De feestdagen zijn weer achter ons. Normaliter een paar dagen van hoop, vrede of tenminste de wens daartoe, goede voornemens en samenzijn met gezelligheid. Maar het lijkt of dat definitief tot het verleden behoord.
In plaats van genieten van vuurwerk, misschien wel voor de laatste keer, lijkt het wel of iedereen tekeer gaat tegen diegene die er nog wel van willen genieten. Niet alleen gevaar maar vooral asociaal gedrag wordt benadrukt tot aan klimaatverandering toe. Geen gezonde discussie meer maar ongegeneerde verwijten, over en weer.
De “hulpverleners” staan weer centraal, deze jaarwisseling, maar je moet je afvragen of deze wel hulp aan het verlenen zijn. Veelal zijn het strenge handhavers die zwaar bewapend het volk in bedwang moeten houden. Misschien staat daar aan de overkant wel dezelfde “hulpverlener” die je op het Malieveld, de Dam of het 18 Septemberplein met een lange wapenstok bewerkte tot je beurs was tot op het bot, of erger.
Waakzaam en dienstbaar
Waakzaam op elke burger die zich voor een moment “ongewenst” gedraagt want dat is toch vooral “dienstbaar” aan deze overheid. Ik zeg met opzet “ongewenst” want het is de vraag of je enige wet overtreed en of handhavers enige reden hebben om in te grijpen, laat staan een wettelijke basis.
Ik vraag me ook af of deze “handhavers” enige kennis of verwantschap hebben met onze grondrechten. Vooral de laatste jaren is gebleken van niet. Zoals altijd leidt totaal disrespect van overheid jegens de burger uiteraard niet tot veel respect van diezelfde burger naar de “handhavers“.
Het lijkt een vicieuze cirkel maar wel eentje die zorgvuldig in stand wordt gehouden door onze politici.
Bij Dilan Yesilgöz overheerst geen Kerst-gevoel of en vrolijk positief voornemen. Bij haar overheerst “vooral verdriet en woede” zoals ze zelf zegt op X. Lijkt me vervelend om enige positiviteit uit te stralen als leider als je zo vol “verdriet en woede” zit.
Mirjam Bikker heeft het over “hinderlaag” en “vuurwerk-mitrailleurs” alsof we ons midden in Uruzgan bevinden. Ik kan het niet kwalijk nemen. Wat weet dit meisje nou van hinderlagen en mitrailleurs? Ze praat ook maar iedereen na, zoals het van haar verwacht wordt.
En natuurlijk worden deze politici ondersteund door menig woordvoerder van politie zoals Maarten Brink. Hij heeft het slechts nog over “pure razernij en agressie” jegens zijn collega’s. Gek genoeg is dat juist wat ik steeds meer waarneem afkomstig van zijn collega-dienders.
Ik schreef op 27 november jl.: “Zij zullen alle geweld van de burger uitleggen en gebruiken als excuus voor meer geweld vanuit de overheid jegens diezelfde burgers en hun vrijheden om zo de macht en het geplaveide pad te beschermen.“. Dat is ook precies wat ik deze jaarwisseling weer waarneem. Geen eigen verantwoordelijkheid nemen en niet zoeken naar oplossingen. Nee, slechts met met meer en meer geweld beantwoorden; excessief geweld, wel te verstaan.
Alweer 8,5 jaar geleden constateerde ik dat de politie-aanpak drastisch gewijzigd is. Ik vraag me tot de dag van vandaag af of dit een omgekeerd effect heeft op de burger. Je oogst nou eenmaal wat je zaait, dat weet iedereen. Maar eigenlijk is dat niet de belangrijkste vraag. Waar het om gaat is of dit zo geplanned is; of het juist de bedoeling van deze overheid is om zaken te escaleren.
Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ.
