Samen de weg delen met begrip en respect.

Weer een gekleurd artikel in de Telegraaf . “… de motorbende die een jong gezin aanviel …

Ik heb het filmpje wel 10 keer gezien maar kan er dat echt niet uithalen. Ook kan ik geen “jong gezin” waarnemen, of bedreiging en intimidatie. Wat ik zie is wat er in het filmpje te zien is met hooguit een kleine invulling (tussen haakjes) op basis van vele kilometers ervaring op de weg, in een vrachtwagen, personenauto maar vooral op de motor, best vaak in (grote) groepen:

Een grote groep motorrijders zijn samen onderweg. Overigens is dat een geweldige belevenis. 1 auto blijft stug tussen de massa rijden wat potentieel gevaarlijke situaties kan opleveren. 1 motorrijder gaat langs de auto rijden en geeft door het bestuurdersraampje aanwijzingen aan de automobilist (vaak een gewone aanwijzing zoals “ga even voorzichtig naar de rechter rijstrook“) . De automobilist reageert daar blijkbaar NIET op (en soms verschijnen daar vreemde tekens als middelvingers of wijsvingers naar het hoofd in de auto).

De motorrijder gaat voor de auto rijden en haalt de snelheid eruit. Niet hard remmen of een gevaarlijke situatie veroorzaken maar gewoon de vaart uit de auto halen om hem uit de groep te halen en hem achter de groep te positioneren.

De automobilist rijd hem duidelijk opzettelijk aan, blijkbaar niet van plan zich iets aan te trekken van aanwijzingen. DIT is een potentieel LEVENSGEVAARLIJKE ACTIE want als de motorrijders ten val komt is er geen ontwijken meer aan voor de auto. Die actie verbaast ogenschijnlijk vele aanwezige motorrijders die de aandacht hierop vestigen.

Daarop probeert men de auto tot stoppen te dwingen met steun van meerdere motorrijders. Nog steeds (respect voor geduld) is er geen geweld, bedreiging of intimidatie waar te nemen. Als de auto tot stilstand komt is er nog altijd geen spoor van geweld. (wellicht proberen motorrijders nog altijd een aantal aanwijzingen te geven).

Dan, ogenschijnlijk uit het niets, neemt de automobilist de beslissing de motorrijders aan te vallen. Met een grote (veilige) SUV rijd hij in op de (kwetsbare)  groep motorrijders. Zo te zien een zeer bewuste actie die niets te raden overlaat.

Dan is de gehele groep gealarmeerd en gaat een poging doen de automobilist te volgen en (blijkbaar) een punt af te wachten waar ze, zonder gevaar voor eigen leven, de auto tot stoppen kunnen dwingen. Onderweg is er slechts 1 motorrijder die het portier probeert te openen waarop de automobilist wederom meerdere motorrijders in levensgevaar brengt.

Ondanks alle insinuaties van de media over “motorbendes”, “outlaws” en andere onzin kan ik hier geen wapens waarnemen zoals knuppels, projectielen of misschien vuurwapens om de automobilist bewust uit te schakelen. (als je alle roddels omtrent “motorbendes” mag geloven heeft hier toch de helft een pistool bij en wordt de automobilist door het raampje professioneel uitgeschakeld 🙂  ) NIETS VAN DAT ALLES!.  De motorrijders gebruiken slechts wat ze hebben: de snelheid en acceleratie van de motoren.

Als de auto eindelijk tot stilstand komt probeert men een automobilist het “wapen” dat hij reeds meermaals heeft ingezet af te nemen, zijn auto. (dat dit met enkele rake klappen gepaard gaat begrijp ik inmiddels).

Deze automobilist LEEFT NOG, zoveel is duidelijk. In mijn beleving wederom een bewijs van geduld en gebrek aan kwade intenties van de motorrijders.

Waarom gebeurde dit? Let eens op de witte bus. Die wordt geen duimbreed in de weg gelegd. Ondanks de vele motoren kan hij ongestoord, welliswaar op de rechterbaan, zijn weg vervolgen.

Nogmaals, ik beschik over een zeer ruime ervaring op de weg. Met vrachtwagen, auto of motor rijd ik soms meer als 100.000 km per jaar. De kans dat je, als automobilist, een grote groep motorrijders tegenkomt is misschien een of een paar keer per jaar.

Lieve automobilist: als je dit meemaakt, geef hen een beetje ruimte. Het kost u waarschijnlijk maar een paar minuten uit uw leven.

– Volg aanwijzingen op. Deze kerels weten hoe het is om in een groep te rijden en geven deze aanwijzingen niet om u te pesten maar om een potentieel gevaarlijk situatie te voorkomen.

– Indien mogelijk, wacht even tot de groep voorbij is en ga er achter rijden, op gepaste afstand.

– Probeer niet uw auto tussen de motoren te “wringen”.

– Ook al heeft u haast, probeer deze motoren niet met hoge snelheid in te halen. Dat geeft schrikreacties van deze motorrijders en daardoor potentieel gevaarlijke situaties.

– Ook al vind u motorrijden niet leuk, laat a.u.b. uw blijk van ongenoegen achterwege. Hier heeft niemand iets aan.

Als u begrip toont en een beetje rekening houd met de motorrijders dan zult u merken dat ze hele bewuste, vriendelijke en vooral gezellige weggebruikers zijn. Ze zullen u verrassen met een bedankje, een duim omhoog en op zijn minst een vriendelijke groet.

We moeten de weg samen delen en als we dat met begrip en respect doen komt iedereen veilig thuis.

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Een Nederlander behoort de wet te kennen.

Prachtige anekdote die vooral veel door onze overheden wordt gebezigd.

Vorige week maakte ik, tijdens een klachtenprocedure bij een gemeente, iets gedenkwaardigs mee. Iets wat me altijd bij zal blijven:

Klager: “… maar met alle respect; verwacht u nu van mij dat ik de wetgeving m.b.t. het GBA ken of die van buiten ga leren? Dat is toch ondoenlijk voor mij.

Klachtbehandelaar: “Sorry mijnheer maar iedere Nederlander behoort de wet te kennen. Ik ga hier geen rekening houden met een burger die zegt dat hij daar niets van weet. Daarvoor hebben we wetten in Nederland.

Het gesprek gaat natuurlijk verder en na een minuut of 10 vind er iets opmerkelijks plaats:

Klachtbehandelaar: “Tja, of u het nu leuk vind of niet: het is eenmaal zo. En dat is onze conclusie; daar moet u het mee doen.

Klager: “Maar daarmee is het probleem niet opgelost. U heeft de klacht niet naar mijn tevredenheid opgelost“.

Klachtbehandelaar: “Tja, we kunnen het niet iedereen naar de zin maken maar hier moet u het toch mee doen.

Raadsman: “Mijnheer geeft duidelijk aan dat hij niet tevreden is met de informele wijze waarop deze klacht is behandeld dus ik neem aan dat de zaak nu naar de Klachtencommissie gaat.

Klachtbehandelaar: “Nou, lang niet alle klachten komen bij de commissie hoor. Dat hoeft ook niet”.

Raadsman: “Daar bent u abuis: U heeft, als overheid, het recht een klacht in een informeel traject op te lossen. Maar de klager moet hierna aangeven of hij tevreden is met de afwikkeling. Is de klager dat niet dan hoort u deze klacht aan te brengen bij de klachtencommissie. Zo is het in het bestuursrecht omschreven.

Klachtbehandelaar: “Nou, u zult me vergeven dat ik niet exact weet wat er in het bestuursrecht hierover geregeld is …“.

Raadsman: “Dat zijn slechts een paar artikeltjes in het bestuursrecht.“.

Klager: “Ik dacht dat de Nederlander de wet behoort te kennen? Dus u vind dat een chauffeur alle ins en outs van de wet m.b.t. het GBA behoort te kennen maar een Klachtbehandelaar hoeft die paar regeltjes die beschreven zijn over klachten in het bestuursrecht niet te weten. Mooie boel!“.

Dit gesprek zal me nog even bij blijven. Het gaf prachtig weer hoe onze overheid dikwijls reageert tegen haar burgers: Belerend, betuttelend, de regeltjes citeren, beboeten, etc, etc. Maar zelf rekening houden hoe ze haarzelf moet gedragen is er niet bij.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Een blik op mijn FANS

Soms kijk ik eens naar mijn statistieken. Gewoon, uit interesse, wie nu mijn blog leest en OF het wel gelezen wordt en hoe vaak.

Deze maand stond er één IP met stip op nummer 1. Ik schrok ervan dat er iemand is die zo vaak mijn blog bezoekt en wellicht ook nog leest. Even dat IP checken:

inetnum: 159.46.0.0 – 159.46.255.255
netname: JUSTNET
descr: Ministerie van Justitie
descr: P.O. Box 20301 2501 EH The Hague

Mooi, dan zijn die ook op de hoogte van mijn klacht 🙂

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor Een blik op mijn FANS

Klagen bij de Politie

Op 21 juni jl. werd ons duidelijk dat de Politie zaken VERDUISTERT, ondubbelzinnig en zeer duidelijk. Wij vroegen om opheldering en in eerste aanleg werd alles, in alle toonaarden, ontkend.

Dezelfde dag besloten we deze zaak neer te leggen bij de dienstdoend commandant van Buro Helmond. Deze beloofde ons een onderzoek en antwoorden.

Toen deze uitbleven besloten we op 10 juli een schriftelijke klacht in te dienen. Deze werd afgegeven aan de balie van het buro en een kopie werd afgestempeld ter bewijs van ontvangst.

Nog dezelfde dag kreeg ik een telefoontje van de klachtencoördinator. Ik had namelijk in mijn brief aangegeven dat indien men een machtiging nodig had ik deze, op eerste verzoek, zou afgegeven. De bewuste klachtencoördinator vroeg dus om deze machtiging. Zo pragmatisch als ik ben werd deze opgemaakt, getekend door ons beiden en nog altijd dezelfde dag aan dezelfde balie op dezelfde wijze als de schriftelijke klacht afgeleverd. Wederom een kopie met een stempel voor ontvangst.

Vandaag, 11 weken na het indienen van de klacht (mondeling) en 8 weken nadat we de klacht schriftelijk hadden bekrachtigd, besloot ik er maar eens een telefoontje aan te wagen. Ook de Politie heeft zich tenslotte aan de termijnen van het Bestuursrecht te houden.

De eerste respons die ik kreeg was dat de Politie afwijkende termijnen heeft en zich niet aan de termijnen van het Bestuursrecht hoeft te houden. De termijnen 6 weken, en met tussenkomst van commissie, 10 weken gelden NIET voor de Politie. (*)

“Prima; verbaas me maar eens door deze klacht binnen die 14 weken af te wikkelen!“.

Dhr. Mr Wiechen, die zich voorstelde als de Klachtencoördinator  Brabant, beweerde nog altijd te wachten op de machtiging. Ik reageerde natuurlijk verontwaardigd omdat deze, bewijsbaar, allang verstrekt was. Hij gaf mij de schuld met de woorden: “We hebben toch duidelijk afgesproken dat deze naar onze Postbus gestuurd zou worden?“.

Mijn reactie was, zo mogelijk, nog sterker verontwaardigd: “Nee mijnheer Wiechen, dat hebben we niet afgesproken. Dat wilde u van mij maar het buro is nog geen 100 meter van mijn werkplek dus heb ik voor de persoonlijke overhandiging gekozen“. Zijn reactie was slechts dat ik zo handelend het zelf over me afriep…

Dhr. Mr. Wiechen: “Ik heb IEDEREEN gebeld of men deze machtiging al had ontvangen. Ik zat er op te wachten.“. Mijn respons begon te bekoelen: “Neen mijnheer Wiechen, dat heeft u NIET. Ik heb geen telefoontje van u mogen ontvangen. Ik heb dan ook geen idee wie u met IEDEREEN bedoelt maar van mij moest u deze machtiging krijgen en mij heeft u niet gebeld.“.

Enfin, er werd afgesproken dat ik hem beide ontvangst-kopieën in bijlage per E-mail zou toesturen en, nog altijd pragmatisch als ik ben, deed ik dat ook direct.  Om 11:14 ging de E-mail de deur uit. Om 11:17 kwam de bezorgbevestiging terug (zelfs de mailservers van de ambtenaren zijn langzamer dan die van anderen)  en om 11:29 de leesbevesting.

Om 11:33 kwam het antwoord: “De behandeling van uw klacht gaat verder.“. Ja, je leest het goed; dat stond er, letterlijk; ik heb het geknipt en geplakt 🙂 De behandeling van uw klacht gaat verder… M.a.w. er is de afgelopen 11(!) weken NIETS mee gebeurd.

Om 15:56 kreeg ik een telefoontje: “Daag mijnheer, u spreekt met ……. en ik ben de klachtbehandelaar. Normaal maak ik altijd een afspraak met de klagers maar deze keer lijkt me dat niet echt nodig. Uw klacht is perfect omschreven en laat niets te vragen over. Toch?

Ik heb moeite me in te houden maar besef dat ik pragmatisch moet blijven. Ik vraag vriendelijk of men nog een poging gaat doen de termijnen te eerbiedigen. Mijn eerst zo vriendelijke “Klachtbehandelaar” klonk plotsklaps bijzonder geïrriteerd: “Moet u goed luisteren; ik heb deze klacht vandaag op mijn buro gekregen en u gaat gewoon in de rij die ik hier heb mee. Ik ga hiervoor ook geen vrijetijd inleveren, de geboorte van mijn kleinkind missen of iets van dien aard. IK kan er niets aan doen dat mijn collega’s gefaald hebben en ga dat ook niet op mijn nek nemen. IK kan er persoonlijk NIETS AAN DOEN“.

Als hij is uitgeraasd probeer ik het nog eens: “Ik neem u persoonlijk ook niets kwalijk. Ik hou u ook niet verantwoordelijk. Overigens kan dat sinds het Pikmeer-arrest ook helaas niet meer dus daar hoeft u niet bang voor te zijn. Maar u krijgt het nu op uw buro en u belt me op, namens de Politie; dezelfde Politie die het al 11 weken laat liggen. Neemt u het vooral niet persoonlijk DAT IK HELEMAAL KLAAR BEN MET JULLIE VERTRAGINGS-TACTIEKEN EN BUREAUCRATISCH GEËMMER! #@$#^$#.“.

Om 16:50 krijg ik een E-mailtje: “Ik begrijp uw gekrenkte gevoelens dat uw klacht, die u op 10 juli 2013 heeft ingediend, nu pas in behandeling wordt genomen. Ik bied u daar namens de politie mijn exscuses voor aan, dit had niet mogen gebeuren.“(knip-en-plak).

Ze kunnen verdomme het woord EXCUSES niet eens schrijven ………

(*) Per 27 januari 2013 heeft de Politie een ruimere termijn afhandeling klachten op laten nemen in de Politiewet, namelijk 10 weken en 14 weken bij tussenkomst van een commissie.

Geplaatst in MotorClub's | 2 reacties