Een vraag die ik me al een tijd stel is: wanneer start een procedure bij de rechtbank? Na vele procedures is die vraag namelijk nog steeds niet geheel duidelijk. Ik ging er vanuit dat de procedure start bij de dagvaarding. Een deurwaarder betekent een dagvaarding en daarin staat dat jij verwacht wordt te verschijnen voor de rechtbank. Je mag meestal schriftelijk verweer voeren maar er wordt duidelijk gesteld dat, indien je niet verschijnt of verweer voert, de rechter je bij verstek kan veroordelen en dat gebeurd dan ook nagenoeg altijd. De dagvaarding lijkt dus een “point-of-no-return” en het begin van de procedure. Het heeft de schijn van de start van de officiële procedure.
Ik ben er echter al meermaals achter gekomen dat dit echter niet waar is. De eiser heeft namelijk nog tal van mogelijkheden. Zo kan de eiser tot op de dag van de zitting de procedure gewoon intrekken. Voor de rechtbank heeft de procedure dan gewoon nooit bestaan.
Het is zelfs zo dat de eiser feitelijk de dagvaarding 1 dag voor de zitting moet aanleveren bij de rechtbank. Doet hij dat niet dan is er gewoonweg géén procedure ondanks dat jij al weken geleden gedagvaard bent.
Het kan zomaar voorkomen dat je een vrije dag opgenomen hebt en in je nette pak bij de rechtbank verschijnt en de griffie je gewoon mede deelt dat deze zaak niet ingebracht is en dus niet plaats vind. Maar ik heb toch een dagvaarding? Tja, wij niet dus bestaat de zaak niet …
Stel dat je een advocaat hebt ingeschakeld om je te verdedigen: geen procedure betekent geen kosten-veroordeling dus die advocaat moet je mooi zelf betalen. Of je steekt er behoorlijk wat werk in en zorgt dat je verweer op tijd bij de rechtbank aanwezig is.
Ik heb het zelfs al meegemaakt dat eiser de zaak introk na het lezen van de Conclusie van Antwoord. Ondanks dat je dan weliswaar de vordering en de deurwaarderskosten uiteraard niet hoeft te betalen komt er ook nimmer een vergoeding voor jouw verweer of zelfs jouw advocaat.
Maar het kan nog akeliger: Volgens de wet moet de eiser bewijs van zijn vordering leveren. Dit wordt echter door de rechtbank nauwelijks gecontroleerd. Een zelf aangemaakte factuur, soms zelfs geantedateerd, zonder enig bewijs van verzending of ontvangst, wordt meestal door de rechtbank aangenomen als “bewijs“. Ook wordt er zelden gecontroleerd of geleverd is wat gefactureerd is.
Vaak wordt het toegewezen omdat het “niet weersproken” zou zijn door gedaagde. De rechtbank leest domweg over de woorden in de Conclusie van Antwoord: “Gedaagde ontkent al hetgeen namens eiseres in de dagvaarding wordt gesteld, voor zover zij het hierna niet gaaf en uitdrukkelijk erkent.” ondanks dat dit tijdens Repliek ook altijd wordt opgemerkt door eiser en het dan wel wordt aanvaard.
Tot slot is de juridische bijstand, vooral onder Opstelten/Teeven, zodanig uitgehold dat een advocaat dikwijls totaal onbetaalbaar is. Ik heb zaken meegemaakt in de praktijk dat mensen bij het winnen van een procedure over enkele honderden euro’s nog steeds enkele duizenden euro’s aan advocaatkosten moeten betalen. De vergoeding die de rechtbank namelijk toewijst voor jouw verdediging is bij lange na niet toereikend. Plat gezegd: Daar doet geen advocaat het voor …
Een oude vriend en advocaat zei zo’n 40 jaar geleden al tegen me: “Er is in Nederland geen recht. Er is alleen maar geld en geen geld en zonder geld trek je aan het kortste eind.“.
En elke keer als de bobo’s in de Tweede Kamer het hebben over de “RECHTSTAAT” moet ik weer lachen, maar niet van plezier.
