MediaVrijheid

Vandaag maak ik het wéér mee en deze keer was het zo grof dat ik het maar even van me af schrijf:

Een dame loopt ons (rook)balkon op, net terwijl ik van mijn sigaretje stond te genieten.

Zij: “Hee, ik ken jou. Jij bent Joseph.”

Ik: “Ja, dat klopt. Maar ik ben in het nadeel; sorry maar ik heb geen idee wie jij bent en hoe je me kent.”

Plotsklaps en zonder één woord draaide ze haar gezicht van me weg en greep in haar binnenzak. Ze haalde daar een telefoon uit en liep ermee weg, al pratend. Het gesprek duurde best lang dus ging ik terug naar mijn werkplek. Daarbij liep ik langs haar af en ze was nog altijd aan het bellen, recht voor de deur van mijn kantoor.

Even later liep ze weg, zonder één woord in mijn richting. Geen “sorry, dit was even belangrijk” of “excuus, ik moest dit telefoontje even opnemen”. NIETS van dat alles.

Ik heb nog altijd geen idee wie dit hoogst onfatsoenlijke mens was en eerlijk gezegd boeit het me ook voor geen meter meer. Dit soort mensen wil ik niet eens kennen.

Is die telefoon zo belangrijk? Dat je een real life gesprek, zonder enige aankondiging, afbreekt en weg loopt? En als het dan inderdaad zo belangrijk is dan kun je nog even de moeite nemen erop terug te komen. Even je gesprek afronden.

Bah, geen PHONEFATSOEN.

Deze week was het bij Kassa van de Vara aan de orde: Fraude en mis-bruik van betaalmiddelen. Interessant om de discussie hieromtrent te volgen.

Aan tafel Michel van Eeten, specialist op gebied van Internet-veiligheid en verbonden aan de TU te Delft, Gijs Boudewijn namens de Nederlandse Vereniging van Banken en Sandra de Jong namens de Consumentenbond.

De banken hebben, in samen-werking met de consumenten-bond, de “Uniforme Veiligheids-regels Particulieren” ontworpen. In grote lijnen 5 regels waaraan de cliënten zich dienen te houden.

Op het eerste oog niks mis mee. Alle banken hanteren nu dezelfde regels en als de consumenten-bond hiermee heeft ingestemd zal het toch wel in orde zijn, zou je denken.

Er zit echter een adder onder het gras volgens Michel van Eeten: de banken hanteren deze regels nu als VOORWAARDEN en dat zou wel eens een negatief effect kunnen hebben op de bescherming van de burger. In juridische taal betekent het dat de banken, met deze adviezen in de hand, de bewijslast gaan omdraaien en dat kan nooit de bedoeling zijn.

De wet bepaalt dat de bank aansprakelijk is voor fraude en misbruik van elektronische betaalmiddelen, tenzij de klant grof nalatig handelt. Hieruit volgt dat de bank dus garant moet staan en eventueel ontvreemd geld moet retourneren TENZIJ de bank grove nalatigheid aantoont. De bewijslast ligt dus bij de bank.

MIJN interpretatie van de wet is dus simpel: als er geld verdwijnt van mijn rekening dan vergoed de bank dat direct PUNT. Als ze het daarmee niet eens zijn dan kunnen ze, NADAT ze het ontvreemde geld hebben terug gestort, de gang naar de rechter maken met de bewijslast van MIJN GROVE NALATIGHEID.

Het kan niet zo zijn dat banken met dit documentje in de hand verantwoordelijkheid gaan afwijzen en dat vervolgens de cliënt de gang naar de rechter moet maken om zijn wettelijke claim te behalen. Dat is dus het klassieke “omdraaien van de bewijslast” en dit betekent dat de bescherming van de burger die de wetgever heeft bedoeld de nek om gedraaid wordt.

Ik vraag me ook af waarom de consumentenbond niet alleen hiermee akkoord is gegaan maar zelfs op TV, hand-in-hand met de banken, dit verdedigd.

Goed opletten of Sandra de Jong in de komende weken geen grote uitgaven doet, of draaf ik dan door?

Dan eens kijken naar de inhoud van dit documentje: op zich best een leuk advies dat iedereen zou moeten lezen! Maar een basis voor een juridische procedure is het nauwelijks. Zeker niet als overtreding van deze regeltjes als GROF NALATIG wordt betiteld.

Ik ben dagelijks beroepshalve met computerbeveiliging bezig maar ik ben bang dat ik met deze regeltjes ook niet geheel vrijuit kan gaan. Maar wie wel? Heeft u nooit uw pincode aan uw vrouw gegeven? Heeft u de laatste beveiligings-update op uw tablet staan? Heeft u gegarandeerd alle software op uw PC legaal geïnstalleerd?

Het lijkt erop dat de banken deze weer eens prima geregeld hebben. Hoe was het ook weer? Winsten privatiseren en verliezen nationaliseren?

Maar hoe kan het zijn dat de consumentenbond hier achter staat en zelfs promoot?

(vervolg van “Een Nederlander behoort de wet te kennen“.)

Op 8 november jl. kreeg ik (eindelijk) een telefoontje van de Gemeente Helmond: Ze nodigde me uit voor een hoorzitting. Gelukkig wordt dit later nog even per E-mail bevestigd: “Zoals afgesproken in ons telefoongesprek van zojuist bevestig ik hierbij de afspraak voor een hoorzitting op maandag 18 november, aanvang 15.00 uur.” (knip & plak).

Je moet hierbij weten dat ik deze klacht omtrent het GBA al op 22 augustus 2012 heb ingediend. Op 14 juni 2013 en op 16 september heb ik herinneringen gestuurd omtrent deze klacht. Ik stuur al enige tijd aan op een hoorzitting van de Klachtencommissie omdat men in de informele fase niets WIL.

Keurig op tijd stond ik bij de balie van het oude gemeentehuis te Helmond. Dat was de plek waar afgesproken was maar de receptioniste wist van NIETS. Toen ik een hoorzitting van de klachtencommissie noemde was ze ervan overtuigd dat ik verkeerd zat. Ze stuurde me naar de stadswinkel, een eindje verderop in de stad. Ik bleef vasthoudend en vertelde dat ik toch echt HIER uitgenodigd was. Na 10 minuten discussie, het was inmiddels 7 minuten over 3, kwam er een dame aan de balie die me op kwam halen. Een korte felle discussie tussen de receptioniste en deze dame liet weinig te raden over: er werd rang getrokken en over en weer vielen verwijten.

Een minuutje later liep ik een ruim kantoor binnen. Een dame die zich voorstelde als Lenie Thijs, Directeur Dienst Samenleving & Economie, vroeg me om plaats te nemen aan haar spreektafel. Toen ik vroeg of dit het idee van een hoorzitting was antwoorde ze dat ze me inderdaad even wilde horen.

Daar zat ik dan; pleitnotities in 5voud voor mijn neus en volledig verbouwereerd. Nogmaals vroeg ik of dit de hoorzitting van de  klachtencommissie was. Zij antwoorde dat zij me wilde spreken om te kijken of een en ander op te lossen was. Toen drong het tot me door: niks klachtencommissie maar gewoon weer een ander bureau in de ambtelijke molen. Ik sprak mijn ongenoegen uit en verwees op geïrriteerde toon naar “Der Process” van Kafka. Ze leek het niet te begrijpen en ging door in haar rol als zeer vriendelijke doch uitermate irritante behulpzame overheidsklerk.

Pragmatisch als ik ben en omdat ik er toch was legde ik het gehele verhaal nog eens uit. Daarbij onderbrak ze me meermaals op een wijze die niet alleen onfatsoenlijk was maar tevens blijk gaf van haar onkunde en onbegrip. Ik hou me echter bij mijn notities en laat me niet van het stuk brengen. Tot 3 maal toe zeg ik”: “daar komen we …, geduld a.u.b..”.

Nadat ik mijn verhaal had gedaan vertelde mevrouw Thijs me dat ze er “serieus” naar ging kijken en er op terug zou komen. Ik vroeg haar vriendelijk doch dringend wanneer ze een antwoord dacht te hebben en tot mijn stomme verbazing antwoorde ze dat ze 6 weken had om een antwoord te geven op een klacht en dat ze zou proberen binnen deze periode hierop terug te komen. Op dit moment werd ik heel boos. Ik legde haar uit dat de Gemeente Helmond 6 weken heeft voor de afhandeling van een klacht die inmiddels al 15 maanden loopt. Dat niet elk station of bureau waar ik langs word gestuurd die 6 weken kan claimen. Haar antwoord was, zo mogelijk, nog verbazender: “Mijnheer, ik krijg dit nu op mijn bureau en u zult begrijpen dat ik mijn werk zorgvuldig wil doen. Dat anderen dit niet juist hebben behandeld kunt u mij niet aanrekenen. Zo werkt dit nu eenmaal“.

Wederom loop ik tegen deze werkelijk stompzinnige uitspraken aan. Binnen de overheid geeft men elkaar de schuld en neemt men geen enkele verantwoordelijkheid. Zelfs niet als je directeur bent van een dienst en de ambtenaren zeer duidelijk onder je verantwoordelijkheid vallen.

Dat is ook de hele issue van deze kwestie: we zijn er al lang uit dat er een oplossing is en dat deze ook toegepast kan worden. Maar i.p.v. pragmatisch zoeken naar mogelijkheden voor een oplossing zoekt men steeds naar regeltjes en wetjes die aantonen dat het niet hun probleem is. Als ik daar op antwoord dat het de plicht is van de overheid om haar burgers te administreren en dat DIT de basis moet zijn waarin men naar oplossingen moet zoeken wuift men dat gewoon weg. Zelfs als ik vraag wie zijn probleem het dan wel is, antwoord men steevast: “dat weet ik niet maar in ieder geval niet het mijne/onze.”.

Helmi Martens, Juridisch specialist (zoals ze haarzelf noemt op internet en onderaan de brief) van de Gemeente Helmond stuurt me enkele pagina’s aan artikeltjes die volgens haar duidelijk weergeven dat het niet het probleem is van de Gemeente Helmond.

In de laatste alinea van haar advies stelt ze: “Ik heb hem uitdrukkelijk aangeraden een correctieverzoek in te dienen omdat hij daarmee een inhoudelijke discussie kan uitlokken.”(knip & plak). Dit is pas werkelijk kafkaësk. Een ambtenaar die na 15 maanden zegt dat je naar een andere deur moet. Of hebben ze de verkeerde deur voor me geopend toen ik precies dit vroeg?

Ik besluit met de woorden van Kafka: “De deur is er omdat jij er staat.”.