Het is weer 4 mei. Een dag om bij stil te staan. Een moment om stil te staan bij alle slachtoffers van oorlogsgeweld. Niet alleen Palestijnse, niet alleen Joodse, niet alleen Oekraïense, niet alleen Russische, niet alleen Syrische, niet alleen Iraanse maar ALLE slachtoffers. Ja, zelfs Duitse slachtoffers. Meer en meer proberen specifieke groepen deze dag voor hen alleen te kapen. Of men probeert deze dag exclusief te maken voor bepaalde slachtoffers.
Oorlog is niet voor te stellen. Degene die het meegemaakt en van dichtbij gezien hebben kunnen het niet uitleggen. Degene die het proberen uit te leggen hebben het vaak niet ervaren. Ik schreef hier ooit:
Oorlog is niet wat je denkt,
oorlog is wat je jezelf niet voor kan stellen.
Daarom herdenken we de slachtoffers van oorlog. Vooral nu we weer op het punt staan ons te bemoeien met oorlogen, misschien wel participeren en onze eigen (dienstplichtige) jongeren willen sturen. Miljarden naar Oekraïne, steun aan Israël of Iran. Daarom moeten we ons al die slachtoffers herinneren, herdenken. Meenemen in onze overwegingen. Daarom is het zo belangrijk.
Niet herinneren en daarom haten, niet herdenken en daarom klaar maken voor wraak, niet bedroefd zijn om daaruit redenen halen om terug te slaan maar gewoon herdenken en stil staan bij al die slachtoffers. Bedenken dat oorlog alleen maar verliezers kent en geen winnaars. Denk aan de gevolgen van oorlogsgeweld.
Tijdens oorlog zijn we allemaal onschuldig en schuldig tegelijk. Onschuldig omdat het je overkomt maar ook schuldig omdat je fysiek of mentaal participeert. Er is maar één werkelijke remedie: NIET MEEDOEN! Niet participeren, niet steunen en niet propageren. Gewoon NIET! Oorlog is dood en verderf, oorlog is smerig, oorlog is niet te verantwoorden, oorlog is niet te beredeneren. Oorlog is ziek.
Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ.
En morgen? Morgen herdenk ik het verlies van onze vrijheid:
