Communicatie met overheid en bedrijven gaat, zo lijkt het wel, steeds stroever. Ondanks dat de mogelijkheden alleen maar uitgebreider worden blijkt het steeds moeilijker om normaal te communiceren. Ik heb, zoals zovelen, vaste telefoon, mobiele telefoon, een brievenbus, een voordeur, een berichtenbox “mijn overheid” en last-but-not-least E-mail. In toenemende mate echter wordt ik verplicht in te loggen in systemen van allerlei aard om berichten, brieven en andere bescheiden op te halen.
Waarom niet per E-mail? Men antwoord domweg “dat is niet veilig“. Wordt het dan niet eens tijd dat jullie je E-mail gewoon wel veilig maken? Buiten dat dit enorm vervelend is, meer werk met zich meebrengt, zij alles beheren en ik twijfel of het wel veiliger is als gewone E-mail werkt het vaak niet eens.
Het drama wordt, zo mogelijk, nog groter met de “nieuwe” instantie “gerechtelijke brief“. Blijkbaar wil, of kan, het OM, of de rechtspraak, dit niet digitaal versturen. Vroeger kwam een deurwaarder een belangrijk stuk (dagvaarding, betekening, vonnis, e.d.) persoonlijk afgeven maar blijkbaar wil men dat niet meer. In plaats hiervan heeft men een aantal ambtenaren aangesteld die deze brieven persoonlijk moeten overhandigen. Of deze dezelfde kwalificaties hebben als een deurwaarder is mij niet duidelijk maar ik waag dat te betwijfelen.
Maar het blijkt dat deze ambtenaren niet echt veel moeite doen. Voor de 2e keer krijg ik weer een briefje in mijn brievenbus. Erg vervelend is dat het briefje begint met een LEUGEN! Wij waren namelijk gewoon thuis. Maar de ambtenaar voelde er schijnbaar niks voor om even naar mijn voordeur te wandelen.
Toegegeven, er bevinden zich een aantal meters tussen mijn brievenbus en mijn voordeur maar dat zijn er geen 100! Het zal deze ambtenaar geen 10 minuten extra hebben gekost, dat is zeker.
Deze keer zijn de nummers op de brief niet eens bekend op de website Gerechtelijke brief. Wat te doen? Op de brief zelf wordt er verder slechts één mogelijkheid aangeboden: Ik mag het op komen halen … in Weert! 86 km rijden (met de motor), heen en weer. 1,5 uur reistijd en dan heb ik het nog niet over openbaar vervoer.
Ik vraag me oprecht af hoe men zich dit voorstelt. Een ambtenaar is dus blijkbaar (excuse my french) te lam om een paar meter te overbruggen en daarom moet ik 43 km heen en 43 km terug om een brief op te halen, alleen op werkdagen en persoonlijk, wel te verstaan.
Er staat een telefoonnummer op de brief maar als je deze belt dan wordt je, zoals tegenwoordig redelijk normaal is bij de overheid, als een hond behandelt. Het is net of men al denkt, aan de andere kant, gerechtelijke brief = crimineel. Ik vraag of ze me kunnen vertellen waar deze brief vandaan komt en waar deze over gaat maar daar doet men, natuurlijk zou ik bijna zeggen, geen mededelingen over i.v.m. de “privacy“.
Men neemt mijn gegevens op en zegt me toe dat ik wordt terug gebeld. Ik vraag nog netjes wanneer maar ook dat valt blijkbaar niet echt goed. “Waarschijnlijk deze week” is het verontwaardigde antwoord. Ik denk nog “het is dinsdag verdorie” maar zeg maar niks meer. Het lijkt me totaal zinloos.
