Joden en de Atlantische slavenhandel

Geplaatst op 26/12/2025 door Joseph Raaijmakers

Het onderwerp van Joodse betrokkenheid bij de Atlantische slavenhandel blijft een omstreden en vaak vermeden onderwerp binnen de academische gemeenschap. De vermelding van deze kwestie kan beschuldigingen van antisemitisme uitlokken, waardoor een aanzienlijke barrière ontstaat voor open en objectief historisch onderzoek. Dit artikel probeert dit probleem aan te pakken door een uitgebreid onderzoek te presenteren naar de Joodse deelname aan de trans-Atlantische slavenhandel, voornamelijk gebaseerd op wetenschappelijke bronnen geschreven door Joodse historici en academici.

Noord-Amerika

Rhode Island

Rhode Island was ongetwijfeld het centrum van de trans-Atlantische slavenhandel, met meer slaven per hoofd van de bevolking dan welke andere staat in New England dan ook. De Joodse gemeenschap van Newport gaat terug tot 1658, met een andere instroom die in 1694 aankomt aan boord van een schip met “een aantal Joodse families van rijkdom en respectabiliteit aan boord” 1 die zich daar vestigden, vermoedelijk van het Joodse fort van Curaçao.2

Twee Joodse personen, Aaron Lopez en zijn partner, Jacob Rodriguez Rivera, bezaten het meest succesvolle slavenbedrijf in de staat. Ze waren van Sefardische oorsprong.3 Alle 22 Newport-distilleerderijen die de driehoeksslavenhandel bedienden, waren Joods eigendom.4 Zelfs de synagoge in Newport, Rhode Island, werd gebouwd door Afrikaanse slaven.5 Bijna alle Joden in Newport “hadden neger binnenlandse slaven…. de Census van 1774 toont slechts twee Newport Joodse families zonder slaven.” 6

New York

Joodse kooplieden in New York verhandelden grotendeels landbouwproducten voor rum, slaven en vervaardigde goederen.7 Ze hielden zich bezig met handel met mede-joden in Barbados, Curaçao, Saint Thomas, Suriname en Jamaica, die de belangrijkste handelsverbindingen van New York waren buiten Engeland. Met name waren Joodse gemeenschappen al in deze havens gevestigd, waardoor Joodse zakenlieden in New York een aanzienlijk voordeel kregen in de West-Indische handel ten opzichte van hun concurrenten.8 De Joodse historicus Peter Wiernik beweerde direct dat deze handel “voornamelijk in handen was van Joden”.9

Stanley Feldstein beschrijft iets soortgelijks:

“Amerika’s Joodse kooplieden, met behulp van hun religie-commerciële connecties, genoten een concurrentievoordeel ten opzichte van veel niet-joden die zich bezighouden met diezelfde lucratieve interkoloniale handel. Aangezien de West-Indische handel een noodzaak was voor de Amerikaanse economie en aangezien deze handel in verschillende mate werd gecontroleerd door Joodse handelshuizen, was het Amerikaanse Jodendom invloedrijk in de commerciële bestemming van het Britse overzeese rijk.” 10

In 1717 en 1721 arriveerden twee schepen, de “Kroon” en de “New York Postillion”, die eigendom waren van de Joodse zakenman Nathan Simson, in de noordelijke haven met in totaal 217 slaven. Deze zendingen kwamen rechtstreeks van de Afrikaanse kust en werden gemarkeerd als “twee van de grootste slavenladingen die in de eerste helft van de achttiende eeuw naar New York werden gebracht”.11

Bij verschillende gelegenheden werden Joodse kooplieden in New York schuldig bevonden aan het verkopen van verstandelijk gestoorde en ongezonde slaven waarvan ze ten onrechte hadden beweerd dat ze fit en gezond waren.12 In 1741 werden slaven die eigendom waren van de familie Gomez, vaak beschreven als de “hoofden van de Joodse gemeenschap”,13 betrokken bij een vermoedelijke oproer en opstand.14

Sampson Simson, erkend als een van de leidende figuren in de New York Chamber of Commerce en een belangrijke bijdrager aan de grondwet, was de meest prominente Joodse handelaar in New York tussen 1757-1773. Hij bezat verschillende schepen die betrokken waren bij de handel met zowel Oost- als West-Indië.15

Categorie: Virginia

Talrijke Joden emigreerden naar Virginia en geïntegreerd in de plantage-economie. Elias Legardo arriveerde op het schip “Abigail” in 1621, terwijl Joseph Mosse en Rebecca Isaacke in 1624 op de “Elizabeth” aankwamen. Manuel Rodrigues bezat een plantage in Lancaster County door 1652, en David Da Costa exporteerde tabak van zijn plantage door 1658,1616

De twee eerder genoemde schepen, “Abigail” en “Elizabeth” behoren tot de meest bekende slavenschepen. Het volgende beeld wordt gewonnen uit de vierdelige serie met de titel “ Documents Illustrative of the History of the Slave Trade to America” door historicus Elizabeth Donnan, en het documenteert de Joodse schepen die een belangrijke rol speelden in de Atlantische slavenhandel:

blank

De oprichters van Richmond’s Joodse gemeenschap omvatten prominente individuen zoals Samuel Myers, Solomon Jacobs, Israël en Jacob I. Cohen, Jacob Modecai, Joseph Marx en Manuel Juda, die allemaal slavenhouders waren.17 In het postrevolutionaire tijdperk had Richmond een bevolking van 2.000, met de helft slaven.18 Tegen 1788 vormden Joden 17% van de “witte bevolking”, en alle op één Joodse huishouden na bezat “een huisknecht (een slaaf); een van hen had er drie.” 19 Historicus Myron Berman bevestigt in zijn boek “Richmond’s Jodendom 1769-1976” dat “De meeste Joden van Richmond in het begin van de 19e eeuw slaven bezaten.” 20

Zuid-Carolina

In 1826 bedroeg de totale waarde van slaven in het Zuiden ongeveer 300 miljoen dollar, met ongeveer een vijfde van de inwoners van South Carolina. De vraag naar slaven was zo aanzienlijk toegenomen dat tegen 1860 de waarde van een slaaf zeven tot tien keer hoger was dan aan het einde van de Revolutionaire Oorlog.21 Charleston, South Carolina, was de thuisbasis van “de meest gecultiveerde en rijkste Joodse gemeenschap in Amerika”. 22 De Joodse gemeenschap in Charleston bloeide aanvankelijk als gevolg van een bloeiende zaak van slaven. Deze stad was ooit een van de grote centra van de Joodse handel, die pas na de emancipatie van slaven een daling zag.23

Georgia

In 1733 arriveerde een groep Joodse immigranten in Georgië vanuit Londen toen landsubsidies werden verdeeld.24 Georgië was de eerste kolonie die expliciet slavernij verbood, een beleid dat de nederzetting aanzienlijk beïnvloedde. Net als het Caribisch gebied vonden de kolonisten al snel dat ze hun levensonderhoud niet konden volhouden zonder zwarte slaven,25 en ze vroegen de Engelse trustees om “het recht om negerarbeid te gebruiken”. Met Joden die nu meer dan een derde van de bevolking uitmaken, vroegen ze toestemming aan de heidense kolonisten om de petitie te mogen ondertekenen. De heidenen weigerden echter, waarin stond dat het niet gepast was dat Joden zich bij hen aansloten. De weigering van de trustees om het verzoekschrift te verlenen leidde tot een massale uittocht uit de kolonie.26

Vanwege het slavenverbod bleven slechts drie Joodse families in 1740.27 in Georgië27, ze vertrokken, zoals opgemerkt door Jacob Rader Marcus, “om dezelfde redenen die de anderen deden: de slavernij van de neger was verboden en het drankverkeer was verboden.” 28 De graaf van Egmont documenteerde in zijn dagboek van 1741 dat alle Joden uit Savanna, Georgië, verdwenen waren.29

In oktober 1741 meldde het “Trustees’ Journal” dat:

“Er zijn verschillende berichten dat er eindelijk negers waren toegestaan in de Kolonie, waarop de Joden en … anderen zich voorbereidden om terug te keren naar de Kolonie.” 30

Pas in 1749, met de “modelkolonie…uit elkaar vallen”, stond de trustees zowel slavernij als het gebruik van harde drank toe,31 wat leidde tot een aanzienlijke economische opleving.32 Tegen 1771 vormden zwarte slaven de helft van de 30.000 inwoners van Georgië.33

blank

Verenigde Staten

In 1860 was de piek van de slavernij, de totale vrije bevolking van de Verenigde Staten en haar grondgebied 27.489.561. Een totaal van 393.975 mensen bezaten 3.953.760 slaven.34 35 35Dat is slechts 1,4% van de totale bevolking die slaven bezat. 40% van de Joden in de VS bezat slaven.36 Andere bronnen hebben het VEEL hoger (60%+). Er waren 200.000 Joden in de VS in 1860,37 3740% van 200.000 = 80.000. Dus ongeveer 80.000 Joden bezaten slaven. 393.975 – 80.000 = 313.975 niet-Joden bezaten slaven.

Dus op zijn minst was meer dan 20% van alle Amerikaanse slavenhouders Joden, ondanks dat ze op dat moment statistisch onbeduidend 0,7% van de bevolking waren. Het werkelijke percentage was waarschijnlijk veel hoger.

Zuid-Amerika & Caribisch gebied

blank

Brazilië

Portugese Joden landden in 1503 in Brazilië, onder leiding van de ontdekkingsreizigers Fernando de Norohha en Gaspar da Gama, die een bijna-monopolie op nederzetting in het gebied van de Portugese koning hadden veiliggesteld. Door suikerriet, technische expertise en slaven met zich mee te brengen, veranderden ze Brazilië snel in het ‘belangrijkste gebied van de suikerproductie ter wereld’. Deze industrie werd zo vitaal dat sommige geleerden beweren dat het voortbestaan van Portugal als onafhankelijke natie afhankelijk was van de Braziliaanse suikerhandel.38

Veel van degenen die als zondaars werden veroordeeld, zochten hun toevlucht in het open bereik van Brazilië,39 terwijl de Joodse kolonisten snel het commerciële potentieel van de regio erkenden, waarbij tot 200 nederzettingen langs de Braziliaanse kustlijn werden gevestigd tijdens de 16e eeuw.40 Joden werden al snel de dominante klasse met een aanzienlijk aantal van de rijkste handelaren van Brazilië die tot de Joodse gemeenschap behoorden.41 De Joodse suikerplantenbakken bloeiden op enorme plantages, vertrouwden sterk op inheemse Indiase arbeid en geïmporteerde slaven.42 Door

Brazilië was de grootste bestemming voor tot slaaf gemaakte Afrikanen en ontving ongeveer 40% van het totale aantal Afrikanen dat werd vervoerd tijdens de trans-Atlantische slavenhandel. Joodse geleerde Dr. Arnold Wiznitzer beschreef de vroege Joodse aanwezigheid daar:

“Naast hun belangrijke positie in de suikerindustrie en in de belastinglandbouw, domineerden ze de slavenhandel… De kopers die op de veilingen verschenen waren bijna altijd Joden, en vanwege dit gebrek aan concurrenten konden ze slaven kopen tegen lage prijzen”.44

Rabbi Marc Lee Raphael, een gerespecteerde Amerikaanse Joodse historicus en universiteitsprofessor in de Joodse studies, schreef in zijn “Joden en jodendom in de Verenigde Staten: een documentaire geschiedenis” boek:

“De statuten van de Recife- en Mauricia-gemeenten (1648) omvatten een imposta (Joodse belasting) van vijf soldo’s voor elke negerslaaf die een Braziliaanse Jood kocht van de West-Indische Compagnie. Slavenveilingen werden uitgesteld als ze op een Joodse feestdag vielen. Op Curaçao in de zeventiende eeuw, evenals in de Britse koloniën van Barbados en Jamaica in de achttiende eeuw, speelden Joodse kooplieden een grote rol in de slavenhandel. In feite domineerden in alle Amerikaanse koloniën, of het nu Frans (Martinique), Britse of Nederlandse, Joodse kooplieden vaak werden. 45

De economische activiteiten van de Joden, vooral in het Nederlandse Brazilië, betroffen het gehele scala van alle economische activiteiten van het koloniale tijdperk. De Sefardim waren belastingboeren, landbouwkundigen en plantage-eigenaren. De Ashkenazim namen deel aan de commerciële velden. Zesenzestig christelijke kooplieden klaagden bij de Estates-General in 1641 dat de Joden de suikerhandel controleerden en alle beste posities gaven aan hun pas aangekomen mede-religionisten. Joden bezaten enkele van de beste plantages in de riviervallei van Pernambuco. Eigenaren van suikerplantages en molens stonden bekend als “Senhores de .engenho”.46

In “Voyage of Francis Pyrard” keert de auteur in 1611 terug naar Portugal vanuit Bahia en beschrijft een medepassagier:

“De Jood had meer dan 100.000 kronen aan koopwaar, het grootste deel van zijn eigen; de rest in zijn zorg gesteld door de belangrijkste koopman en anderen. Er was ook een andere Jood aan boord zo rijk als hij, en vier of vijf andere Joodse kooplieden. De winsten die ze maken na negen of tien jaar in die landen te zijn geweest, zijn wonderbaar, want ze komen allemaal rijk terug; veel van deze nieuwe christenen, Joods van ras, maar gedoopt zijnde 60, 80 of zelfs 100 duizend kronen waard…” 47

Deze “nieuwe christenen, Joden door ras” waren de zogenaamde “Marranos”, die crypto-Joden waren die met geweld tot het christendom waren bekeerd, maar die zich in het geheim in de synagoge bleven ontmoeten, feestdagen vieren en de Joodse sabbat in acht namen. De Marranos werden ook wel conversos (de bekeerde), neofiti (de neofieten) of “Nieuwe Christenen” genoemd.

blank

Joods historicus Dr. Cecil Roth schreef dat de slavenopstanden in delen van Zuid-Amerika “voor een groot deel gericht waren tegen [Joden], als zijnde de grootste slavenhouders van de regio”.48 De Joden werden in 1654 uit Brazilië verdreven, toen de Portugezen de controle over de Nederlandse kolonie Pernambuco terugwonnen.

Curaçao

In 1634 werd Curaçao, een Zuid-Caraïbisch eiland, verkend en vervolgens veroverd door een expeditie van de Nederlandse West-Indische Compagnie, waaronder Samuel Coheno, een Joodse tolk. Coheno werd later de eerste gouverneur van het eiland, en Curaçao verdiende de onderscheiding om te worden aangeduid als “de moeder van de Amerikaanse Joodse gemeenschappen”. 49 Curaçao is ook opmerkelijk omdat het de thuisbasis is van de oudste actieve Joodse gemeente in Amerika, opgericht in 1651. De synagoge van het eiland, voltooid in 1732 op de plaats van een eerdere, blijft de oudste continu gebruikte synagoge in Amerika. In deze periode overtroffen Sefardische Joden op Curaçao en Suriname de Nederlandse kolonisten.50 51

Joodse geleerden Isaac en Susan Emmanuel meldden dat op Curaçao, dat een belangrijk slavenhandelsdepot was, “de scheepvaartindustrie voornamelijk een Joodse onderneming was”.52 Joodse slavenondernemers speelden een cruciale rol als tussenpersonen, waarbij het transport van tot slaaf gemaakte mensen van Curaçao naar Spaanse Amerikaanse havens werd beheerd. Deze betrokkenheid was een natuurlijke uitbreiding van hun economische activiteiten, aangezien Joodse kolonisten ongeveer 80 procent van de plantages op Curaçao bezaten.53

Jonathan Schorsch, een universiteitsprofessor van het Jewish Studies Program in Berlijn, schreef in zijn beroemde “Joden en zwarten in de vroegmoderne wereld” boek:

“Joodse kooplieden bezaten routinematig enorme aantallen slaven tijdelijk voordat ze ze verkochten.” 54

Barbados

Een vergelijkbare situatie als die waargenomen op Curaçao was ook aanwezig op het eiland Barbados. De Engelsen vestigden voor het eerst een aanwezigheid op het eiland Barbados in 1625. Ongeveer twintig jaar later begon een aanzienlijk aantal Joodse kolonisten het eiland te bewonen, met een gestage immigratie daarna als gevolg van regionale politieke gebeurtenissen.55 Algemeen wordt aangenomen dat Joodse kolonisten tot de vroegste kolonisten en pioniers van de suikerteelt in het Caribisch gebied behoorden.56 Waar suikerplantages werden opgericht, werd het gebruik van tot slaaf gemaakte arbeid overheersend, en Joodse kooplieden speelden een dominante rol op deze markt.

“Met de hulp van het Nederlandse en Sefardische Joodse kapitaal en krediet werd Barbados het eerste Britse bezit in het Caribisch gebied dat op grote schaal suiker verbouwde, en in de jaren 1640 begon de economie te worden gebaseerd op plantageproductie en slavenarbeid.” 57

Vooral Barbados was een hub voor uitgebreide illegale handel en smokkel. Volgens een onderzoek van Stephen Fortune:

“Tussen 1660 en 1668, toen de illegale handel van het eiland het minst werd beperkt en vrij vergeldend, werden Joodse handelaren prominenter in Barbados.” 58

In 1679 probeerden de burgers van Barbados de Joodse betrokkenheid bij de Afrikaanse slavenhandel te beperken. Op dat moment vormden Joden 22% van de bijna 20.000 blanke inwoners 59 terwijl de tot slaaf gemaakte bevolking 40.000,60 naderde Als reactie daarop nam de Barbadiaanse Vergadering een “Handeling aan die de Joden weerhield van handel met negers.” 61

Jamaica

Na hun uitzetting uit Brazilië in 1654 verhuisden veel Joodse kooplieden naar Jamaica, waar ze hun commerciële ondernemingen bleven uitbreiden.62 Hun handelsactiviteiten werden echter al snel een bron van zorg voor de Jamaicaanse regering. Deze spanning is duidelijk te zien in een brief in de archieven van het eiland, gedateerd 28 januari 1691, van de president en de Raad van Jamaica aan de Lords of Trade and Plantations, die deze zorgen benadrukt:

“De Joden eten ons en onze kinderen uit alle handel, de redenen om te naturaliseren dat ze niet in acht zijn genomen; want er is geen oog gehad voor hun bezinking en aanplant zoals de wet bedoeld en gericht was. We wilden niet dat ze in Port Royal, een plaats die bevolkt en sterk is zonder hen; en hoewel we vertelden dat het hele land voor hen openlag, hebben ze Port Royal hun Goshen gemaakt en zullen ze niets anders doen dan handel drijven. Wanneer de Vergadering hen zwaarder probeert te belasten dan christenen, die onderworpen zijn aan openbare taken waarvan zij zijn vrijgesteld, proberen zij deze door speciale gunsten te ontwijken. Dit is een groot en groeiend kwaad en als we niet van andere Koloniën waarschuwingen hadden gekregen dat we onze straten gevuld moesten zien en de schepen hier met hen overvol waren. Dit betekent dat we het brood van onze kinderen moeten nemen en aan Joden moeten geven.” 63

Categorie: Martinique

In 1655 richtte Benjamin D’Acosta de eerste grote plantage- en suikerraffinaderij in Martinique op nadat hij met 900 mede-Joden en 1.100 slaven uit Brazilië was gemigreerd.64 Volgens professor Jacob Rader Marcus “vluchtten deze Joodse kolonisten naar Martinique waar ze de suikerindustrie en de negerslaveneconomie die het creëerde, bevorderden.” 65 De familie DePas kreeg met name opmerkelijke aandacht van de Franse belastingdienst, die meldde dat de familie minstens tien landgoederen bestuurde, die elk honderden slaven en bedienden in dienst hadden.66 Tegen 1680 werd gedocumenteerd dat elk Joods huishouden in Martinique ten minste één slaaf bezat, waarbij sommige huishoudens er tien of meer bezaten. Onder deze, een huishouden bezat 21 slaven, terwijl een ander bezat maar liefst 30,6767

Nevis

De Joodse gemeenschap op het eiland Nevis, voornamelijk samengesteld uit Portugese Joden, was ook welvarend.68 Deze kolonisten arriveerden rond 1670, nadat ze Barbados hadden verlaten vanwege hoge belastingen.69 Volgens de volkstelling van 1707 waren alle Joodse inwoners op Nevis slavenhouders, waaronder prominente figuren zoals Abraham Bueno DeMezqueto (Mesquita) en Salomon Israël. De Joodse bevolking op Nevis begon af te nemen na de emancipatie van slaven in 1838, wat aanleiding was voor het vertrek van de meeste overgebleven Joodse inwoners.70

Santo Domingo

De opstand in Santo Domingo (Haïtiaanse Revolutie) zorgde ervoor dat veel kolonisten een permanent toevluchtsoord zochten in andere regio’s, waaronder Noord-Amerika. In 1793 werden Joodse families zoals de Moline gedwongen om Saint-Domingue te verlaten, met Afrikaanse gevangenen, gebrandmerkt met de Moline-naam, om te werken in Pennsylvania.71 De familie Gradis, die aanzienlijke grond bezat en een groot scheepvaartbedrijf op het eiland exploiteerde, werd ook getroffen door de omwenteling. Abraham Gradis bedacht zelfs een plan om de staat Louisiana te ontwikkelen met een toestroom van 10.000 slaven, hoewel dit plan nooit werd gerealiseerd. Ondanks de barre omstandigheden waaronder tot slaaf gemaakte Afrikanen werden vastgehouden, beeldde de Joodse historicus Jacob Marcus Joden af als de slachtoffers. Marcus klaagde dat anti-Joodse vooroordelen niet afwezig waren op Santo Domingo, zelfs niet onder de negers, nadat een slaaf een Joodse slur herhaalde die hij duidelijk van zijn heidense eigenaar had gehoord.72

Categorie: Suriname

Joodse kolonisten arriveerden tussen 1639 en 1654 in Suriname en brachten veel slaven met zich mee. Joseph Nunez de Fonseca, ook bekend als David Nassi, leidde de laatste instroom, richtte een synagoge op en bouwde een hele kolonie op basis van slavenarbeid.73 Hij vervaardigde een beetje “Joods thuisland” op een groot eiland in de Surinam-rivier, dat bekend kwam te staan als de “Savannah van de Joden”.74 Deze kolonisten verwierven snel enorme plantages die suiker, koffie, katoen en hout produceerden, met behulp van 75duizenden 76 Tegen mei 1667 wezen verslagen uit de regio Thorarica in Suriname op aanzienlijke Joodse grondbezittingen:

[Thorarica] bestond uit negen plantages voor het grootbrengen van suikerriet met 233 slaven, 55 suikerketels, 106 stuks vee en 28 man plus nog eens zes plantages met 181 slaven, 39 suikerketels en 66 dieren. Al deze plantages waren eigendom van achttien Portugese Joden.77

Tegen 1730 had Suriname zijn piek welvaart bereikt, met 400 plantages.78 Historische records van een 1707 slavenveiling in Suriname geven aan dat de tien grootste Joodse kopers goed waren voor meer dan 25 procent van het totale uitgegeven bedrag. Caribische Joden bezaten 115 plantages en speelden een belangrijke rol in de suikerexportindustrie, die alleen al in 1730 21.680.000 pond suiker naar de Europese en Nieuwe Wereldmarkten verscheepte. Verder waren Joodse kooplieden uit Newport en Charleston zwaar betrokken, waarbij 120 van de 128 slavenschepen die binnen een enkel jaar in Charleston aanmeerden, ondergetekend werden door Joden uit deze steden.79

Fragment uit Alexander Falconbridge’s 1788 Account of the Slave Trade:

“Wanneer de schepen in West-Indië aankomen, worden de slaven, zoals ik eerder heb waargenomen, door verschillende methoden afgevoerd. Over het algemeen worden ze gekocht door Joden, bij speculatie, tegen zo’n lage prijs als vijf of zes dollar per hoofd. Ik werd geïnformeerd door een mulatto-vrouw, dat ze een zieke slaaf kochten bij Grenada, bij speculatie, voor de kleine som van één dollar!” 80

Zelfs de Joodse Encyclopedie erkent dat Joden in de zeventiende eeuw de suikerindustrie monopoliseerden en dat katoenplantages in veel delen van het Zuiden volledig door Joden werden gecontroleerd.

blank

Conclusie

Dit artikel is uitgebreid gebaseerd op het onderzoek dat wordt gepresenteerd in het uitstekende boek “ De geheime relatie tussen zwarten en joden: de joodse rol in de slavernij van de Afrikaanse ” door de natie van de islam. Bovendien biedt de natie van de islam “Joden verkopen zwarten: slavenverkoopreclame door Amerikaanse Joden” een aanzienlijke compilatie van historische advertenties van Amerikaanse kranten, waarbij de Joodse betrokkenheid bij het kopen, verkopen en eigendom van slaven wordt benadrukt. Lezers die geïnteresseerd zijn in het verder verkennen van dit onderwerp worden aangemoedigd om deze werken te lezen voor een dieper begrip.

Tot slot was de inspiratie voor dit artikel het uitstekende boek “ The Jewish Onslaught ” van Tony Martin, een academicus en professor die meerdere prijzen en onderscheidingen heeft ontvangen van de American Philosophical Society. Het boek legt de goed gedocumenteerde Joodse rol in de Atlantische slavenhandel bloot. In de onderstaande link vindt u een lezing van 2 uur door Tony Martin over de Joodse rol in de handel in Afrikaanse slaven:

Joodse Slavenhandel Van Afrikanen Historische Rekening Door Prof. Tony Martin

  1. “De nederzetting van de Joden in Noord-Amerika” door Charles Patrick Daly p.80
  2. “De Joden in Newport”, PAJHS, vol. 6 (1897)” door Max J. Kohler p.66
  3. “Zonden van de vaders: een studie van de Atlantische slavenhandelaren, 1441-1807” door paus-Hennessy, Jakobus. pp.240-241
  4. “Zion in America: The Jewish Experience from Colonial Times to the Present” door Henry Feingold p.41
  5. “Bittersweet Encounter: The Afro-American and the American Jew” door Robert G. Weisbord en Arthur Benjamin Stein, blz.23-24
  6. “Een schatting en analyse van de Joodse bevolking van de Verenigde Staten in 1790” door Ira Rosenwaike
  7. “Sommige aspecten van de New York Jewish Merchant and Community, 1654-1820, PAJHS, vol. 66 (1976)” door Leo Hershkowitz pp.11,19
  8. “De Joden in Amerika: Vier eeuwen van een ongemakkelijke ontmoeting: een geschiedenis (New York: Simon en Schuster, 1989)” door Arthur Hertzberg p.25
  9. “De geschiedenis van de Joden in Amerika: van de periode van de ontdekking van de nieuwe wereld tot de huidige tijd” door Peter Wiernik p.52
  10. “The Land That I Show You (New York: Anchor Press/Doubleday, 1978)” door Stanley Feldstein p.13
  11. “Early American Jewry, Vol.1” (Philadelphia: Jewish Publication Society of America, 1951) door Jacob Rader Marcus blz.64-65
  12. “De koloniale Amerikaanse Jood: 1492-1776, Vol.2” (Detroit: Wayne State University Press, 1970) door Jacob Rader Marcus p.795
  13. “Joodse kooplieden in Koloniaal Amerika (New York: Behrman’s Jewish Book House, 1939)” door Miriam K. Freund p.34
  14. “Fasen van het Joodse leven in New York voor 1800, PAJHS, vol. 2 (1894)” door Max J. Kohler p.84
  15. “Joodse Handelaren in Koloniaal Amerika” (New York: Behrman’s Jewish Book House, 1939) door Miriam K. Freund p.36
  16. “De Joden van Virginia van de Vroegste Tijd tot het einde van de achttiende eeuw, PAJHS, vol. 20 (1911)” door Leon Hühner p.88
  17. “Richmond’s Jewry 1769-1976” door Myron Berman p.159
  18. “Early American Jewry, Vol.2” (Philadelphia: Jewish Publication Society of America, 1951) door Jacob Rader Marcus p.188
  19. “United States Jewry, 1776-1985, Volume 1” (Detroit: Wayne State University Press, 1989) door Jacob Rader Marcus p.211
  20. “Richmond’s Jewry 1769-1976” door Myron Berman p.166
  21. “De Joden van Charleston” (Philadelphia: Jewish Publication Society of America, 1950) door Charles Reznikoff en Uriah Z. Engelman p.276 briefje 22
  22. “Historia Judaica, vol. 13” (oktober 1951) blz.160
  23. “Essays in American Jewish History” (American Jewish Archives, KTAV Publishing House, 1975) door Jacob Rader Marcus p.275
  24. “Joden van Georgië in Colonial Times, PAJHS, vol. 10 (1902)” door Leon Hühner p.66
  25. “De nederzetting van de Joden in Georgië, PAJHS, vol. 1 (1893)” door Charles C. Jones blz.12
  26. “De Joden van Georgië in de koloniale tijd, PAJHS, vol. 10 (1902)” door Leon Hühner pp.84-85
  27. “Joden, Rechtvaardigheid en Jodendom” (New York: Doubleday and Company, 1969) door Robert St. John blz.60
  28. “Memoires van Amerikaanse Joden 1775-1865, vol. 2” (New York: KTAV Publishing House, 1974) door Jacob Rader Marcus p.288
  29. “Joodse kooplieden in de koloniale slavenhandel, PAJHS, vol.34 (1938)” door Edward D. Coleman p.285
  30. “De Joden van Georgië in Colonial Times, PAJHS, vol. 10 (1902)” door Leon Hühner p.87
  31. “De koloniale Amerikaanse Jood: 1492-1776, Vol.1” (Detroit: Wayne State University Press, 1970) door Jacob Rader Marcus p.366
  32. “Memoires van Amerikaanse Joden 1775-1865, vol. 2” (New York: KTAV Publishing House, 1974) door Jacob Rader Marcus p.297
  33. “Memoires van Amerikaanse Joden 1775-1865, vol. 2” (New York: KTAV Publishing House, 1974) door Jacob Rader Marcus p.324
  34. http://www.civilwarhome.com/population1860.htm
  35. https://www.civil-war.net/pages/1860 census.html
  36. “Verenigde Staten Joden, 1776-1985, Volume 1” door Jacob Rader Marcus p.586
  37. http://www.jewishvirtuallibrary.org/jewish-populatie-in-de-verenigde-staten-nationaal
  38. “Review van Nederlanders in Brazilië, 1624-1654, door C.R. Boxer, PAJHS, vol. 47, (1957-58)” door Herbert I. Bloei p.115
  39. “De geschiedenis van de Joden in Amerika: van de periode van de ontdekking van de nieuwe wereld tot de huidige tijd” door Peter Wiernik pp.29-30
  40. “1732 en 1982 op Curaçao, AJHQ, vol. 72 (december 1982)” door Simeon J. Maslin blz.159
  41. “De Joden en het moderne kapitalisme” door Werner Sombart p.32
  42. “Aspecten van de Joodse Economische Geschiedenis” door Marcus Arkin p.199
  43. ‘Aspecten van de Joodse economische geschiedenis’ van Marcus Arkin p.200
  44. “Joden in het koloniale Brazilië” door Arnold Wiznitzer p.72-73
  45. “Joden en jodendom in de Verenigde Staten: een documentaire geschiedenis” door Marc Lee Raphael p.14
  46. “New World Jewry, 1493-1825, Requiem For The Forgotten” door Seymour B. Liebman p.145
  47. “Fasen van het Joodse leven in New York voor 1800, PAJHS, vol. 2 (1894)” door Max J. Kohler blz.95
  48. “Een geschiedenis van de Marranos” door Cecil Roth p.292
  49. “New World Jewry, 1493-1825: Requiem for the Forgotten” door Seymour B. Liebman p.179 & “1732 en 1982 op Curaçao, AJHQ, vol. 72 (december 1982)” door Simeon J. Maslin p.160
  50. “Caribbean Project: Joden, slavernij en het Nederlandse Caribisch gebied” door Hunter Wallace
  51. “Het Caribisch gebied: een geschiedenis van de regio en haar volkeren” door Stephan Palmié en Francisco A. Scarano
  52. “Geschiedenis van de Joden van de Nederlandse Antillen” door Isaac S. En Suzanne A. Emmanuel p.83
  53. “Joden en jodendom in de Verenigde Staten: een documentaire geschiedenis” door Marc Lee Raphael p.24
  54. “Joden en zwarten in de vroegmoderne wereld” door Jonathan Schorsch p.176
  55. “Een overzicht van de Joodse kolonisten in Barbados in het jaar 1680” door Wilfred S. Samuel p.12
  56. “Een geschiedenis van de Marranos” door Cecil Roth p.289
  57. “Plantation Slavery in Barbados An Archaeological and Historical Investigation” (Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press, 1978), door James S. Handler en Frederick W. Lange blz.16
  58. “Merchants and Jews: The Struggle for the British West Indian Caribbean, 1650-1750” (Gainesville: University Presses of Florida, 1984), door Stephen Alexander Fortune p.103
  59. “De koloniale Amerikaanse Jood: 1492-1776, Vol.1” door Jacob Rader Marcus p.101
  60. “De geschiedenis van de Joden in Amerika: van de periode van de ontdekking van de nieuwe wereld tot de huidige tijd” door Peter Wiernik p.56
  61. “Een geschiedenis van Barbados, 1625-1685” door Vincent T. Harlow p.265
  62. “De koloniale Amerikaanse Jood: 1492-1776, Vol.1” door Jacob Rader Marcus p.114
  63. “Kalender van State Papers, Colonial Series, Amerika en West-Indië, 1689-1692” (1901), blz. 593
  64. “De Joden en het moderne kapitalisme” door Werner Sombart p.36
  65. “De koloniale Amerikaanse Jood: 1492-1776, Vol.1” door Jacob Rader Marcus pp.21-22
  66. “Joodse pioniers en patriotten” van Lee M. Friedman p.92
  67. “De koloniale Amerikaanse Jood: 1492-1776, Vol.1” door Jacob Rader Marcus p.88
  68. “De koloniale Amerikaanse Jood: 1492-1776, Vol.1” door Jacob Rader Marcus p.99
  69. “A Successful Caribbean Restoration: The Nevis Story, AJHQ, vol. 61 (1971)”, door Malcolm Stern p.21
  70. ‘The Nevis Story’ van Malcolm Stern p.23
  71. “De geschiedenis van de Joden van Philadelphia” (Philadelphia: Jewish Publication Society of America, 1957), door Edwin Wolf en Maxwell Whiteman p.191
  72. “De koloniale Amerikaanse Jood: 1492-1776, Vol.1” door Jacob Rader Marcus p.93
  73. “De geschiedenis van de Joden van Philadelphia” (Philadelphia: Jewish Publication Society of America, 1957), door Edwin Wolf en Maxwell Whiteman pp.190-91
  74. “De Joden in Amerika: Een geschiedenis” (New York: KTAV Publishing House, 1972) door Rufus Learsi p.25
  75. “Aspecten van de Joodse Economische Geschiedenis” door Marcus Arkin p.97
  76. “Verhaal van een expeditie tegen de opstandige negers van Suriname (Londen, 1796; herdruk, Amherst: University of Massachusetts Press, 1971)” door John Gabriel Stedman p.vii
  77. “New World Jewry, 1493-1825: Requiem for the Forgotten” door Seymour B. Liebman blz.186
  78. “De economische activiteiten van de Joden van Amsterdam in de zeventiende en achttiende eeuw” door Herbert I. Bloei p.157
  79. “Pan-Afrikanisme: politieke filosofie en sociaal-economische antropologie voor Afrikaanse bevrijding en bestuur Vol. 1” door Dr Fongot Kini-Yen Kinni p.99
  80. “Een verslag van de slavenhandel aan de kust van Afrika” door Alexander Falconbridge p.33
Geplaatst in Zion | Getagged , | Een reactie plaatsen

Reuters liegt over intel Rusland

Geplaatst op 22/12/2025 door Joseph Raaijmakers

De leugen

blank

Erin Branco, die zich op X voorstelt als “Nationaal veiligheidscorrespondent met focus op inlichtingen” meldt: “NIEUW: Amerikaanse inlichtingen tonen aan dat Poetins territoriale ambities ongewijzigd blijven — doelen die waarschijnlijk de huidige deal zouden ondermijnen. De inlichtingen schetsen een totaal ander beeld van Poetin dan dat van Amerikaanse functionarissen in de afgelopen maanden.“

Ze baseert zich op een artikel van Reuters wat feitelijke leugens bevat:

De outlet

blank

“Amerikaanse inlichtingenrapporten waarschuwen nog steeds dat de Russische president Vladimir Poetin zijn doelen om heel Oekraïne te veroveren en delen van Europa terug te winnen die toebehoorden aan het voormalige Sovjetrijk niet heeft opgegeven

aldus zes bronnen die bekend zijn met de Amerikaanse inlichtingendienst, terwijl onderhandelaars een einde aan de oorlog nastreven, waardoor Rusland veel minder grondgebied zou krijgen. De rapporten schetsen een totaal ander beeld dan dat van de Amerikaanse president Donald Trump en zijn vredesonderhandelaars in Oekraïne, die hebben gezegd dat Poetin het conflict wil beëindigen. De meest recente meldingen dateert van eind september, volgens een van de bronnen.“.

De waarheid

blank

Tulsi Gabbard, dienend als de 8e directeur van de Nationale Inlichtingendienst onder leiding van POTUS Trump, reageert echter vrijwel direct: “Nee, dit is een leugen en propaganda. Reuters zet zich vrijwillig in namens oorlogszuchtigen die president Trumps onvermoeibare inspanningen willen ondermijnen om een einde te maken aan deze bloedige oorlog, die aan beide zijden meer dan een miljoen slachtoffers heeft geëist.“.

“Gevaarlijk genoeg promoot je dit valse verhaal om de vredesinspanning van president Trump te blokkeren, en zaaien we hysterie en angst onder de mensen om hen te laten steunen voor de escalatie van de oorlog, wat de NAVO en de EU echt willen om het Amerikaanse leger rechtstreeks in oorlog met Rusland te trekken.“.

“De waarheid is dat de Amerikaanse inlichtingendiensten beleidsmakers, waaronder het Democratische HPSCI-lid dat door Reuters werd geciteerd, heeft geïnformeerd dat de Amerikaanse inlichtingendiensten beoordelen dat Rusland een grotere oorlog met de NAVO wil vermijden. Het beoordeelt ook dat, zoals de afgelopen jaren hebben laten zien, Ruslands prestaties op het slagveld erop wijzen dat het momenteel niet in staat is heel Oekraïne te veroveren en te bezetten, laat staan Europa.“.

blank

Dit is onze realiteit momenteel. Voorheen “gerenommeerde” nieuws-outlets als Reuters genereren berichten die totaal in tegenspraak zijn met de werkelijkheid. Terwijl ze ingelicht worden door de inlichtingendiensten kiezen ze ervoor om totaal iets anders de wereld in te helpen.

blank

Ik breng nog maar eens even een bijdrage van een Nederlands TOP-militair, Eerste Kamerlid en adviseur van de NAVO en de VN, Frank van Kappen, in herinnering:

Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ.

blank

De Europese Unie heeft sancties opgelegd aan Diana Panchenko, een voormalige Oekraïense televisiepresentatrice en journaliste, nadat zij corruptie binnen de regering van Zelensky aan het licht had gebracht. YouTube heeft haar account, dat 2 miljoen abonnees had, geblokkeerd en verwijderd. Er zijn geen sancties opgelegd aan Zelensky of zijn kabinet na de bevestiging van deze corruptie door de New York Times.

Geplaatst in Media, Oekraïne, Overheid | Getagged , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

De Joodse oorlogsverklaring aan Duitsland

Geplaatst op 22/12/2025 door Joseph Raaijmakers

De economische boycot van 1933.

De Joden hebben door de eeuwen heen talloze wreedheden en misdaden gepleegd tegen diverse volkeren en soevereine naties. Naast de oorlogen en revoluties hebben ze talloze voedselembargo’s en economische embargo’s afgekondigd, brute economische recessies veroorzaakt, en vele andere soortgelijke gebeurtenissen, schrijft Larry Romanoff.

blank

Noot voor lezers: Een deel van de inhoud van dit essay is overgenomen uit een artikel in The Barnes Review, januari/februari 2001, pp. 41-45, door M. Raphael Johnson, Ph.D., assistent-redacteur van TBR. Het werd met toestemming gepubliceerd in een gedigitaliseerde versie © 2002-2019 door The Scriptorium.[1]

blank
Index van artikelen over 6.000.000 in deze serie

Dit essay behandelt zo’n gebeurtenis die volledig is weggestopt door de geschiedenis, door Joodse auteurs, door Joodse boekuitgevers, door de Joodse mainstream media, en zo goed is weggestopt dat misschien maar een paar miljoen mensen zich ervan bewust zijn. Toch is dit een van de meest wrede pogingen tot Joodse controle over een natie, en is beschreven als “de unieke gebeurtenis die de aanzet gaf tot wat de Tweede Wereldoorlog zou worden”. Deze gebeurtenis was de wereldwijde economische oorlog die de Joden in 1933 tegen Duitsland voerden, een oorlog die plaatsvond lang voordat er überhaupt sprake was van sancties of represailles tegen Joden in Duitsland.

In tegenstelling tot de populaire mythe bleven de Joden “vrij” binnen Duitsland – zij het onderworpen aan wetten die bepaalde van hun privileges beperkten – vóór het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. Een weinig bekend feit is echter dat vóór het begin van de oorlog de leiding van de wereldwijde Joodse gemeenschap formeel de oorlog aan Duitsland verklaarde – bovenop de zes jaar durende economische boycot die door de wereldwijde Joodse gemeenschap werd ingezet toen de nazipartij in 1933 aan de macht kwam. Als gevolg van de formele oorlogsverklaring beschouwden de Duitse autoriteiten de Joden als potentiële vijandelijke agenten. “Lang voordat de Hitlerregering de rechten van de Duitse Joden begon te beperken, verklaarden de leiders van de wereldwijde Joodse gemeenschap formeel de oorlog aan het “Nieuwe Duitsland”. Tot op de dag van vandaag wordt algemeen (hoewel ten onrechte) aangenomen dat toen Adolf Hitler in januari 1933 tot Duits kanselier werd benoemd, de Duitse regering een beleid begon om de Joden in Duitsland te onderdrukken.”[2]

De achtergrond van deze gebeurtenis was dat Hitler – die destijds slechts lid was van een coalitie en zeker niet de “leider” van Duitsland – volledig erkende dat het grootste deel van de problemen waarmee Duitsland te kampen had, door de Joden was veroorzaakt. Hieronder vielen onder meer het aanzetten tot de Eerste Wereldoorlog tegen Duitsland, de nederlaag van Duitsland in de Eerste Wereldoorlog door de Amerikaanse deelname, en de wrede en onredelijke bepalingen van het Verdrag van Versailles.

Hitler erkende volledig dat de Duitse hyperinflatie en de daarmee gepaard gaande zware depressie volledig waren veroorzaakt door Joodse bankiers om Duitsland te plunderen. Destijds was de Duitse economie een puinhoop, met een zeer hoge werkloosheid en weinig hoop op enige vorm van wederopbouw, voornamelijk omdat de Joden (Rothschild) de Duitse centrale bank bezaten, de valuta en een groot deel van de economie beheersten en veel meer geïnteresseerd waren in het plunderen van het land dan in de wederopbouw ervan. In erkenning hiervan nam Hitler enkele opmerkelijke stappen. Hij maakte een einde aan de Joodse, particuliere centrale bank, zette alle Joden uit het nationale banksysteem, zette alle Joden uit hoge regeringsfuncties en verwijderde hen in feite uit alle posities waarin ze Duitsland schade konden blijven berokkenen en de wederopstanding van Duitsland als soevereine staat konden voorkomen.

De historische gegevens over Hitlers daaropvolgende “economische wonder” in Duitsland zijn legendarisch en informatie is gemakkelijk te vinden. Binnen slechts drie jaar nadat hij Rothschild en de Joden uit het banksysteem had verwijderd en de controle over het bankwezen en de munteenheid had overgenomen, was er in Duitsland sprake van volledige werkgelegenheid en draaide de economie weer op volle toeren. Hitlers economische maatregelen waren zo succesvol dat Roosevelt zijn formule dolgraag wilde kopiëren.

blank

Sterker nog, de VS waren over het algemeen zo onder de indruk van Hitlers economische wonder dat Time Magazine hem uitriep tot “Man van het Jaar”. Natuurlijk heeft Time inmiddels zijn lesje geleerd en presenteert het een verbluffend haatdragende tirade over dezelfde man die ze zo hoog vereerden, en vertelt ons nu dat “Hij blijft voortleven als een symbool van het kwaad”.[3] En natuurlijk heeft Snopes (een andere Joodse Hasbara-trol) dit ‘feitelijk gecontroleerd’[4], en vertelt ons dat het een volkomen onjuiste aanname is dat “Time’s “Man van het Jaar”-titels bedoeld waren om grootheid en goedkeuring te symboliseren, en alleen werden toegekend aan mensen die een gunstige invloed op de wereld hadden gehad.

Snopes vertelt ons verder dat “Time’s standaard voor de titel het identificeren van de persoon is geweest die “de grootste impact op het nieuws” heeft gehad, ongeacht of die impact positief of negatief was.” Maar die houding is onvergeeflijke oneerlijkheid; Time’s “Man van het Jaar” was een enorme eer voor een uitzonderlijk persoon. En, om Snopes’ reeks Joodse leugens over de kwestie af te ronden, vertellen ze ons dat in dezelfde uitgave uit 1938 waarin Hitler door Time werd uitgeroepen tot “Man van het Jaar”, Hitler werd beschreven als de “grootste bedreigende kracht waarmee de democratische, vrijheidslievende wereld vandaag de dag wordt geconfronteerd.” Ik denk dat dit een goed moment is om alle waanideeën die we zouden kunnen koesteren over onafhankelijke of eerlijke feitencontrole los te laten.

Uiteraard verzetten de Joden zich tegen hun verwijdering uit de machtscentra. Ze hielden een vrijwel onmiddellijke internationale conferentie over Duitsland, waarna ze Hitler in feite twee eisen stelden: de eerste was de herinstallatie van Rothschilds particuliere centrale bank, en de tweede was de heraanstelling van alle Joden die uit hun politieke of andere machtsposities waren gezet. Hitler weigerde pertinent, met de wereldwijde boycot van Duitsland als gevolg.

Dit was een veel grotere en sinisterdere onderneming dan algemeen wordt aangenomen, zelfs door degenen die de basisbeginselen kennen. Destijds kon Duitsland slechts voldoende voedsel produceren voor ongeveer 70% van zijn bevolking, wat betekende dat het land regelmatig enorme hoeveelheden voedsel moest importeren. En dit vereiste natuurlijk deviezen – buitenlandse valuta voor de aankopen. De Joodse economische boycot was fundamenteel gericht tegen de Duitse export, vanuit de gedachte dat als de export van het land zou kelderen, de Duitsers geen deviezen meer zouden hebben om de voedselimport te betalen, en dus misschien wel 30% van de Duitsers langzaam zou verhongeren. 

En dat was het plan: vergis je hier niet in. Het was de bedoeling om een ​​enorm percentage van de Duitse bevolking te laten verhongeren. 

De Joden publiceerden dit voornemen niet in de reguliere media, maar het werd wel gepubliceerd in kleinere tijdschriften en er werd breed over gediscussieerd en begrepen dat dit het resultaat zou zijn. En ik zou willen stellen dat het volkomen irrelevant en onoprecht zou zijn om te beweren dat de Joden dergelijke intenties niet hadden, want wat hun werkelijke bedoelingen ook waren, dit zou het onvermijdelijke resultaat zijn. Als de Duitse export instortte, zou het land geen voedsel meer kunnen kopen en zou een groot deel van de bevolking langzaam verhongeren. Er was geen andere uitkomst mogelijk. Nogmaals, vergis je niet: dit was de bedoeling, en laten we onszelf niet voor de gek houden door te geloven of te denken dat de Joden zich niet bewust waren van deze uitkomst. Ik heb al vaker geschreven dat het in buitenlandse zaken altijd een ernstige vergissing is om aan te nemen dat mensen niet weten wat ze doen.

blank

In die tijd waren veel grote en kleine detailhandelaren (in veel landen) Joods, de meeste grote groothandels waren in handen van Joden, evenals de meeste grote importeurs en een meerderheid van de schepen of rederijen. Het plan was dat geen enkel Joods bedrijf (noch enig niet-Joods bedrijf waarop de Joden bank- of andere macht konden uitoefenen) in welke Duitse goederen dan ook zou handelen. Bovendien zouden Joden en Joodse banken weigeren om enig deel van de Duitse goederenbeweging te financieren, en Joodse verzekeringsmaatschappijen zouden weigeren om de goederen of de schepen die ze vervoerden te verzekeren. Makelaars zouden weigeren te handelen in aandelen van Duitse bedrijven.

Bovendien was een groot deel van de toenmalige scheepvaartcapaciteit in handen van Joden, en geen enkel Joods schip zou Duitse goederen vervoeren. Waar de Joden de bedrijven niet bezaten of controleerden, zouden ze veel invloed en druk uitoefenen op het bankwezen en de financiële wereld, op reclame en op transport, en zouden ze in feite niet-Joodse bedrijven dwingen zich aan hun wensen te onderwerpen, net zoals ze dat tegenwoordig doen met “sancties” en andere vormen van druk.

Het embargo zou wereldwijd en volledig zijn. Joden plaatsten talloze advertenties in mediapublicaties, al dan niet in Joods bezit, waarin ze alle burgers van alle landen opriepen om alle Duitse goederen volledig te boycotten. De rechtvaardiging werd gepresenteerd als wreedheid jegens Joden in Duitsland, terwijl zoiets in werkelijkheid helemaal niet gebeurde. De hele rechtvaardiging voor de boycot was gebaseerd op leugens. Het werd verder gepresenteerd als vergelding tegen “nazi-Duitsland”, terwijl “nazi’s” geen enkele rol speelden in deze schijnvertoning, maar dit vormde de basis voor alle mediaberichten uit die tijd over deze kwestie.

blank

Volgens The Daily Express van Londen van 24 maart 1933 hadden de Joden hun boycot tegen Duitsland en haar gekozen regering al ingezet. De kop luidde: “Judea verklaart de oorlog aan Duitsland – Joden aller landen, verenigt u – Boycot van Duitse goederen – Massademonstraties.” Het artikel beschreef een aanstaande “heilige oorlog” en riep Joden overal op om Duitse goederen te boycotten en massademonstraties te houden tegen de Duitse economische belangen. Volgens The Express:

Heel Israël wereldwijd verenigt zich om Duitsland een economische en financiële oorlog te verklaren. De verschijning van de Swastika als symbool van het nieuwe Duitsland heeft het oude oorlogssymbool van Judas nieuw leven ingeblazen. Veertien miljoen Joden, verspreid over de hele wereld, sluiten zich aaneen als één man om de oorlog te verklaren aan de Duitse vervolgers van hun geloofsgenoten. De Joodse groothandelaar zal zijn huis verlaten, de bankier zijn beurs, de koopman zijn zaak en de bedelaar zijn nederige hut, om zich aan te sluiten bij de heilige oorlog tegen Hitlers volk. De Express schreef dat Duitsland “nu geconfronteerd wordt met een internationale boycot van zijn handel, zijn financiën en zijn industrie… In Londen, New York, Parijs en Warschau zijn Joodse zakenlieden verenigd om op een economische kruistocht te gaan.” Het artikel zei dat “wereldwijd voorbereidingen worden getroffen om protestdemonstraties te organiseren” en meldde dat “de oude en herenigde natie Israël zich schikt met nieuwe en moderne wapens om zijn eeuwenoude strijd tegen zijn vervolgers te voeren.” Dit kan werkelijk worden omschreven als ‘het eerste schot dat in de Tweede Wereldoorlog werd afgevuurd’.

In dezelfde geest schreef de Joodse krant Natscha Retsch:

De oorlog tegen Duitsland zal worden gevoerd door alle Joodse gemeenschappen, conferenties, congressen… door elke individuele Jood. Daardoor zal de oorlog tegen Duitsland onze belangen ideologisch versterken en bevorderen, die vereisen dat Duitsland volledig wordt vernietigd. Het gevaar voor ons Joden schuilt in het hele Duitse volk, in Duitsland als geheel én individueel. Het moet voor altijd onschadelijk worden gemaakt… Aan deze oorlog moeten wij Joden deelnemen, en wel met alle kracht en macht die we tot onze beschikking hebben[6]

Het was in directe reactie hierop dat de Duitse regering later een eendaagse boycot van Joodse bedrijven in Duitsland aankondigde. De regering kondigde aan dat als er na de eendaagse boycot geen verdere aanvallen op Duitsland zouden plaatsvinden, de boycot zou worden stopgezet. Hitler zelf reageerde op de Joodse boycot en de dreigementen in een toespraak op 28 maart – vier dagen na de oorspronkelijke Joodse oorlogsverklaring – en zei:

“Het feit – dat gemakshalve in bijna alle geschiedenis over dit onderwerp ontbreekt – is dat Hitlers boycotbevel van 28 maart 1933 een directe reactie was op de oorlogsverklaring aan Duitsland door de wereldwijde Joodse leiders, slechts vier dagen eerder. Tegenwoordig wordt Hitlers boycotbevel beschreven als een regelrechte daad van agressie, maar de volledige omstandigheden die tot zijn bevel leidden, worden zelden beschreven, zelfs niet in de meest diepzinnige en gedetailleerde geschiedenissen van “de Holocaust”. Zelfs Saul Friedlander vermeldt in zijn overigens uitgebreide overzicht van het Duitse beleid, nazi-Duitsland en de Joden, niet dat de Joodse oorlogsverklaring en boycot voorafgingen aan Hitlers toespraak van 28 maart 1933. Oplettende lezers zouden er verstandig aan doen zich af te vragen waarom Friedlander dit historische feit zo irrelevant vond. Het simpele feit is dat het georganiseerde Jodendom als politieke entiteit – en niet de Duits-Joodse gemeenschap per se – feitelijk het eerste schot in de oorlog met Duitsland heeft gelost.” De Duitse reactie was een defensieve – geen offensieve – maatregel. Als dat feit vandaag de dag algemeen bekend zou zijn, zou het een nieuw licht werpen op de daaropvolgende gebeurtenissen die uiteindelijk hebben geleid tot de wereldwijde brand die daarop volgde.”[7]

blank

De Joodse leiders bluften niet. De boycot was een oorlogsdaad, niet alleen in figuurlijke zin: het was een goed uitgedacht middel om Duitsland als politieke, sociale en economische entiteit te vernietigen. Het langetermijndoel van de Joodse boycot tegen Duitsland was om Duitsland failliet te laten gaan met betrekking tot de herstelbetalingen die Duitsland na de Eerste Wereldoorlog waren opgelegd, en om Duitsland gedemilitariseerd en kwetsbaar te houden. De boycot was in feite behoorlijk verlammend voor Duitsland. Joodse wetenschappers zoals Edwin Black hebben gerapporteerd dat de Duitse export als reactie op de boycot met 10 procent werd verminderd en dat velen eisten dat Duitse bezittingen in het buitenland in beslag zouden worden genomen.[8] 

blank

De aanvallen op Duitsland hielden niet op. De wereldwijde Joodse leiders werden steeds agressiever en raakten in rep en roer. In Amsterdam werd een Internationale Joodse Boycotconferentie gehouden (georganiseerd door de Khazaarse Joden in de City of London) om de voortdurende boycotcampagne te coördineren. Deze conferentie werd gehouden onder auspiciën van de zelfbenoemde Wereld Joodse Economische Federatie, waarvan de beroemde advocaat uit New York City en al jarenlang politiek machtsmakelaar Samuel Untermeyer voorzitter was. Na terugkeer in de Verenigde Staten na de conferentie hield Untermeyer een toespraak op WABC Radio (New York), waarvan een transcriptie op 7 augustus 1933 in The New York Times werd gepubliceerd. Untermeyer’s opruiende redevoering riep op tot een “heilige oorlog” tegen Duitsland en beweerde ronduit dat Duitsland bezig was met een plan om “de Joden uit te roeien”. Hij zei (onder andere):

Duitsland [is] veranderd van een natie van cultuur in een ware hel van wrede en wilde beesten. We zijn het niet alleen aan onze vervolgde broeders, maar aan de hele wereld verschuldigd om nu uit zelfverdediging een slag toe te brengen die de mensheid zal bevrijden van een herhaling van deze ongelooflijke gruweldaad… Nu of nooit moeten alle naties van de aarde zich verenigen tegen de… slachting, hongersnood en vernietiging… duivelse martelingen, wreedheden en vervolgingen die dag in dag uit worden toegebracht aan deze mannen, vrouwen en kinderen… Wanneer het verhaal verteld is… zal de wereld geconfronteerd worden met een beeld dat zo angstaanjagend is in zijn barbaarse wreedheid dat de hel van de oorlog en de vermeende Belgische wreedheden in het niet vallen vergeleken met deze duivels, opzettelijk, koelbloedig geplande en reeds gedeeltelijk uitgevoerde campagne voor de uitroeiing van een trots, zachtaardig, loyaal, wetgetrouw volk… De Joden zijn de aristocraten van de wereld. Sinds mensenheugenis hebben ze… hun vervolgers zien komen en gaan. Zij alleen hebben het overleefd. En zo zal de geschiedenis zich herhalen. Untermeyer gaf zijn luisteraars vervolgens een volledig bedrieglijke geschiedenis van de omstandigheden van de Duitse boycot en hoe die ontstond. Hij verkondigde ook dat de Duitsers vastbesloten waren om “de Joden uit te roeien”.

Het Hitler-regime heeft zijn boycot om de Joden uit te roeien op duivelse wijze in het leven geroepen en zet deze nog steeds voort door Joodse winkels met borden te beplakken en de Duitsers te waarschuwen geen zaken met hen te doen, door Joodse winkeliers gevangen te zetten en ze met honderden door de straten te paraderen onder bewaking van nazi-troepen, alleen omdat ze Joden zijn, door ze uit de geschoolde beroepen te zetten waarin velen van hen eminentie hadden bereikt, door hun kinderen van de scholen uit te sluiten, hun mannen van de vakbonden, door hen elke mogelijkheid om in hun levensonderhoud te voorzien te ontzeggen, door hen op te sluiten in afschuwelijke concentratiekampen en hen zonder reden uit te hongeren en te martelen en door hun toevlucht te nemen tot elke andere denkbare vorm van marteling, onmenselijk onvoorstelbaar, totdat zelfmoord hun enige ontsnappingsmogelijkheid is geworden, en dit alles alleen omdat zij of hun verre voorouders Joden waren, en dit alles met het verklaarde doel om hen uit te roeien.”

Een tamelijk opruiende praat die geheel op verzinsels is gebaseerd; de ‘gruwelporno’ waar Joden zo beroemd om zijn geworden en die zij hebben gebruikt om vele oorlogen te ontketenen, inclusief de verhoopte oorlogen van vandaag tegen Rusland, China en Iran.

In de Londense Daily Express van 24 maart 1933 werd beschreven hoe Joodse leiders, in combinatie met machtige internationale Joodse financiële belangen, een boycot van Duitsland hadden gelanceerd met het uitdrukkelijke doel de toch al wankele economie te verlammen, in de hoop de nieuwe regering ten val te brengen. Pas toen sloeg Duitsland terug. Eerlijk gezegd was het dus de wereldwijde Joodse leiding – niet het Derde Rijk – die in feite het eerste schot in de Tweede Wereldoorlog loste. De vooraanstaande New Yorkse advocaat Samuel Untermeyer was een van de belangrijkste agitatoren in de oorlog tegen Duitsland en beschreef de Joodse campagne als niets minder dan een “heilige oorlog”. Dit alles speelde zich af lang voordat de Duitse regering de rechten van Duitse Joden begon te beperken.

blank
Editie van The New York Daily News uit 1933, met daarop een door Joden georganiseerde protestbijeenkomst met 40.000 aanwezigen.

Tot op de dag van vandaag wordt algemeen (hoewel ten onrechte) aangenomen dat toen Adolf Hitler in januari 1933 tot Duits kanselier werd benoemd, de Duitse regering een beleid begon om de Joden in Duitsland te onderdrukken, waaronder het oppakken van Joden en het opsluiten in concentratiekampen en het lanceren van terreur- en geweldscampagnes tegen de binnenlandse Joodse bevolking.

Niets is minder waar. Zelfs de Duitse Centrale Joodse Vereniging, bekend als de Verein, verwierp de luidkeels geuite suggestie van Joodse leiders overal dat de nieuwe Duitse regering opzettelijk anti-Joodse opstanden uitlokte. De Verein gaf een verklaring af dat “de verantwoordelijke regeringsautoriteiten [d.w.z. het Hitlerregime] zich niet bewust zijn van de dreigende situatie” en zei: “Wij geloven niet dat onze Duitse medeburgers zich zullen laten meeslepen tot excessen tegen de Joden.” En zelfs de Zionistische Vereniging van Duitsland stuurde op 26 maart een telegram uit waarin de beschuldigingen tegen de Duitse regering werden verworpen als “propaganda”, “leugenachtig” en “sensationeel”. Desondanks waren de Joodse krachten vanuit de City of London vastbesloten om de kwaadaardige propagandacampagne voort te zetten en een economische oorlog tegen Duitsland te beginnen.

blank

In 1933 kondigde het American Jewish Congress een massaal protest aan in Madison Square Gardens op 27 maart. Een paar dagen daarvoor was er een grote demonstratie georganiseerd met 20.000 Joden die protesteerden bij het stadhuis van New York. Er werden demonstraties georganiseerd voor de Duitse Lloyd en de Hamburg-American scheepvaartlijnen, en er werden boycots tegen Duitse goederen georganiseerd in winkels en bedrijven in New York City en de rest van de VS.

De Duitse regering klaagde over de “lastercampagne” tegen Duitsland en verwees naar “hun verdraaide en onware nieuws over de vervolging en marteling van Joden, de indruk dat ze werkelijk voor niets terugdeinzen, zelfs niet voor leugens en laster, om de huidige Duitse regering te bestrijden.” De voorpagina van de New York Daily News prees de massale anti-Duitse protestbijeenkomst in Madison Square Garden op 27 maart 1933. “Ondanks pogingen van de Duitse regering om de spanningen te verlichten en de escalatie van scheldpartijen en bedreigingen door de internationale Joodse leiders te voorkomen, werd de bijeenkomst volgens schema gehouden. Soortgelijke bijeenkomsten en protestmarsen vonden in dezelfde periode ook in andere steden plaats.”

blank

De Joden weigerden simpelweg toe te geven en hielden gelijktijdig protesten en bijeenkomsten op meer dan 70 locaties in de VS, allemaal gebaseerd op verachtelijk valse en opruiende beschuldigingen tegen Duitsland. De Joden hadden zelfs toen al voldoende mediamacht dat veel van deze anti-Duitse haatbijeenkomsten niet alleen in de VS, maar wereldwijd werden uitgezonden. Het verhaal was dat “Het Nieuwe Duitsland” een kwaadaardige entiteit was, een “vijand van Joodse belangen”, en om deze redenen dringend “economisch gewurgd” moest worden. Pas als directe reactie hierop kondigde de Duitse regering een eendaagse boycot van Joodse bedrijven in Duitsland aan, met de verklaring dat als de Joodse aanvallen op Duitsland zouden stoppen, er geen herhaling zou plaatsvinden.

blank

De poster luidt gedeeltelijk: “Kameraden van het Duitse volk! Duitse huisvrouwen! Jullie kennen allemaal de schandelijke methoden die zogenaamde “Duitse” Joden in het buitenland gebruiken om op te hitsen tegen het Duitse volk en de nationale regering van Adolf Hitler. Als we niet willen opgeven en in diepere ellende willen wegzakken, moeten we ons verdedigen. Daarom roepen we jullie op om gehoor te geven aan de oproep van onze Führer, de Duitse Volkskanselier, tot een boycot van de Joden en verwachten we de volledige steun van iedereen in deze verdedigende actie.” De teksten op de spandoeken luiden: “Duitsers! Verdedig jezelf! Koop niet in Joodse winkels!” Andere teksten luiden: “Koop niet in Joodse winkels! Ga niet naar een Joodse dokter! Maar handhaaf de strengste discipline. Raak zelfs het haar op het hoofd van een Jood niet aan. De boycot begint zaterdagochtend om 10.00 uur.”

blank

Volgens p. 45 van The Jewish War Veterans Story “werd de boycot ‘afgetrapt’ door een gigantische parade onder JWV-sponsoring, gehouden in New York op 23 maart 1933, met een aankondiging van drie dagen”, en stelt verder dat de route van de parade “bijna een miljoen mensen” bevatte. “Het is betreurenswaardig dat Joden bijna unaniem (en venijnig) vastbesloten zijn dit verhaal verborgen te houden, en ook betreurenswaardig dat alle Joodse media unaniem een ​​vals script gebruiken bij het beschrijven van de omstandigheden van deze gebeurtenis, en een brute aanval op Duitsland door de Internationale Joden verdraaien tot een soort straf voor (denkbeeldige) Duitse overtredingen. Het internet wordt alleen overspoeld met artikelen over een “nazi-boycot van Joodse bedrijven”, maar niemand vertelt de waarheid over wat er werkelijk is gebeurd, en bijna alle verwijzingen gaan over de eendaagse boycot van Joodse bedrijven door Duitsland, waarbij de onderliggende feiten volledig worden genegeerd. De openingszin van Wikipedia: “De anti-naziboycot was een internationale boycot van Duitse producten als reactie op het geweld en de intimidatie door leden van Hitlers nazipartij tegen Joden.” Deze bewering is een regelrechte leugen, zonder feiten die deze ondersteunen.[1]

blank

De website My Jewish Learning vertelt ons: “De demonstratie in New York werd wereldwijd uitgezonden. Een menigte van 55.000 mensen stroomde de Garden binnen en ging de straat op om Bernard Deutsch, voorzitter van het American Jewish Congress, William Green, voorzitter van de American Federation of Labor, en senator Robert F. Wagner te horen.” Het vermeldt niet dat dit allemaal Joden waren, en geen onafhankelijke rapporten of spontane bijeenkomsten.[2]

Ik heb deze gebeurtenis ooit genoemd in een reactie op The Economist, en een ware vloedgolf van Hasbara-joden kwam opdagen om de zaak belachelijk te maken. Ze ontkenden de gebeurtenis in zijn geheel en beweerden onder andere dat een onverantwoordelijk artikel in een “klein Engels roddelblad” geen geloofwaardigheid had. Maar in werkelijkheid was de Daily Express zeer respectabel en werd destijds algemeen beschouwd als de meest gelezen krant ter wereld.

blank

De teksten van de heer Romanoff zijn vertaald in 34 talen en zijn artikelen zijn gepubliceerd op meer dan 150 nieuws- en politieke websites in meer dan 30 landen, evenals op meer dan 100 Engelstalige platforms. Larry Romanoff is een gepensioneerd managementconsultant en zakenman. Hij bekleedde leidinggevende functies bij internationale adviesbureaus en was eigenaar van een internationaal import-exportbedrijf. Hij was gastprofessor aan de Fudan Universiteit in Shanghai, waar hij casestudy’s over internationale betrekkingen presenteerde aan senior EMBA-klassen. De heer Romanoff woont in Shanghai en schrijft momenteel een serie van tien boeken die over het algemeen betrekking hebben op China en het Westen. Hij is een van de auteurs van Cynthia McKinneys nieuwe bloemlezing ‘When China Sneezes’. (Hoofdstuk 2 — Omgaan met demonen).

Geplaatst in 6000000 | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

Speech Putin

Geplaatst op 21/12/2025 door Joseph Raaijmakers
blank

Ik heb aandachtig geluisterd naar de toespraak van president Emmanuel Macron, die het einde van de westerse hegemonie en het ontstaan van een multipolaire wereld benadrukte. Hij heeft gelijk op het kernpunt: de wereld ondergaat ingrijpende veranderingen, maar hij vergeet uit te leggen waarom, en bovenal vergeet hij te erkennen dat Frankrijk en het Westen momenteel tegen Rusland vechten juist omdat ze weigeren deze realiteit te accepteren.

blank

Tegenwoordig is Rusland het doelwit van sancties, diplomatieke, economische, informatieve en zelfs militaire aanvallen, zoals in Oekraïne. Waarom? Omdat het Westen weigert te accepteren dat zijn tijdperk van onbetwiste hegemonie voorbij is. Omdat het Westen weigert te zien hoe andere landen hun belangen, waarden en soevereiniteit verdedigen. Het Westen spreekt over vrijheid en democratie, maar wat doet het al eeuwenlang?

Frankrijk, Engeland, Spanje, Portugal, België, Nederland: ze koloniseerden bijna de hele planeet. Vertel me waar, in welk deel van de wereld, het Westen niet zijn eigen wetten heeft opgelegd en afgedwongen? Frankrijk trok willekeurige grenzen in Afrika, exploiteerde hulpbronnen en dwong miljoenen mensen tot slavernij.

blank

De Britten maakten hele bevolkingsgroepen tot slaaf van India tot China in Azië. In Amerika hebben Europese machten hele beschavingen afgeslacht.

blank
blank

En vandaag willen ze via de NAVO hun model overal opleggen. De heer Macron spreekt over de politieke inspiratie van Europa. Maar waar is die inspiratie? Europa volgt de VS in al haar oorlogen, zonder aarzeling: Irak, Libië, Syrië. Elke keer honderdduizenden doden. Is dit inspiratie? En vertel me niet dat Rusland een gevaar voor de wereld is.

blank

Al meer dan tweehonderd jaar probeert het Westen Rusland te vernietigen. Napoleon kwam naar Moskou, ervan overtuigd dat hij op Russische bodem kon blijven. Hij liep vast in de sneeuw. Duitsland begon de grootste invasieoorlog tegen ons. Ze werden verslagen bij Stalingrad, bij Koersk en zelfs op straat in Berlijn. Tijdens de Koude Oorlog probeerde de VS onze economie te wurgen, ons te omsingelen, conflicten tussen onze buren uit te lokken, en we zijn er nog steeds. Rusland heeft moeilijke tijden doorgemaakt maar niemand heeft ons kunnen verslaan.

Daarom vechten we niet alleen voor ons land, maar ook voor… onze beschaving, onze waarden en onze waardigheid. Tegenwoordig is het niet alleen Rusland dat de westerse hegemonie uitdaagt; China zet een stap vooruit; India toont zijn wereldbeeld; Afrika bevrijdt zich geleidelijk van buitenlandse bescherming; zelfs Latijns-Amerika vindt zijn stem.

blank

Dit is niet langer een wereld die wordt gedomineerd door één macht of één blok: we zijn het multipolaire tijdperk binnengegaan. En niemand kan het stoppen. Daarom steunen Frankrijk, Europa en het Westen Oekraïne tegen Rusland. Niet uit liefde voor het Oekraïense volk, maar omdat ze dit land willen exploiteren als opstapje om Rusland te verzwakken, onze ontwikkeling te beperken en te voorkomen dat deze multipolaire wereld vorm krijgt. Ik denk aan hen als ik tegen president Macron en zijn Europese collega’s zeg: je kunt niet voor altijd stroomopwaarts zwemmen.

blank

Je praat over waarden, maar je weigert de keuzes van het volk te respecteren; Je praat over internationaal recht, maar je overtreedt het wanneer het je belangen niet dient; Je praat over vrede, maar je zaait oorlog waar je ook ingrijpt. Rusland is niet de vijand van iemand, maar we zullen nooit toestaan dat iemand onze toekomst bepaalt.

blank

We willen samenwerking, maar op gelijke voet. We willen vrede, maar niet ten koste van onze vrijheid, onze identiteit. En laten we duidelijk zijn: Rusland zal nooit verslagen worden. We hebben eeuwen van ontberingen doorstaan, rijken zien opkomen en vallen, en we zijn er nog steeds. En morgen zullen we er ook zijn, in deze nieuwe multipolaire wereld die al ontstaat.

Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ.

Geplaatst in Oekraïne, Overheid, Recht, Vrijheid | Getagged , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen