Ik moest even stevig slikken. Het raakte me veel harder dan ik verwacht had. Gisteren kwam de mailing binnen van Robert. Ik volgde hem, al jaren. De laatste tijd miste ik hem een beetje. Ik hou toch meer van bewegend beeld en lezen. Niet van podcasts met alleen geluid. Ik had een klein beetje het idee dat we contact verloren. Een gevoel, een vreemd gevoel, want we kenden elkaar niet persoonlijk. Ik luisterde altijd naar hem en schreef regelmatig over hem. Hij had invloed op me, hij inspireerde me. Ja, hij was een held voor me.
Omdat hij het hele omroepbestel en de commerciële zenders door en door kende zag hij als een van de eersten de kentering. De volledige ommezwaai. Overheden en politici logen ons al jaren voor maar er waren nog altijd integere onderzoeksjournalisten en kritisch programma’s die hier en daar het een en ander blootlegden. Er waren programmamakers die hun titel “controleur van de macht” eer aan deden. Ergens tussen 2010 en 2020, grof geschat, is dat veranderd. De media werd een verlengstuk van de macht, de roeptoeter van het Kabinet en de EU.
Voor mij was het meest duidelijke voorbeeld Zembla, ooit een prima staaltje onderzoeks-journalistiek. Mede dankzij hun uitzending kwam de “plandemie” in 2009 nooit van de grond. Het was te doorzichtig. De WHO wijzigde definities, Ab Osterhaus “adviseerde” maar was blij met een kindje in Nederland met de Mexicaanse griep. De eurotekens stonden in zijn ogen. Het was allemaal een grote scam, een hoax. Het bleek een van de mildste griepjaren van deze eeuw te worden. Zembla had deze lay-out in 2020 zo over de cojona-plandemie kunnen leggen.
Het paste allemaal precies. Er was tenslotte niets veranderd in die 10 jaar. Maar Zembla deed het niet. Zembla was stil. Ook Argos en Nieuwsuur waren doodstil. Geen kritiek, geen onderzoeksjournalistiek, niks.
Ik had een onderbuikgevoel maar kon het niet duiden. 2 zaken gaven me de inzichten die ik toen nodig had: Pieter Klok en Robert Jensen. Zelf ging ik speuren en kwam veel tegen: David Icke bij London Real, Dr. Andrew Kaufman, Dr. Judy Mikovits en de sponsoring door Bil Gates van het RIVM. Maar ook de propaganda in de media en Netflix. Maar wat me werkelijk overtuigde was de onverklaarbare tegenwerking, in de media, op Social Media, zelfs Google. Alles was heel onwerkelijk. Als een gigantische kudde schapen werden we een kant op gedreven door wolven. Wie een andere richting in liep werd gebeten of zelfs opgevreten.
Maar meerdere keren per week was daar Robert Jensen, eerst op YouTube maar hij doorzag al heel snel dat hij een eigen platform nodig had. Jensen.nl was een logisch gevolg en werd voor mij en velen met mij een toevluchtsoord, weg van de leugens, weg van de gefabriceerde pseudo-realiteit. Robert legde elke aflevering weer zaken bloot. Telkens kwam hij met antwoorden op de vragen die wij niet beantwoord konden krijgen. Vrijwel altijd met linkjes naar officiële websites en/of documenten. Het hele narratief stortte in elkaar, de leugens werden ontmaskerd, de propaganda doorzichtig. Ik keek elke aflevering. Ik keek er naar uit.
Zijn benamingen (bruikbare idioten) werden legendarisch, zijn typetjes beroemd (Oh Hans!). Iedereen herinnert zich Petra en haar uitspraak “Ik proefde mijn taart niet meer” als toppunt van de lachwekkende plandemie. Sommige woorden (klimaatoptimist) verdienen een plek in de Dikke Van Dale.
Op mijn WIE pagina schrijf ik over mezelf “Ik ben geen generaal in een veilige tent, maar een frontsoldaat die zelf in de vuurlinie staat.“. Robert was beide. Een charismatisch leider die zelf met zijn voeten in de modder stond; of moet ik zeggen in de stront? Niet boven ons maar tussen ons. Geen blad voor de mond maar ventileren wat je denkt, delen wat je gevonden hebt en wat je concludeert. Terwijl familie en vriendenkring onder zware druk kwamen en je twijfels je soms overmande was daar Robert. We vonden steun. Nee, we zijn niet gek aan het worden maar de wereld om ons heen heeft zijn gezond verstand verloren.
Ik mis hem nu al maar ik kan nog wat podcasts inhalen. Podcasts die me eerder niet lokten. Ik wil iemand in de ogen kijken. Maar het licht in de ogen van Robert is uit, voor altijd. Zijn stem is wat over is. Daarmee zal ik het de komende dagen moeten doen. Maar ik zie zijn ogen als ik naar hem luister; ik zie zijn bevlogenheid, zijn oprechtheid en zijn ervaren wijze van brengen. Robert is niet meer maar leeft voort in mijn herinnering. Ik heb veel van hem geleerd en zal hem nog vaak citeren. Ik hield van hem.
