Deze dagen is het weer hot: wat zijn de rechten van een verdachte? Hoe ver mag je gaan met opsporingsmethoden? Wat mag je bekend maken aan pers en dus burger omtrent een lopend onderzoek?
In Pauw & Witteman praten de “geleerden” er over. Wat mij opviel is dat niemand rekening hield met onschuld. Het is natuurlijk makkelijk praten als we allemaal uitgaan van de schuld van deze 2 verdachten. Als ze schuldig zijn is alles geoorloofd. Maar ze zijn (nog) niet schuldig. Ze moeten nog berecht worden voor een onafhankelijk rechter.
Aangenomen dat deze verdachten schuldig zijn en aangenomen dat Justitie onfeilbaar is en nooit fouten maakt kan ik er ook in mee. Maar de ervaring leert ons dat Justitie vele fouten maakt. Dat er nog altijd onschuldigen achter slot en grendel verdwijnen. Dat er onschuldigen aan de schandpaal genageld worden. Daarom moet de privacy van verdachten worden gerespecteerd.
We herinneren ons allemaal het meisje dat vol in beeld kwam bij een pin-automaat. Zij moest vervolgens haar onschuld gaan bewijzen om de storm wat te luwen. Dat is de wereld op z’n kop. Dat moeten we, als burgers, niet willen.
Ook in de case van de juwelier-roof is twijfelachtig gehandeld: aan de hand van de filmbeelden van de beveiligings-camera is een tip binnen gekomen. Aan de hand van de tip wordt een inval gedaan. Bij die inval zijn foto’s buitgemaakt. Deze laatste foto’s worden gepubliceerd voor opsporingsdoeleinden. Daar is op geen enkele manier rekening gehouden met de fout-marge van de tipgever of de aanname van Justitie. Zijn deze foto’s werkelijk van deze verdachten? Met 100% zekerheid? Nu zijn de beelden van de beveiligings-camera niet meer leidend in het onderzoek maar de foto’s uit een woning. Niemand in Nederland kijkt meer naar de camera-beelden voor identificatie maar naar de buitgemaakte foto’s uit de woning van een mogelijke verdachte.
De basis van vrijheid is een rechtstaat waar men onschuldig is tot schuld bewezen is.
