisch wordt aangeduid terwijl aan de andere kant zionisme met racisme vergelijken (volgens VN resolutie 3379) inmiddels weer antisemitisch wordt genoemd.
We leven in een rare wereld waar schuldgevoel en angst vele mensen overheerst of, op zijn minst, het zwijgen oplegt. Daar MOETEN we vanaf om, met elkaar, verder te kunnen. Om een gezonde en meelevende maatschappij te realiseren. Maar de angst- en schuld-porno stopt niet bij onze leiders en/of media. Het stopt pas als jij het je realiseert en het van je af gooit.
