Het waren weer bewogen dagen. Zo bewogen dat ik het een paar dagen heb laten rusten. 4 en 5 mei zijn dagen waar ik stil sta bij mijn besef van herinneren en wat we daarvan moeten leren. Maar lang niet iedereen denkt hetzelfde bij besef en herinneren, zoveel is me wel duidelijk geworden.
Ik merkte op tegen een vriend dat ik me erger aan het feit dat Joden deze dagen gekaapt lijken te hebben om alleen over hun lijden na te denken, alsof zij de enige zijn met leed. Dat werd me niet in dank afgenomen. Hij vertelde me regelrecht dat mijn gedachten “giftig” zijn voor onze maatschappij.
Generaliseren
Hij heeft gelijk, voor wat betreft de generalisatie. Dat besef ik me. Maar tegelijkertijd brak hij, direct na deze aantijging, het gesprek af met de woorden “En hiermee sluit ik de discussie. Ik ga hier niet verder op in.“. En dat nam ik hem kwalijk want dat is eigenlijk precies wat ik bedoel: Men maakt er discussies mee dood.
Maar komt deze generalisatie van mij of juist van de andere kant? Discussies op X zijn zo enorm gepolariseerd dat er telkens hashtags zoals #beschermjoden en #jodenhaat worden toegevoegd aan draadjes over Israël en de politiek die daar gevoerd wordt. Als je meeleeft met Gaza ben je al vlug een antisemiet of fascist.
Jodenhaat
Kritiek op de politiek van Israël wordt onmiddellijk vereenzelvigd met Jodenhaat. De generalisatie komt, mijns inziens, vooral van die kant en dan ben je geneigd daarin mee te gaan. Dat is niet goed en dat besef ik. Mijn vriend had een goed punt, wat dit betreft.
Maar ik herinner me de relschoppers van Maccabi Tel Aviv in Amsterdam. De NPO en politiek riepen ook direct “JODENHAAT” en “ANTISEMITISCHE AANVALLEN” terwijl de beelden duidelijk lieten zien dat het Israëlische hooligans waren die geweld en vernielingen veroorzaakten. 2 weken later gebeurde hetzelfde in Parijs.
Ik deed het ook
Een andere vriend schreef op Facebook een aandoenlijk verhaal over de holocaust en wat we ervan geleerd hebben. Ik begrijp dat. Ik deed het ook. Ik ging naar de herdenking bij de dokwerker. Ik voelde me even verbonden. De wijze waarop wij, destijds, als groep vervolgd werden was qua leed natuurlijk niet te vergelijken maar wel qua insteek. Nooit een groep verantwoordelijk houden voor alle ellende. Nooit generaliseren. Maar ik leerde die dag ook de andere kant. Er was geen begrip. Ik was niet welkom. Het leed was alleen van hen en hiermee vergelijken was taboe. Dit was hun privilege.
En daarmee leerde ik de kern van deze kwestie kennen, aan den lijve. Het lijden van de Joden, de holocaust, is niet een les voor de hele mensheid. Het is niet een levensles “nooit meer” discriminatie in welke vorm dan ook. Het is geen gelijkschakeling van alle mensen op de wereld om tot een betere wereld te komen. Het is verworden tot een chantagemiddel en voorbehouden tot één groep en één land. Het is niet langer een les voor gelijkheid maar juist ongelijkheid en apartheid. Een tool voor instandhouding van macht en invloed.
Doctrine
Hoe is dit zo gekomen? Ik kan hier veel woorden over vuil maken maar Krispijnpunt verwoord het bijzonder goed en historisch verantwoord. Ik heb daar weinig aan toe te voegen:
Als je deze mini-docu bekijkt besef je dat onze generatie hiermee opgegroeid is, zeg maar gerust geïndoctrineerd is. Ik schreef op 6.000.000 :
Ik ben een kind van de 60’er jaren. Al vanaf de lagere school werd ik onderwezen over de holocaust. Ik ben in het holocaust museum in Overloon geweest, heb het dagboek van Anne Frank gelezen en Schindlers List gekeken, ik heb de film Conspiracy (2001) gezien en in aansluiting Die Wannseekonferenz (1984), over de geheime vergadering van top-nazi’s die het gruwelijke plan bedachten om 6 miljoen joden te vermoorden. Op de kaft van de DVD komt het getal weer terug: “ÉÉN VERGADERING, 6 MILJOEN LEVENS“.
Monddood
Maar het heeft onze maatschappij, onze wereld, overgenomen, gekaapt en de kritiek monddood gemaakt door de jaren heen. In 2024 is er zelfs wetgeving aangenomen die “vergoelijking”, wat dat ook juridisch moge betekenen, strafbaar stelt. Nota bene op basis van een verdrag uit 1945 tussen Groot-Brittannië, de Verenigde Staten, Frankrijk en de Sovjet Unie. Hoe heeft het zover kunnen komen?
Ook schreef ik al eerder dat het begrip antisemitisme nooit van toepassing kan en mag zijn op kritiek op de staat Israël. Maar de IHRA-definitie van antisemitisme, gedefinieerd door Joodse organisaties en geadopteerd door o.a. de EU, denkt daar heel anders over.
Een van de basiswaarden in onze rechtstaat is vrijheid van meningsuiting. Dit is niet bedoeld, zoals sommigen denken, om maar te pas en te onpas alles te kunnen roepen, beweren en schelden. Dit is bedoeld om alle meningen in een discussie toe te laten, ook onwelgevallige meningen. Zonder dit grondrecht is er geen gesprek mogelijk, geen groei naar oplossingen en geen beleid op basis van democratie.
Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ.
