Wie denkt er nog aan? De tijd van lockdowns lijkt ver achter ons. Verplicht thuis blijven, scholen dicht, horeca gesloten, avondklok, qr-code, enz, enz. De meesten van ons denken er niet meer aan. Ik denk zelfs dat de meesten van ons denken dat het werkelijk geholpen heeft. Dat de maatregelen ons beschermd hebben.
Allereerst is dat laatste een gigantische misvatting. Door onze overheid is hier ook nauwelijks onderzoek naar gedaan en er zijn ook geen onderzoeken bekend die enig nut aantonen. Wel zijn er legio onderzoeken van derden die aantonen dat de lockdowns geen enkele positieve bijdrage hebben geleverd aan onze gezondheid en/of bescherming. Al heel snel was bekend dat een lockdown zelfs enorm veel qaly’s (gezonde levensjaren) kost. Een onafhankelijke studie van 21 mei 2020 gaf dat al aan. Dat dit bekend was bij onze regering bleek uit WOB verzoeken in juli 2021. Maar onze leiders gingen er gewoon mee door.
Een klein statistisch onderzoek van mezelf toonde zelfs een correlatie aan tussen de lockdowns en de oversterfte in 2020. Was de oversterfte het gevolg van de maatregelen? De onderzoeken van Maurice de Hond tonen aan dat de verspreiding vooral te maken heeft met slecht geventileerde ruimtes. De lockdown zette veel mensen binnen.
En waar waren lockdowns op gebaseerd? In China kondigde men de eerste lockdown af. Vrijwel meteen riep de Directeur-Generaal van de WHO Tedros Adhanom Ghebreyesus dat de Chinese lockdowns bijzonder effectief waren, zonder enige wetenschappelijke onderbouwing overigens. Een, bijna onmenselijke, maatregel van de Chinese Communistische Partij werd de hemel ingeprezen zonder verder onderzoek. We moesten het maar allemaal doen was het devies.
Veel landen volgden het advies van de WHO maar een aantal landen niet. Hierdoor hebben we prima cijfers kunnen verzamelen over het nut van een lockdown. Sommige onafhankelijke statistici deden dat ook en kwamen al snel tot de conclusie dat de lockdowns meer kwaad doen dan goed. Onze overheid deed er echter geen onderzoek naar. In de VS hebben we zelfs de verschillen tussen bijvoorbeeld Californië (zeer streng) en Florida (zeer open) kunnen vergelijken. In hetzelfde land met veelal dezelfde bevolkingsdichtheid en vergelijkbare bevolking lieten de cijfers goed zien dat het totale onzin was.
Maar onze Regering blijft het verdedigen. Ons Kabinet zet het zelfs in een nieuwe permanente wet en de Tweede- en Eerste Kamer keuren het zonder blikken of blozen goed. Dat er geen fatsoenlijke evaluatie wordt uitgevoerd leid zelfs tot een Parlementaire Enquête maar die wordt al snel op de lange baan geschoven. Onze overheid wil geen evaluatie, zoveel is duidelijk.
Medisch, of voor de “volksgezondheid“, heeft het totaal geen zin gehad. En dan hebben we het nog niet gehad over de gigantische economische schade. Vele bedrijven gingen failliet en velen staan nog steeds “op omvallen“, niet wetende hoe ze de berokkende schade moeten compenseren. Eerlijk gezegd weet onze overheid dat ook niet. Die zit zelf met een gigantische schuldenlast, opgebouwd tijdens de Cojona-Plandemie. Het economisch herstel van de maatregelen gaat waarschijnlijk decennia duren.
Maar het is bijzonder duidelijk: Minister Kuipers “houdt het in zijn gereedschapskist“, de WHO lobbyed ermee bij alle landen en overlegorganen en Nicole Schwab, de dochter van Klaus Schwab (WEF), zinspeelt zelfs op lockdowns voor het klimaat.
Het is nog niet voorbij!
Misschien moeten we even luisteren naar Mattias Desmet, Professor Klinische Psychologie:
Zodra mensen zich losgekoppeld voelen van hun omgeving, zullen ze meestal een gebrek aan zingeving in het leven beginnen te ervaren. En onder deze omstandigheden: Als er een narratief wordt verspreid, via de massamedia, wijzend op een object van angst en een strategie om met dit object van angst om te gaan, maken ze plotseling verbinding met een klein object van angst, bijvoorbeeld het coronavirus en dan: Voelen mensen zich niet meer eenzaam. Ze voelen zich weer verbonden.
Citaat uit Plandemic 3 – The Great Awakening
