Het onderwerp van Joodse betrokkenheid bij de Atlantische slavenhandel blijft een omstreden en vaak vermeden onderwerp binnen de academische gemeenschap. De vermelding van deze kwestie kan beschuldigingen van antisemitisme uitlokken, waardoor een aanzienlijke barrière ontstaat voor open en objectief historisch onderzoek. Dit artikel probeert dit probleem aan te pakken door een uitgebreid onderzoek te presenteren naar de Joodse deelname aan de trans-Atlantische slavenhandel, voornamelijk gebaseerd op wetenschappelijke bronnen geschreven door Joodse historici en academici.

Noord-Amerika

Rhode Island

Rhode Island was ongetwijfeld het centrum van de trans-Atlantische slavenhandel, met meer slaven per hoofd van de bevolking dan welke andere staat in New England dan ook. De Joodse gemeenschap van Newport gaat terug tot 1658, met een andere instroom die in 1694 aankomt aan boord van een schip met “een aantal Joodse families van rijkdom en respectabiliteit aan boord” 1 die zich daar vestigden, vermoedelijk van het Joodse fort van Curaçao.2

Twee Joodse personen, Aaron Lopez en zijn partner, Jacob Rodriguez Rivera, bezaten het meest succesvolle slavenbedrijf in de staat. Ze waren van Sefardische oorsprong.3 Alle 22 Newport-distilleerderijen die de driehoeksslavenhandel bedienden, waren Joods eigendom.4 Zelfs de synagoge in Newport, Rhode Island, werd gebouwd door Afrikaanse slaven.5 Bijna alle Joden in Newport “hadden neger binnenlandse slaven…. de Census van 1774 toont slechts twee Newport Joodse families zonder slaven.” 6

New York

Joodse kooplieden in New York verhandelden grotendeels landbouwproducten voor rum, slaven en vervaardigde goederen.7 Ze hielden zich bezig met handel met mede-joden in Barbados, Curaçao, Saint Thomas, Suriname en Jamaica, die de belangrijkste handelsverbindingen van New York waren buiten Engeland. Met name waren Joodse gemeenschappen al in deze havens gevestigd, waardoor Joodse zakenlieden in New York een aanzienlijk voordeel kregen in de West-Indische handel ten opzichte van hun concurrenten.8 De Joodse historicus Peter Wiernik beweerde direct dat deze handel “voornamelijk in handen was van Joden”.9

Stanley Feldstein beschrijft iets soortgelijks:

“Amerika’s Joodse kooplieden, met behulp van hun religie-commerciële connecties, genoten een concurrentievoordeel ten opzichte van veel niet-joden die zich bezighouden met diezelfde lucratieve interkoloniale handel. Aangezien de West-Indische handel een noodzaak was voor de Amerikaanse economie en aangezien deze handel in verschillende mate werd gecontroleerd door Joodse handelshuizen, was het Amerikaanse Jodendom invloedrijk in de commerciële bestemming van het Britse overzeese rijk.” 10

In 1717 en 1721 arriveerden twee schepen, de “Kroon” en de “New York Postillion”, die eigendom waren van de Joodse zakenman Nathan Simson, in de noordelijke haven met in totaal 217 slaven. Deze zendingen kwamen rechtstreeks van de Afrikaanse kust en werden gemarkeerd als “twee van de grootste slavenladingen die in de eerste helft van de achttiende eeuw naar New York werden gebracht”.11

Bij verschillende gelegenheden werden Joodse kooplieden in New York schuldig bevonden aan het verkopen van verstandelijk gestoorde en ongezonde slaven waarvan ze ten onrechte hadden beweerd dat ze fit en gezond waren.12 In 1741 werden slaven die eigendom waren van de familie Gomez, vaak beschreven als de “hoofden van de Joodse gemeenschap”,13 betrokken bij een vermoedelijke oproer en opstand.14

Sampson Simson, erkend als een van de leidende figuren in de New York Chamber of Commerce en een belangrijke bijdrager aan de grondwet, was de meest prominente Joodse handelaar in New York tussen 1757-1773. Hij bezat verschillende schepen die betrokken waren bij de handel met zowel Oost- als West-Indië.15

Categorie: Virginia

Talrijke Joden emigreerden naar Virginia en geïntegreerd in de plantage-economie. Elias Legardo arriveerde op het schip “Abigail” in 1621, terwijl Joseph Mosse en Rebecca Isaacke in 1624 op de “Elizabeth” aankwamen. Manuel Rodrigues bezat een plantage in Lancaster County door 1652, en David Da Costa exporteerde tabak van zijn plantage door 1658,1616

De twee eerder genoemde schepen, “Abigail” en “Elizabeth” behoren tot de meest bekende slavenschepen. Het volgende beeld wordt gewonnen uit de vierdelige serie met de titel “ Documents Illustrative of the History of the Slave Trade to America” door historicus Elizabeth Donnan, en het documenteert de Joodse schepen die een belangrijke rol speelden in de Atlantische slavenhandel:

De oprichters van Richmond’s Joodse gemeenschap omvatten prominente individuen zoals Samuel Myers, Solomon Jacobs, Israël en Jacob I. Cohen, Jacob Modecai, Joseph Marx en Manuel Juda, die allemaal slavenhouders waren.17 In het postrevolutionaire tijdperk had Richmond een bevolking van 2.000, met de helft slaven.18 Tegen 1788 vormden Joden 17% van de “witte bevolking”, en alle op één Joodse huishouden na bezat “een huisknecht (een slaaf); een van hen had er drie.” 19 Historicus Myron Berman bevestigt in zijn boek “Richmond’s Jodendom 1769-1976” dat “De meeste Joden van Richmond in het begin van de 19e eeuw slaven bezaten.” 20

Zuid-Carolina

In 1826 bedroeg de totale waarde van slaven in het Zuiden ongeveer 300 miljoen dollar, met ongeveer een vijfde van de inwoners van South Carolina. De vraag naar slaven was zo aanzienlijk toegenomen dat tegen 1860 de waarde van een slaaf zeven tot tien keer hoger was dan aan het einde van de Revolutionaire Oorlog.21 Charleston, South Carolina, was de thuisbasis van “de meest gecultiveerde en rijkste Joodse gemeenschap in Amerika”. 22 De Joodse gemeenschap in Charleston bloeide aanvankelijk als gevolg van een bloeiende zaak van slaven. Deze stad was ooit een van de grote centra van de Joodse handel, die pas na de emancipatie van slaven een daling zag.23

Georgia

In 1733 arriveerde een groep Joodse immigranten in Georgië vanuit Londen toen landsubsidies werden verdeeld.24 Georgië was de eerste kolonie die expliciet slavernij verbood, een beleid dat de nederzetting aanzienlijk beïnvloedde. Net als het Caribisch gebied vonden de kolonisten al snel dat ze hun levensonderhoud niet konden volhouden zonder zwarte slaven,25 en ze vroegen de Engelse trustees om “het recht om negerarbeid te gebruiken”. Met Joden die nu meer dan een derde van de bevolking uitmaken, vroegen ze toestemming aan de heidense kolonisten om de petitie te mogen ondertekenen. De heidenen weigerden echter, waarin stond dat het niet gepast was dat Joden zich bij hen aansloten. De weigering van de trustees om het verzoekschrift te verlenen leidde tot een massale uittocht uit de kolonie.26

Vanwege het slavenverbod bleven slechts drie Joodse families in 1740.27 in Georgië27, ze vertrokken, zoals opgemerkt door Jacob Rader Marcus, “om dezelfde redenen die de anderen deden: de slavernij van de neger was verboden en het drankverkeer was verboden.” 28 De graaf van Egmont documenteerde in zijn dagboek van 1741 dat alle Joden uit Savanna, Georgië, verdwenen waren.29

In oktober 1741 meldde het “Trustees’ Journal” dat:

“Er zijn verschillende berichten dat er eindelijk negers waren toegestaan in de Kolonie, waarop de Joden en … anderen zich voorbereidden om terug te keren naar de Kolonie.” 30

Pas in 1749, met de “modelkolonie…uit elkaar vallen”, stond de trustees zowel slavernij als het gebruik van harde drank toe,31 wat leidde tot een aanzienlijke economische opleving.32 Tegen 1771 vormden zwarte slaven de helft van de 30.000 inwoners van Georgië.33

Verenigde Staten

In 1860 was de piek van de slavernij, de totale vrije bevolking van de Verenigde Staten en haar grondgebied 27.489.561. Een totaal van 393.975 mensen bezaten 3.953.760 slaven.34 35 35Dat is slechts 1,4% van de totale bevolking die slaven bezat. 40% van de Joden in de VS bezat slaven.36 Andere bronnen hebben het VEEL hoger (60%+). Er waren 200.000 Joden in de VS in 1860,37 3740% van 200.000 = 80.000. Dus ongeveer 80.000 Joden bezaten slaven. 393.975 – 80.000 = 313.975 niet-Joden bezaten slaven.

Dus op zijn minst was meer dan 20% van alle Amerikaanse slavenhouders Joden, ondanks dat ze op dat moment statistisch onbeduidend 0,7% van de bevolking waren. Het werkelijke percentage was waarschijnlijk veel hoger.

Zuid-Amerika & Caribisch gebied

Brazilië

Portugese Joden landden in 1503 in Brazilië, onder leiding van de ontdekkingsreizigers Fernando de Norohha en Gaspar da Gama, die een bijna-monopolie op nederzetting in het gebied van de Portugese koning hadden veiliggesteld. Door suikerriet, technische expertise en slaven met zich mee te brengen, veranderden ze Brazilië snel in het ‘belangrijkste gebied van de suikerproductie ter wereld’. Deze industrie werd zo vitaal dat sommige geleerden beweren dat het voortbestaan van Portugal als onafhankelijke natie afhankelijk was van de Braziliaanse suikerhandel.38

Veel van degenen die als zondaars werden veroordeeld, zochten hun toevlucht in het open bereik van Brazilië,39 terwijl de Joodse kolonisten snel het commerciële potentieel van de regio erkenden, waarbij tot 200 nederzettingen langs de Braziliaanse kustlijn werden gevestigd tijdens de 16e eeuw.40 Joden werden al snel de dominante klasse met een aanzienlijk aantal van de rijkste handelaren van Brazilië die tot de Joodse gemeenschap behoorden.41 De Joodse suikerplantenbakken bloeiden op enorme plantages, vertrouwden sterk op inheemse Indiase arbeid en geïmporteerde slaven.42 Door

Brazilië was de grootste bestemming voor tot slaaf gemaakte Afrikanen en ontving ongeveer 40% van het totale aantal Afrikanen dat werd vervoerd tijdens de trans-Atlantische slavenhandel. Joodse geleerde Dr. Arnold Wiznitzer beschreef de vroege Joodse aanwezigheid daar:

“Naast hun belangrijke positie in de suikerindustrie en in de belastinglandbouw, domineerden ze de slavenhandel… De kopers die op de veilingen verschenen waren bijna altijd Joden, en vanwege dit gebrek aan concurrenten konden ze slaven kopen tegen lage prijzen”.44

Rabbi Marc Lee Raphael, een gerespecteerde Amerikaanse Joodse historicus en universiteitsprofessor in de Joodse studies, schreef in zijn “Joden en jodendom in de Verenigde Staten: een documentaire geschiedenis” boek:

“De statuten van de Recife- en Mauricia-gemeenten (1648) omvatten een imposta (Joodse belasting) van vijf soldo’s voor elke negerslaaf die een Braziliaanse Jood kocht van de West-Indische Compagnie. Slavenveilingen werden uitgesteld als ze op een Joodse feestdag vielen. Op Curaçao in de zeventiende eeuw, evenals in de Britse koloniën van Barbados en Jamaica in de achttiende eeuw, speelden Joodse kooplieden een grote rol in de slavenhandel. In feite domineerden in alle Amerikaanse koloniën, of het nu Frans (Martinique), Britse of Nederlandse, Joodse kooplieden vaak werden. 45

De economische activiteiten van de Joden, vooral in het Nederlandse Brazilië, betroffen het gehele scala van alle economische activiteiten van het koloniale tijdperk. De Sefardim waren belastingboeren, landbouwkundigen en plantage-eigenaren. De Ashkenazim namen deel aan de commerciële velden. Zesenzestig christelijke kooplieden klaagden bij de Estates-General in 1641 dat de Joden de suikerhandel controleerden en alle beste posities gaven aan hun pas aangekomen mede-religionisten. Joden bezaten enkele van de beste plantages in de riviervallei van Pernambuco. Eigenaren van suikerplantages en molens stonden bekend als “Senhores de .engenho”.46

In “Voyage of Francis Pyrard” keert de auteur in 1611 terug naar Portugal vanuit Bahia en beschrijft een medepassagier:

“De Jood had meer dan 100.000 kronen aan koopwaar, het grootste deel van zijn eigen; de rest in zijn zorg gesteld door de belangrijkste koopman en anderen. Er was ook een andere Jood aan boord zo rijk als hij, en vier of vijf andere Joodse kooplieden. De winsten die ze maken na negen of tien jaar in die landen te zijn geweest, zijn wonderbaar, want ze komen allemaal rijk terug; veel van deze nieuwe christenen, Joods van ras, maar gedoopt zijnde 60, 80 of zelfs 100 duizend kronen waard…” 47

Deze “nieuwe christenen, Joden door ras” waren de zogenaamde “Marranos”, die crypto-Joden waren die met geweld tot het christendom waren bekeerd, maar die zich in het geheim in de synagoge bleven ontmoeten, feestdagen vieren en de Joodse sabbat in acht namen. De Marranos werden ook wel conversos (de bekeerde), neofiti (de neofieten) of “Nieuwe Christenen” genoemd.

Joods historicus Dr. Cecil Roth schreef dat de slavenopstanden in delen van Zuid-Amerika “voor een groot deel gericht waren tegen [Joden], als zijnde de grootste slavenhouders van de regio”.48 De Joden werden in 1654 uit Brazilië verdreven, toen de Portugezen de controle over de Nederlandse kolonie Pernambuco terugwonnen.

Curaçao

In 1634 werd Curaçao, een Zuid-Caraïbisch eiland, verkend en vervolgens veroverd door een expeditie van de Nederlandse West-Indische Compagnie, waaronder Samuel Coheno, een Joodse tolk. Coheno werd later de eerste gouverneur van het eiland, en Curaçao verdiende de onderscheiding om te worden aangeduid als “de moeder van de Amerikaanse Joodse gemeenschappen”. 49 Curaçao is ook opmerkelijk omdat het de thuisbasis is van de oudste actieve Joodse gemeente in Amerika, opgericht in 1651. De synagoge van het eiland, voltooid in 1732 op de plaats van een eerdere, blijft de oudste continu gebruikte synagoge in Amerika. In deze periode overtroffen Sefardische Joden op Curaçao en Suriname de Nederlandse kolonisten.50 51

Joodse geleerden Isaac en Susan Emmanuel meldden dat op Curaçao, dat een belangrijk slavenhandelsdepot was, “de scheepvaartindustrie voornamelijk een Joodse onderneming was”.52 Joodse slavenondernemers speelden een cruciale rol als tussenpersonen, waarbij het transport van tot slaaf gemaakte mensen van Curaçao naar Spaanse Amerikaanse havens werd beheerd. Deze betrokkenheid was een natuurlijke uitbreiding van hun economische activiteiten, aangezien Joodse kolonisten ongeveer 80 procent van de plantages op Curaçao bezaten.53

Jonathan Schorsch, een universiteitsprofessor van het Jewish Studies Program in Berlijn, schreef in zijn beroemde “Joden en zwarten in de vroegmoderne wereld” boek:

“Joodse kooplieden bezaten routinematig enorme aantallen slaven tijdelijk voordat ze ze verkochten.” 54

Barbados

Een vergelijkbare situatie als die waargenomen op Curaçao was ook aanwezig op het eiland Barbados. De Engelsen vestigden voor het eerst een aanwezigheid op het eiland Barbados in 1625. Ongeveer twintig jaar later begon een aanzienlijk aantal Joodse kolonisten het eiland te bewonen, met een gestage immigratie daarna als gevolg van regionale politieke gebeurtenissen.55 Algemeen wordt aangenomen dat Joodse kolonisten tot de vroegste kolonisten en pioniers van de suikerteelt in het Caribisch gebied behoorden.56 Waar suikerplantages werden opgericht, werd het gebruik van tot slaaf gemaakte arbeid overheersend, en Joodse kooplieden speelden een dominante rol op deze markt.

“Met de hulp van het Nederlandse en Sefardische Joodse kapitaal en krediet werd Barbados het eerste Britse bezit in het Caribisch gebied dat op grote schaal suiker verbouwde, en in de jaren 1640 begon de economie te worden gebaseerd op plantageproductie en slavenarbeid.” 57

Vooral Barbados was een hub voor uitgebreide illegale handel en smokkel. Volgens een onderzoek van Stephen Fortune:

“Tussen 1660 en 1668, toen de illegale handel van het eiland het minst werd beperkt en vrij vergeldend, werden Joodse handelaren prominenter in Barbados.” 58

In 1679 probeerden de burgers van Barbados de Joodse betrokkenheid bij de Afrikaanse slavenhandel te beperken. Op dat moment vormden Joden 22% van de bijna 20.000 blanke inwoners 59 terwijl de tot slaaf gemaakte bevolking 40.000,60 naderde Als reactie daarop nam de Barbadiaanse Vergadering een “Handeling aan die de Joden weerhield van handel met negers.” 61

Jamaica

Na hun uitzetting uit Brazilië in 1654 verhuisden veel Joodse kooplieden naar Jamaica, waar ze hun commerciële ondernemingen bleven uitbreiden.62 Hun handelsactiviteiten werden echter al snel een bron van zorg voor de Jamaicaanse regering. Deze spanning is duidelijk te zien in een brief in de archieven van het eiland, gedateerd 28 januari 1691, van de president en de Raad van Jamaica aan de Lords of Trade and Plantations, die deze zorgen benadrukt:

“De Joden eten ons en onze kinderen uit alle handel, de redenen om te naturaliseren dat ze niet in acht zijn genomen; want er is geen oog gehad voor hun bezinking en aanplant zoals de wet bedoeld en gericht was. We wilden niet dat ze in Port Royal, een plaats die bevolkt en sterk is zonder hen; en hoewel we vertelden dat het hele land voor hen openlag, hebben ze Port Royal hun Goshen gemaakt en zullen ze niets anders doen dan handel drijven. Wanneer de Vergadering hen zwaarder probeert te belasten dan christenen, die onderworpen zijn aan openbare taken waarvan zij zijn vrijgesteld, proberen zij deze door speciale gunsten te ontwijken. Dit is een groot en groeiend kwaad en als we niet van andere Koloniën waarschuwingen hadden gekregen dat we onze straten gevuld moesten zien en de schepen hier met hen overvol waren. Dit betekent dat we het brood van onze kinderen moeten nemen en aan Joden moeten geven.” 63

Categorie: Martinique

In 1655 richtte Benjamin D’Acosta de eerste grote plantage- en suikerraffinaderij in Martinique op nadat hij met 900 mede-Joden en 1.100 slaven uit Brazilië was gemigreerd.64 Volgens professor Jacob Rader Marcus “vluchtten deze Joodse kolonisten naar Martinique waar ze de suikerindustrie en de negerslaveneconomie die het creëerde, bevorderden.” 65 De familie DePas kreeg met name opmerkelijke aandacht van de Franse belastingdienst, die meldde dat de familie minstens tien landgoederen bestuurde, die elk honderden slaven en bedienden in dienst hadden.66 Tegen 1680 werd gedocumenteerd dat elk Joods huishouden in Martinique ten minste één slaaf bezat, waarbij sommige huishoudens er tien of meer bezaten. Onder deze, een huishouden bezat 21 slaven, terwijl een ander bezat maar liefst 30,6767

Nevis

De Joodse gemeenschap op het eiland Nevis, voornamelijk samengesteld uit Portugese Joden, was ook welvarend.68 Deze kolonisten arriveerden rond 1670, nadat ze Barbados hadden verlaten vanwege hoge belastingen.69 Volgens de volkstelling van 1707 waren alle Joodse inwoners op Nevis slavenhouders, waaronder prominente figuren zoals Abraham Bueno DeMezqueto (Mesquita) en Salomon Israël. De Joodse bevolking op Nevis begon af te nemen na de emancipatie van slaven in 1838, wat aanleiding was voor het vertrek van de meeste overgebleven Joodse inwoners.70

Santo Domingo

De opstand in Santo Domingo (Haïtiaanse Revolutie) zorgde ervoor dat veel kolonisten een permanent toevluchtsoord zochten in andere regio’s, waaronder Noord-Amerika. In 1793 werden Joodse families zoals de Moline gedwongen om Saint-Domingue te verlaten, met Afrikaanse gevangenen, gebrandmerkt met de Moline-naam, om te werken in Pennsylvania.71 De familie Gradis, die aanzienlijke grond bezat en een groot scheepvaartbedrijf op het eiland exploiteerde, werd ook getroffen door de omwenteling. Abraham Gradis bedacht zelfs een plan om de staat Louisiana te ontwikkelen met een toestroom van 10.000 slaven, hoewel dit plan nooit werd gerealiseerd. Ondanks de barre omstandigheden waaronder tot slaaf gemaakte Afrikanen werden vastgehouden, beeldde de Joodse historicus Jacob Marcus Joden af als de slachtoffers. Marcus klaagde dat anti-Joodse vooroordelen niet afwezig waren op Santo Domingo, zelfs niet onder de negers, nadat een slaaf een Joodse slur herhaalde die hij duidelijk van zijn heidense eigenaar had gehoord.72

Categorie: Suriname

Joodse kolonisten arriveerden tussen 1639 en 1654 in Suriname en brachten veel slaven met zich mee. Joseph Nunez de Fonseca, ook bekend als David Nassi, leidde de laatste instroom, richtte een synagoge op en bouwde een hele kolonie op basis van slavenarbeid.73 Hij vervaardigde een beetje “Joods thuisland” op een groot eiland in de Surinam-rivier, dat bekend kwam te staan als de “Savannah van de Joden”.74 Deze kolonisten verwierven snel enorme plantages die suiker, koffie, katoen en hout produceerden, met behulp van 75duizenden 76 Tegen mei 1667 wezen verslagen uit de regio Thorarica in Suriname op aanzienlijke Joodse grondbezittingen:

[Thorarica] bestond uit negen plantages voor het grootbrengen van suikerriet met 233 slaven, 55 suikerketels, 106 stuks vee en 28 man plus nog eens zes plantages met 181 slaven, 39 suikerketels en 66 dieren. Al deze plantages waren eigendom van achttien Portugese Joden.77

Tegen 1730 had Suriname zijn piek welvaart bereikt, met 400 plantages.78 Historische records van een 1707 slavenveiling in Suriname geven aan dat de tien grootste Joodse kopers goed waren voor meer dan 25 procent van het totale uitgegeven bedrag. Caribische Joden bezaten 115 plantages en speelden een belangrijke rol in de suikerexportindustrie, die alleen al in 1730 21.680.000 pond suiker naar de Europese en Nieuwe Wereldmarkten verscheepte. Verder waren Joodse kooplieden uit Newport en Charleston zwaar betrokken, waarbij 120 van de 128 slavenschepen die binnen een enkel jaar in Charleston aanmeerden, ondergetekend werden door Joden uit deze steden.79

Fragment uit Alexander Falconbridge’s 1788 Account of the Slave Trade:

“Wanneer de schepen in West-Indië aankomen, worden de slaven, zoals ik eerder heb waargenomen, door verschillende methoden afgevoerd. Over het algemeen worden ze gekocht door Joden, bij speculatie, tegen zo’n lage prijs als vijf of zes dollar per hoofd. Ik werd geïnformeerd door een mulatto-vrouw, dat ze een zieke slaaf kochten bij Grenada, bij speculatie, voor de kleine som van één dollar!” 80

Zelfs de Joodse Encyclopedie erkent dat Joden in de zeventiende eeuw de suikerindustrie monopoliseerden en dat katoenplantages in veel delen van het Zuiden volledig door Joden werden gecontroleerd.

Conclusie

Dit artikel is uitgebreid gebaseerd op het onderzoek dat wordt gepresenteerd in het uitstekende boek “ De geheime relatie tussen zwarten en joden: de joodse rol in de slavernij van de Afrikaanse ” door de natie van de islam. Bovendien biedt de natie van de islam “Joden verkopen zwarten: slavenverkoopreclame door Amerikaanse Joden” een aanzienlijke compilatie van historische advertenties van Amerikaanse kranten, waarbij de Joodse betrokkenheid bij het kopen, verkopen en eigendom van slaven wordt benadrukt. Lezers die geïnteresseerd zijn in het verder verkennen van dit onderwerp worden aangemoedigd om deze werken te lezen voor een dieper begrip.

Tot slot was de inspiratie voor dit artikel het uitstekende boek “ The Jewish Onslaught ” van Tony Martin, een academicus en professor die meerdere prijzen en onderscheidingen heeft ontvangen van de American Philosophical Society. Het boek legt de goed gedocumenteerde Joodse rol in de Atlantische slavenhandel bloot. In de onderstaande link vindt u een lezing van 2 uur door Tony Martin over de Joodse rol in de handel in Afrikaanse slaven:

Joodse Slavenhandel Van Afrikanen Historische Rekening Door Prof. Tony Martin

1. “De nederzetting van de Joden in Noord-Amerika” door Charles Patrick Daly p.80
2. “De Joden in Newport”, PAJHS, vol. 6 (1897)” door Max J. Kohler p.66
3. “Zonden van de vaders: een studie van de Atlantische slavenhandelaren, 1441-1807” door paus-Hennessy, Jakobus. pp.240-241
4. “Zion in America: The Jewish Experience from Colonial Times to the Present” door Henry Feingold p.41
5. “Bittersweet Encounter: The Afro-American and the American Jew” door Robert G. Weisbord en Arthur Benjamin Stein, blz.23-24
6. “Een schatting en analyse van de Joodse bevolking van de Verenigde Staten in 1790” door Ira Rosenwaike
7. “Sommige aspecten van de New York Jewish Merchant and Community, 1654-1820, PAJHS, vol. 66 (1976)” door Leo Hershkowitz pp.11,19
8. “De Joden in Amerika: Vier eeuwen van een ongemakkelijke ontmoeting: een geschiedenis (New York: Simon en Schuster, 1989)” door Arthur Hertzberg p.25
9. “De geschiedenis van de Joden in Amerika: van de periode van de ontdekking van de nieuwe wereld tot de huidige tijd” door Peter Wiernik p.52
10. “The Land That I Show You (New York: Anchor Press/Doubleday, 1978)” door Stanley Feldstein p.13
11. “Early American Jewry, Vol.1” (Philadelphia: Jewish Publication Society of America, 1951) door Jacob Rader Marcus blz.64-65
12. “De koloniale Amerikaanse Jood: 1492-1776, Vol.2” (Detroit: Wayne State University Press, 1970) door Jacob Rader Marcus p.795
13. “Joodse kooplieden in Koloniaal Amerika (New York: Behrman’s Jewish Book House, 1939)” door Miriam K. Freund p.34
14. “Fasen van het Joodse leven in New York voor 1800, PAJHS, vol. 2 (1894)” door Max J. Kohler p.84
15. “Joodse Handelaren in Koloniaal Amerika” (New York: Behrman’s Jewish Book House, 1939) door Miriam K. Freund p.36
16. “De Joden van Virginia van de Vroegste Tijd tot het einde van de achttiende eeuw, PAJHS, vol. 20 (1911)” door Leon Hühner p.88
17. “Richmond’s Jewry 1769-1976” door Myron Berman p.159
18. “Early American Jewry, Vol.2” (Philadelphia: Jewish Publication Society of America, 1951) door Jacob Rader Marcus p.188
19. “United States Jewry, 1776-1985, Volume 1” (Detroit: Wayne State University Press, 1989) door Jacob Rader Marcus p.211
20. “Richmond’s Jewry 1769-1976” door Myron Berman p.166
21. “De Joden van Charleston” (Philadelphia: Jewish Publication Society of America, 1950) door Charles Reznikoff en Uriah Z. Engelman p.276 briefje 22
22. “Historia Judaica, vol. 13” (oktober 1951) blz.160
23. “Essays in American Jewish History” (American Jewish Archives, KTAV Publishing House, 1975) door Jacob Rader Marcus p.275
24. “Joden van Georgië in Colonial Times, PAJHS, vol. 10 (1902)” door Leon Hühner p.66
25. “De nederzetting van de Joden in Georgië, PAJHS, vol. 1 (1893)” door Charles C. Jones blz.12
26. “De Joden van Georgië in de koloniale tijd, PAJHS, vol. 10 (1902)” door Leon Hühner pp.84-85
27. “Joden, Rechtvaardigheid en Jodendom” (New York: Doubleday and Company, 1969) door Robert St. John blz.60
28. “Memoires van Amerikaanse Joden 1775-1865, vol. 2” (New York: KTAV Publishing House, 1974) door Jacob Rader Marcus p.288
29. “Joodse kooplieden in de koloniale slavenhandel, PAJHS, vol.34 (1938)” door Edward D. Coleman p.285
30. “De Joden van Georgië in Colonial Times, PAJHS, vol. 10 (1902)” door Leon Hühner p.87
31. “De koloniale Amerikaanse Jood: 1492-1776, Vol.1” (Detroit: Wayne State University Press, 1970) door Jacob Rader Marcus p.366
32. “Memoires van Amerikaanse Joden 1775-1865, vol. 2” (New York: KTAV Publishing House, 1974) door Jacob Rader Marcus p.297
33. “Memoires van Amerikaanse Joden 1775-1865, vol. 2” (New York: KTAV Publishing House, 1974) door Jacob Rader Marcus p.324
34. http://www.civilwarhome.com/population1860.htm
35. https://www.civil-war.net/pages/1860 census.html
36. “Verenigde Staten Joden, 1776-1985, Volume 1” door Jacob Rader Marcus p.586
37. http://www.jewishvirtuallibrary.org/jewish-populatie-in-de-verenigde-staten-nationaal
38. “Review van Nederlanders in Brazilië, 1624-1654, door C.R. Boxer, PAJHS, vol. 47, (1957-58)” door Herbert I. Bloei p.115
39. “De geschiedenis van de Joden in Amerika: van de periode van de ontdekking van de nieuwe wereld tot de huidige tijd” door Peter Wiernik pp.29-30
40. “1732 en 1982 op Curaçao, AJHQ, vol. 72 (december 1982)” door Simeon J. Maslin blz.159
41. “De Joden en het moderne kapitalisme” door Werner Sombart p.32
42. “Aspecten van de Joodse Economische Geschiedenis” door Marcus Arkin p.199
43. ‘Aspecten van de Joodse economische geschiedenis’ van Marcus Arkin p.200
44. “Joden in het koloniale Brazilië” door Arnold Wiznitzer p.72-73
45. “Joden en jodendom in de Verenigde Staten: een documentaire geschiedenis” door Marc Lee Raphael p.14
46. “New World Jewry, 1493-1825, Requiem For The Forgotten” door Seymour B. Liebman p.145
47. “Fasen van het Joodse leven in New York voor 1800, PAJHS, vol. 2 (1894)” door Max J. Kohler blz.95
48. “Een geschiedenis van de Marranos” door Cecil Roth p.292
49. “New World Jewry, 1493-1825: Requiem for the Forgotten” door Seymour B. Liebman p.179 & “1732 en 1982 op Curaçao, AJHQ, vol. 72 (december 1982)” door Simeon J. Maslin p.160
50. “Caribbean Project: Joden, slavernij en het Nederlandse Caribisch gebied” door Hunter Wallace
51. “Het Caribisch gebied: een geschiedenis van de regio en haar volkeren” door Stephan Palmié en Francisco A. Scarano
52. “Geschiedenis van de Joden van de Nederlandse Antillen” door Isaac S. En Suzanne A. Emmanuel p.83
53. “Joden en jodendom in de Verenigde Staten: een documentaire geschiedenis” door Marc Lee Raphael p.24
54. “Joden en zwarten in de vroegmoderne wereld” door Jonathan Schorsch p.176
55. “Een overzicht van de Joodse kolonisten in Barbados in het jaar 1680” door Wilfred S. Samuel p.12
56. “Een geschiedenis van de Marranos” door Cecil Roth p.289
57. “Plantation Slavery in Barbados An Archaeological and Historical Investigation” (Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press, 1978), door James S. Handler en Frederick W. Lange blz.16
58. “Merchants and Jews: The Struggle for the British West Indian Caribbean, 1650-1750” (Gainesville: University Presses of Florida, 1984), door Stephen Alexander Fortune p.103
59. “De koloniale Amerikaanse Jood: 1492-1776, Vol.1” door Jacob Rader Marcus p.101
60. “De geschiedenis van de Joden in Amerika: van de periode van de ontdekking van de nieuwe wereld tot de huidige tijd” door Peter Wiernik p.56
61. “Een geschiedenis van Barbados, 1625-1685” door Vincent T. Harlow p.265
62. “De koloniale Amerikaanse Jood: 1492-1776, Vol.1” door Jacob Rader Marcus p.114
63. “Kalender van State Papers, Colonial Series, Amerika en West-Indië, 1689-1692” (1901), blz. 593
64. “De Joden en het moderne kapitalisme” door Werner Sombart p.36
65. “De koloniale Amerikaanse Jood: 1492-1776, Vol.1” door Jacob Rader Marcus pp.21-22
66. “Joodse pioniers en patriotten” van Lee M. Friedman p.92
67. “De koloniale Amerikaanse Jood: 1492-1776, Vol.1” door Jacob Rader Marcus p.88
68. “De koloniale Amerikaanse Jood: 1492-1776, Vol.1” door Jacob Rader Marcus p.99
69. “A Successful Caribbean Restoration: The Nevis Story, AJHQ, vol. 61 (1971)”, door Malcolm Stern p.21
70. ‘The Nevis Story’ van Malcolm Stern p.23
71. “De geschiedenis van de Joden van Philadelphia” (Philadelphia: Jewish Publication Society of America, 1957), door Edwin Wolf en Maxwell Whiteman p.191
72. “De koloniale Amerikaanse Jood: 1492-1776, Vol.1” door Jacob Rader Marcus p.93
73. “De geschiedenis van de Joden van Philadelphia” (Philadelphia: Jewish Publication Society of America, 1957), door Edwin Wolf en Maxwell Whiteman pp.190-91
74. “De Joden in Amerika: Een geschiedenis” (New York: KTAV Publishing House, 1972) door Rufus Learsi p.25
75. “Aspecten van de Joodse Economische Geschiedenis” door Marcus Arkin p.97
76. “Verhaal van een expeditie tegen de opstandige negers van Suriname (Londen, 1796; herdruk, Amherst: University of Massachusetts Press, 1971)” door John Gabriel Stedman p.vii
77. “New World Jewry, 1493-1825: Requiem for the Forgotten” door Seymour B. Liebman blz.186
78. “De economische activiteiten van de Joden van Amsterdam in de zeventiende en achttiende eeuw” door Herbert I. Bloei p.157
79. “Pan-Afrikanisme: politieke filosofie en sociaal-economische antropologie voor Afrikaanse bevrijding en bestuur Vol. 1” door Dr Fongot Kini-Yen Kinni p.99
80. “Een verslag van de slavenhandel aan de kust van Afrika” door Alexander Falconbridge p.33