MediaVrijheid

Lezen en schrijven ( of typen ); gelukkig voor de meeste mensen de normaalste zaak van de wereld in ons land. Maar hoe normaal is dat? Wie kan er werkelijk perfect schrijven en maakt geen taalfouten? Het antwoord is veel simpeler als je denkt en staat te lezen op grootdictee.ntr.nl : NIEMAND! Lees even een stukje met me mee:

“De 61 deelnemers maakten in het dictee in totaal 1138 fouten, een gemiddelde van 18 fouten. De 16 prominente Nederlanders maakten gemiddeld 25 fouten en de Volkskrantlezers hadden een gemiddelde van 15 fouten. Aan de Vlaamse zijde maakten de 14 prominenten gemiddeld 21 fouten en de Morgenlezers hadden gemiddeld 12 fouten.“ Heldere conclusie: NIEMAND beheerst de taal perfect en zijn er dus alleen onderlinge verschillen in de hoeveelheid fouten die je maakt. Eigenlijk weten we dat ook allemaal en niemand is daar echt verbaast over. We weten dat de Nederlandse taal een van de moeilijkste talen ter wereld is.

Toch hoor je steeds mensen elkaar verbeteren en helaas te vaak niet om de goede reden. Dikwijls verbetert iemand om een ander te degenereren. Vaak worden schrijffouten als DOM gezien en zelfs aangeduid. Even een opmerking plaatsen over de foutjes en de inhoud van de tekst wordt niet langer serieus genomen. Even de opponent omlaaghalen zodat je zelf wat hoger lijkt te komen. Even wat zout op de slak en je ziet er zelf weer slimmer uit.

Laat ik duidelijk zijn: Van elkaar leren is prima. Als het echter BEleren wordt of afzeiken vind ik het niet langer OK. Bedenk altijd dat NIEMAND foutloos schrijft dus JIJ ook niet.

Ook komt het vaak de communicatie niet ten goede. Ik herinner me dat ik vroeger vaak een juridische brief moest schrijven. Daar schonk je dan heel veel aandacht aan. Je legde het nog eens een dagje opzij en liet je secretaresse het nog eens doorlezen. Een paar dagen later ging het op de post. De communicatie was destijds ook vele malen trager. Correspondentie ging over dagen of weken i.p.v. seconden of minuten.

Heden ten dage is alles anders. We communiceren via E-mail, WhatsApp, Facebook en alle andere mogelijkheden. Je hebt vaak in seconden antwoord en dialogen op afstand zijn zo snel als het licht. Persoonlijk vind ik dat fantastisch. Ook is de type-machine veranderd in een minuscuul “touch”-schermpje en daar wordt het ook al niet beter van. Schrijffouten worden steeds vaker typvouten en het extra t’tje word steeds minder belangrijk.

Maar het is nog steeds TAAL; bedoelt om met elkaar te communiceren. Om elkaar iets duidelijk te maken of soms gewoon om iets te vertellen. De communicatie is niet minder leuk als een t’tje,  een puntje of komma wordt vergeten. Een hoofdletter kan soms iets accentueren en dus duidelijker maken, ook al is het niet taalkundig correct. Een Schreifvout kan soms lollig bedoelt zijn, om iets duidelijk te maken.

Deskundigen hebben overigens al lang geleden vastgesteld dat intelligentie en dyslexie lang niet altijd hand-in-hand gaan. Dikwijls heeft het NIETS met elkaar te maken.

Maar toch zijn er nog steeds mensen die je steeds “wijzen” op je schrijffouten; om de verkeerde redenen, wel te verstaan. Persoonlijk “feeg ik mun cont hier aanaf“. Het zegt meer over deze mensen dan over de schrijver.

Communiceer en geniet van de communicatie, de taal en vooral de variaties die je erop kunt maken. Maak gebruik van je “dichterlijke vrijheid” om zaken duidelijk te maken en speel met de taal. Bedenk dat er nog steeds foutjes worden gemaakt die zo beroemd worden dat ze later in de Dikke van Dale terecht komen. PRACHTIG!

Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ.

DOWNLOAD DIT BLOG ALS PDF BESTAND

Tijdens de verkiezing van de sportman van het jaar liet het NOC-NSF al een enorme steek vallen om Michael van Gerwen niet eens te noemen, laat staan te nomineren. Nu zit ik het NOS sport jaaroverzicht te kijken en wederom wordt MvG (vrijwel) totaal genegeerd. Hoe is dit mogelijk?

Een over het paard getild rijkeluisventje in een auto die één belangrijke wedstrijd heeft gewonnen in zijn leven krijgt alle lof. In een sport die uitsluitend voor de elite bereikbaar is en dus nauwelijks een volkssport te noemen is. Een langgerekt opsomming van teleurstellingen passeert de revue. Sporters die al meer als als een jaar roepen kampioen te zullen worden stellen enorm teleur. Een aantal staat te janken als een klein kind. Wauw, wat een “tijgers”. Maar ja, we zullen wel niets beters hebben in sportend Nederland.

Maar niets is minder waar want WE hebben Mighty Mike! Een darter die in 2016 zo’n beetje ALLES wint wat er te winnen valt. Die de hele wereld in zijn hemd zet. Die de groten van de dartssport doet beven als zijn naam genoemd wordt. Nummer 1 op de wereldranglijst met bijna een 100% voorsprong op nummer 2. Alle records sneuvelen, een voor een. Michael is een fenomeen in zijn tak van sport.

Maar de heren van NOC-NSF en ook de NOS zien het anders. Blijkbaar is een vallende wielrenner belangrijker. Een falende hardloopster meer bijzonder. Een auto rondrijden omdat je dat van pappa moest en met de paplepel is ingegeven bewonderenswaardiger. Ik vind het een WALGELIJKE vertoning. De minachting straalt ervan af.

Maar het zal me jeuken. Ik geniet ervan. Ik vind het prachtig. Zo meteen weer 2 zinderende wedstrijden waarvan 1 tussen onze eigen MvG en Barny. Ik zit dan op het puntje van de bank, te genieten. Wat de BOBO’s ook beslist hebben, Mighty Mike is mijn SPORTMAN VAN HET JAAR!

Vandaag was de zitting bij de Kamer voor Gerechtsdeurwaarders. (zie deel 1). Voor mij was dat helemaal nieuw want ik was nooit eerder uitgenodigd voor de zitting. Ik moet zeggen dat men de zaak toch serieus aanpakt: 3 rechters en een griffier dus vergelijkbaar met het Gerechtshof.

Ook de voorzitter ging voortvarend te werk. Ze vatte de kwestie, hoewel beknopt, perfect samen. Het draaide natuurlijk uiteindelijk om de Gerechtsdeurwaarder uit Helmond, dhr van Seggelen, die bij mij een akte door de brievenbus schuift en daarop zet dat dat er niemand thuis was. Jammer van die camera.

Ook de voorzitter had goed door dat de camerabeelden belangrijk zijn in deze casus. Direct na haar inleiding werden deze door “het Hof” in het bijzijn van dhr. van Seggelen en mij bekeken. Van Seggelen erkende dat hij het was die op de beelden verscheen (waarvan akte). Wel draaide hij een beetje om de brij heen met andere zaken: zo zou het géén akte zijn die bij bezorgd had (lekker belangrijk). De voorzitter stelde ook de juiste vragen aan dhr. van Seggelen: “U maakt niet echt een beweging om aan te bellen“. Dhr van Seggelen erkende met gebogen hoofd.

Vervolgens kregen we beiden de kans om de pleitnota voor te lezen. Eerst dhr. van Seggelen, wat ik op zich apart vond want ik ben toch de eisende partij. In de pleitnota vertelde hij dat ik een ICT’er was en dat ik dus de beelden heel makkelijk zou kunnen manipuleren. De voorzitter haakte direct in: “Maar u heeft toch erkend dat u dit was, op de beelden?“. Dhr. van Seggelen hakkelde verder en mompelde “Euh, ja, dat wel ja“. Verder wijde hij uit over mijn blog Mediavrijheid en had er zelfs vele pagina’s van geprint. De voorzitter zag de relevantie niet, net zoals ik. Ook vertelde hij honderduit over de zaak waar de “akte” betrekking op had. Ook daar had hij stapels papieren van meegenomen. Wederom niet echt relevant, vond de voorzitter en die benadrukte nog eens dat ze die echt niet allemaal ging lezen.

Halverwege merkte hij weer op: “Ik herhaal nog maar eens dat ik WEL heb aangebeld, en dat er NIET werd opengedaan na mijn aanbellen“. De voorzitter keek hem streng aan en merkte op dat we daar aan voorbij waren. “O ja ..” stamelde hij verder. Uiteindelijk monde het relaas uit in een persoonlijke aanval. Ik zou “vaste klant” zijn bij zijn praktijk en zelfs in het verleden zijn kantoorgenoot al eens hebben bedreigd. Wederom totaal niet relevant maar hiermee verloor hij alle geloofwaardigheid. Het was duidelijk persoonlijk.

Ook ik kwam uitgebreid aan bod en de voorzitter onderbrak me niet een keer. Op zich vond ik dat een pluspunt. Hierna mocht dhr. van Seggelen nog even het woord doen als reactie. Als laatste konijn uit de hoed toverde hij de volgende bewering: “Ik heb wel aangebeld maar toen er niet werd opengedaan ben ik terug naar de auto gelopen om de papieren in te vullen. Hierna heb ik die door de brievenbus geduwd en dat is wat u ziet op de beelden“. Ik reageerde direct: “De rechtbank heeft de beschikking over de originele beelden van de bewakings-camera en die beginnen 6 minuten eerder. Als u deze beelden in volledigheid bekijkt zult u constateren dat ook deze bewering niet waar is“.  Van Seggelen viel voorover in zijn zwaard. De blikken van de raadslieden spraken boekdelen.

Uitspraak 24 januari 2017.

VERVOLG: Gerechtsdeurwaarder (deel 3)