MediaVrijheid

Het is alom bekend dat de telefonie-leveranciers steeds zaken verzinnen om de klant meer geld uit de zak te kloppen. Telkens struikel je over wijzigingen die onverwachts weer extra geld kosten. Keer op keer maak ik deze kleine wijzigingen mee en het lijkt wel of ik mijn rekening nooit op het standaard bedrag mag afrekenen. Telkens is er wel iets wat “buiten de bundel” valt.

De meest klassieke in het verleden was wel de uitvinding van de “voice-mail”. Telefoonaanbieders hadden een voorstel gedaan om kosten te berekenen voor de “poging” van een gesprek. M.a.w. als er niet wordt opgenomen worden er toch kosten berekend. Destijds keurde de OPTA dit niet goed. Het moest bij het oude blijven: pas kosten in rekening brengen indien er een verbinding tot stand gebracht (opgepakt) werd. De telefonie-aanbieders reageerden vrijwel direct met de “voice-mail” die vanaf dat moment ook even standaard voor je aangezet werd. Zelfs al zette je die zelf uit dan bleek die een tijd later gewoon weer aan te staan. Het “probleem” van “niet oppakken” was voor de aanbieders opgelost 🙂

Zo heb ik als jarenlange Vodafone-klant al veel van deze “wijzigingen” meegemaakt en telkens kost het me geld. Ik noem het dan ook voortaan OPLICHTING. Ik denk dan aan de “speciale” tarieven aan boord van een boot terwijl je aan beide kanten van het water een bundel hebt of de SMSjes die ze sturen, zogenaamd voor een klant-tevredenheids-enquete, waarvoor ze ijskoud geld rekenen.

De laatste nieuwe oplichtingstruc is de “Alles-in-een-op-reis-dagbundel“. Als je gebruikt maakt van je toestel in het buitenland kost je dat 2 euro per dag (50min-50sms-50mb). Men zet die, “voor JOUW gemak”, alvast even aan … Geniet je toch mooi van die prachtige voordelen van dat grote internatiale netwerk van Vodafone, toch?

Nu rijden wij een rondje op de motor en komen een paar kilometer door België. Dat is al snel gebeurd als je in Noord-Brabant woont :-). Beide goed opgelet dat het DATAverkeer (mobiele gegevens) UIT staat. Anders heb je gelijk extra kosten aan je broek. Maar dat bleek tevergeefs. De volgende dag stond er 2 x 2 euro extra op de rekening wegens de “Alles-in-een-op-reis-dagbundel“.

Ik ga (natuurlijk) bellen met Vodafone om verhaal te halen. We hebben tenslotte onze telefoon helemaal niet gebruikt in België dus zijn die kosten niet terecht. Het antwoord van Vodafone was verrassend: “U heeft beide een SMS ontvangen in België“.

Bij mij alleen maar vraagtekens dus ff checken: Ja, inderdaad. We hebben beide een SMS van Vodafone ontvangen. De bekende “Welkom in …”-SMS die je altijd krijgt. Maar deze keer kost me deze “gratis” voorlichting van Vodafone dus 4 euro.

Ik noem dit PURE OPLICHTING en heb natuurlijk direct die “Alles-in-een-op-reis-dagbundel“s, die ik zelf overigens nooit heb aangezet, uitgeschakeld. Maar ik realiseer me ook meteen dat ik WEER ben beetgenomen door Vodafone.

Eigenlijk had ook dit blog ook de titel “het wordt persoonlijk (deel 7)” kunnen dragen want de gelijkenis is treffend. Wanneer ik op kom voor gerechtigheid, kritische vragen stel en een verhaal schrijf op MediaVrijheid en De Weblog van Helmond volgt een persoonlijke aanval van Woonpartners. In plaats van constructief met kritiek om te gaan richt Woonpartners de pijlen op de persoon.

Op 13 juni jl. ontvangen we een brief van de Advocaat van Woonpartners. Volgens deze raadsheer verblijven wij zonder recht of titel in de woning en dienen deze per direct te ontruimen. Natuurlijk Ontbreken de standaard dreigementen niet: “Blijft vrijwillige medewerking van u of één van u uit binnen een week na heden, dan zal zonder nadere aankondiging worden overgegaan tot het nemen van de geëigende rechtsmaatregelen tegen u allen. De kosten daarvan zullen zoveel mogelijk op u worden verhaald. Ik vertrouw er evenwel op, dat u het zover niet zult laten komen.“.

Vervolgens bestaat de brief uit beweringen die (aantoonbaar) niet kloppen dus komt het sterke vermoeden op dat deze zaken niet de werkelijke reden zijn. Ik antwoord dan ook naar de raadsman en leg hem uit dat zaken totaal anders liggen. Verder laat ik duidelijk blijken dat ik een “ontruimings-procedure” met vertrouwen tegemoet zie. Tegelijk stuur ik een e-mail naar woonpartners waarin ik aangeef verbaast te zijn over hun aanpak. Ik stel voor dat we een afspraak maken om (buitengerechtelijk) tot een vergelijk te komen. Woonpartners gaat erop in en stuurt me een uitnodiging.

Op 24 juni om 11:00 worden we ontvangen op het prachtige kantoor door Maureen en Marieke. Bekende gezichten van de info-avond van Woonpartners waarbij ik eerder aanwezig was. Volgens Maureen is er echter geen enkele link tussen deze info-avond en de procedure die men nu voert.

Het gesprek verloopt echter niet best. Er is geen sprake van een open gesprek om samen er uit te komen. Maureen vraagt me wat WIJ willen. We antwoorden dat niet zozeer de vraag is wat wij willen maar wat Woonpartners wil; zij hebben tenslotte een advocaat ingeschakeld om ons uit de woning te zetten waar we al 6 jaar wonen. Vreemd genoeg blijft Woonpartners bij haar standpunt dat ze eigenlijk niks met ons te maken hebben. Ze handhaven hun mening dat wij zonder hun toestemming in de woning wonen; dit ondanks jaren huur betalen, feitelijk wonen in hun woning en alle correspondentie gericht aan mij persoonlijk. Maureen handhaaft tevens haar standpunt dat wij, wat hun betreft, géén huurders zijn. Bij mij komt de vraag op wat we hier dan doen. Vreemd genoeg betoogt Maureen dat zij van mening is dat wij Woonpartners onder druk zetten. Dat is werkelijk de wereld op zijn kop: In een aangetekend schrijven laat een duur advocaten-kantoor weten dat we moeten verdwijnen en dus “op straat” staan maar WIJ zouden zaken onder druk zetten. Zeer vreemde visie op de gebeurtenissen, naar onze bescheiden mening.

Dan vraagt Marieke of wij het gesprek opnemen. Mijn vrouw bevestigd dit en men laat duidelijk blijken hier niet van gediend te zijn. Wij hadden dat moeten melden, aldus Marieke, duidelijk niet op de hoogte van regels hieromtrent. Ook blijken ze beiden, keer op keer, geen kennis van het dossier of de wetgeving te hebben wat behoorlijk frustrerend werkt. Het gesprek is duidelijk bedoeld om ons te intimideren.

Het gesprek eindigt dan ook zoals het begonnen is: zonder oplossing of ook maar enige bereidheid vanuit Woonpartners om in te binden of tot een oplossing te komen buiten de rechter om. Teleurgesteld gaan we huiswaarts. Thuisgekomen stuur ik uit fatsoen de opname van het gesprek door. Hierop komt op op 28 juni een laatste reactie: de visie van Woonpartners om tot een vergelijk te komen en de gerechtelijke procedure te stoppen is “mits u allen onvoorwaardelijk en schriftelijk instemt met de ontruiming van de woning“. Uiteraard is dat een totaal belachelijke stellingname. Ik antwoord nog een laatste keer per e-mail:

“Ik laat hiermee een klein gedeelte van mijn bewijsvoering zien in de hoop dat u het dreigement van een rechtszaak niet doorzet. Ik zie namelijk die casus met zeer veel vertrouwen tegemoet. Ik zou deze zaken ook doorsturen naar uw advocaat. Dan kan hij ook vooraf beoordelen hoeveel kans van slagen deze kwestie heeft namelijk, mijns inziens, nihil. Een procedure kost slechts tijd en verbetert onze relatie niet. Ik vind het nog steeds beter om gezamenlijk naar een oplossing te zoeken, in goed overleg. De mogelijkheden zijn er. 

Ik benadruk nogmaals dat ik tegen deze kwestie aankijk met alle redelijkheid. Ik ben bereid om tot een oplossing te komen die ons beiden past en waar we beiden beter van worden. Ik weiger echter te buigen voor dreigementen gebaseerd op leugens en andere onwaarheden. De feiten spreken voor zich en zijn overduidelijk.“

De bal ligt bij Woonpartners.

(Vervolg)

Vanavond weer genoten van de wedstrijden op het EK. Ik ben wellicht een van de weinigen die er niet zo mee zit dat Oranje niet mee doet. Ik hou van het spelletje en kijk met een ander oog. 2 prachtige wedstrijden vandaag en natuurlijk de overwinning van Ijsland. Niet zo verrassend voor ons Nederlanders natuurlijk.

In de nabespreking zat Guillaume Elmont, oud-judoka en performance-trainer bij Ajax. Hij had een prachtig verhaal over de fysieke training die, sinds kort, bij voetballers wordt gegeven. Niet alleen krachttraining maar vooral stevigheid. Stevigere stand, balans en fysieke weerbaarheid. Hij verteld dat het niet geheel nieuw is want in Duitsland doen ze dat al een jaar of tien.

Ook Jaap Stockmann, hockey-keeper, doet een duit in het zakje: zeker het valbreken is belangrijk en daardoor kun je met judo heel veel leren.

Ik zit stiekem vreselijk te genieten en ik zal je vertellen waarom. Het idee is namelijk niet 10 jaar oud en uit Duitsland. 20 jaar geleden was ik jeugdtrainer van Mierlo-Hout D1. Dit selectie-elftal speelde destijds op het hoogste niveau en deze kereltjes hadden het vreselijk moeilijk tegen de grote amateurploegen en zelfs jeugdteams van de BVO’s. Zeker fysiek kwamen ze tekort. Ik voelde als trainer dat ik daar iets mee moest.

Omdat ik zelf in mijn jeugd ook judo had gedaan en daarvan veel profijt heb gehad in mijn voetbaljaren als keeper nam ik contact op met Harrie de Greef van de judo-vereniging. Hoewel Harrie maar een paar jaar ouder was als ik had ik vroeger al les van hem gehad. Ik vroeg hem of ik met mijn selectie een paar trainingen mocht doen in de dojo. Tot mijn vreugde stemde Harrie ermee in zodat we verschillende trainingen afwerkte op de mat. Valbreken, stevige stand en ook loop, fysiekere aanpak. De oefening met de bokszak blijft me altijd bij: Harrie hield de zak een beetje vast en de mannen moesten er langs lopen en de schouder erin gooien. Dat ging best goed, het eerste rondje.  Maar toen Harrie de zak een zetje gaf rolden de kereltjes over de mat heen. De volgende ronde letten ze wel beter op en stonden en liepen al een stuk beter.

Ik heb hier niet alleen hele leuke herinneringen aan maar kan ook met overtuiging en een klein lachje zeggen: het is geen Duits idee maar een Nederlands en zeker 10 jaar ouder als bij de NPO vermeld wordt. Ik lees dat Harrie inmiddels gestopt is wegens zijn gezondheid. Fantastische kerel want ondanks dat zijn vader de judo-vereniging had opgericht en mijn eerste trainer Hans Spermon was is Harrie altijd het gezicht gebleven van mijn jeugdige judo-carrière. Nogmaals van hier uit: Bedankt Harrie de Greef.

Samenleving, verdraagzaamheid, begrip, inleving en respect. Zomaar een paar kernwoorden die, in mijn beleving, een aantal jaren geleden heel gewoon waren. We waren er trots op. Nederland was een smeltkroes en de Nederlander stond wereldwijd bekend als een tolerant mens. Ik zie het afbrokkelen, verdwijnen.

Zomaar een etmaal ervaring:

In onze tuin schuift een jonge Marokkaan aan bij het vuur: “Joseph, ik heb vandaag iets meegemaakt en ik vraag me af of ik er iets aan kan doen.“. Hij is aan het werk in Groningen. Aan het einde van de werkdag loopt hij even binnen bij de coffeeshop tegenover zijn werkplek. Hij koopt 2 zakjes hasj voor de avond. Als hij naar buiten loopt wordt hij, op zo’n 15 meter van de shop, aangesproken door 2 agenten. Deze moeten hem naar buiten hebben zien komen. “Heb je een ID bij?“. Hij overhandigd zijn rijbewijs. “Mogen wij je fouilleren?“. Uit ervaring wetende dat het nagenoeg kansloos is te weigeren stemt hij in. “Niks te verbergen, niks te vrezen” zullen we maar zeggen. De agent haalt de 2 zakjes hasj uit zijn zakken. “Die nemen we in beslag.“. Hij is verbaasd. “Waarom? Die koop ik net hier, volkomen legaal.“. De politie-agent antwoord al enigszins geïrriteerd: “Drugs zijn niet legaal; ze worden onder bepaalde omstandigheden gedoogd.“. Nu raakt hij eveneens geïrriteerd: “Je wil zeker zelf straks lekker goedkoop stoned worden?“. De agent wordt norser: “Wel oppassen wat je zegt kerel; anders kom je in de problemen. En nu doorlopen voordat …“. Geen boete, geen proces-verbaal, niks om je, in een later stadium, te verdedigen.

Vanmorgen besluit ik om een stukje te gaan toeren. In het pittoreske Stiphout zie ik kennissen buiten zitten. Ik parkeer de motor en we drinken een kopje koffie. Ze vertelt een verhaal uit eigen ervaring: “Ik reed door de Heistraat in Helmond. Man, man, het stikt er van de kut-marokkanen en Turken daar. Ik moest afremmen en er stond plotseling een hele groep bij mijn auto. Ik was doodsbang. Ik heb maar vlug de deuren op slot gedaan en vlug doorgereden.“. Ik vraag haar waar ze bang voor was en zij vroeg mij op haar beurt, redelijk verbaast, of ik nooit “opsporing verzocht” keek. Ik antwoordde: “Jazeker, regelmatig. Maar ik krijg juist de indruk dat daar meer en meer oost-europeanen aan bod komen die niet makkelijk te vinden zijn“. Tot mijn stomme verbazing antwoordde ze: “Ja, dat zeg ik toch: BUITENLANDERS!“.

Zomaar een dagje uit mijn leven. Een dagje waardoor ik me steeds meer zorgen maak. Zorgen over mijn voorheen zeer tolerante Nederland. Ik vraag me af hoe we dit ooit nog kunnen lijmen. Hoe we hier nog een “samenleving” van kunnen maken. Hoe we angst kunnen uitbannen en begrip en respect ervoor terug kunnen krijgen.

Komen we ooit nog tot elkaar?